⚔️Iris — Iris Guardian — Megurine Galuda (巡音ガルダ)

Kamui Galuda (神威ガルダ/巡音ガルダ/Megurine Galuda) is My OC 🏷️ Representative Flower Iris 📚 Alternative Name Iris 📖 Floriography Faith · Wisdom · Hope · Courage · Protection 🎨 Design Concept The iris’s dignified, upright form and sword-shaped leaves reflect Galuda’s calm, powerful, and responsible personality. His overall design incorporates elongated petal silhouettes, sword-inspired 💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 Monologue Beneath the Iris Moonlight The night wind continued to flow gently through the iris garden. Galuda remained standing in the center of the water garden. He did not leave. Nor did he return to the estate. He simply stood beneath the full moon, quietly listening to the faint movement of the water. There were no footsteps of others around him. No conversations. No reminders. Only himself, accompanied by the blooming irises. --- Moonlight spilled across the surface of the water. Deep purple, indigo, and moon-white irises reflected upon the pond, their images wavering gently with the breeze. Galuda lowered his gaze toward his reflection. That familiar face. Short purple hair slightly tousled by the night wind. Blue eyes reflecting the light of the moon. He still appeared calm and composed. Just like the person everyone knew. The eldest son of the Kamui family. A reliable older brother. A protector who would never waver. But… Only in this garden without anyone else around, did he allow himself to ask a question. — “What kind of person do I truly want to become?” --- His hand gently rested over the violet crystal on his chest. The gemstone radiated a deep glow beneath the moonlight. It was the ornament his mother had carefully fastened for him. A blessing given by his family. He remembered Luka’s gentle voice before he left the conservatory. “Don’t always keep everything inside.” At that time, he had only quietly nodded. Because he did not know how to answer. He was used to standing at the front. Used to being the one others relied on. Used to reaching out his hand whenever someone needed help. Yet he had forgotten… Whether he had ever wished for someone to reach out their hand to him. --- A night breeze passed through. Ripples spread across the water. His reflection shattered. Galuda quietly watched the broken image. After a moment, he closed his eyes. Perhaps the younger version of himself had always been afraid. Afraid that if he was not strong enough, his family would be hurt. Afraid that if he stopped moving forward, all responsibilities would fall apart. So he kept walking. Never allowing himself to become tired. --- But tonight— The irises showed him a different answer. Those memories were not telling him that he must protect everyone. They were telling him— He had always been protected. --- Galuda slowly walked toward the white stone path across the water. His cape flowed gently with the wind. The three iris-like panels of his coat cast elegant shadows upon the deep blue water. Each step disturbed the reflection of the moon, creating silver ripples. Like a path leading toward the deepest part of his heart. --- He stopped before a blooming purple iris. He reached out his hand. His fingertips gently touched the petals. They were softer than he had imagined. A clear droplet of water remained at the edge of the flower. When his fingertip brushed past it, the droplet slipped down. Falling into the pond. Creating a sound so faint it was almost impossible to hear. --- At that moment— The irises throughout the garden gently swayed. Moonlight scattered between the petals. The golden vines carved upon the circular moon gate also reflected a faint glow. It was as if the entire garden was responding to his touch. Galuda raised his eyes. He saw no vision. No prophecy. Only the flowers that truly existed before him. --- He finally understood. The meaning of the iris was never to demand that he become an invincible person. Instead, it reminded him: Even if he held a sword. Even if he carried responsibility. Even if he walked at the very front— He could still keep a gentle heart. --- Galuda lowered his hand. He looked at the irises beneath the full moon. “So that is the answer…” His voice was quiet. Yet more certain than ever before. “I do not need to prove that I deserve to be protected.” “Because I have always been loved.” --- The night wind passed through once more. His short purple hair moved softly. The golden embroidery on his coat shimmered beneath the moonlight. Those decorations, once symbols of authority and responsibility, no longer felt like heavy chains. Instead— They became the honor of a path he had chosen himself. --- Galuda took one final look at the entire iris garden. There were no applause. No expectations. No one asking him to become someone else. Only himself. And the road that belonged to him. --- He turned around. Slowly walking away along the white stone path. His steps remained steady. But this time— His figure was no longer that of a lonely protector. He was someone who knew where he belonged. Behind him, the irises quietly swayed beneath the moonlight. Guarding the wish he had never spoken aloud— May he always possess the courage to move forward. May he always remember the way home, no matter how far he travels. “The iris does not only symbolize protection. It also symbolizes being protected.” ------ Poland Monolog pod księżycowym światłem irysów Nocny wiatr nadal łagodnie przepływał przez ogród irysów. Galuda wciąż stał pośrodku wodnego ogrodu. Nie odszedł. Nie wrócił też do posiadłości. Po prostu stał pod pełnią księżyca, wsłuchując się w cichy szmer wody. Nie było wokół niego żadnych kroków innych osób. Żadnych rozmów. Żadnych przypomnień. Był tylko on sam, wśród kwitnących irysów. --- Księżycowe światło spływało na powierzchnię wody. Głębokofioletowe, indygo oraz księżycowobiałe irysy odbijały się w tafli stawu, a ich odbicia delikatnie drżały wraz z powiewem wiatru. Galuda spojrzał w dół na swoje odbicie. Znajoma twarz. Krótka, lekko potargana przez nocny wiatr fioletowa fryzura. Niebieskie oczy odbijające blask księżyca. Nadal wyglądał spokojnie i opanowanie. Tak jak osoba, którą wszyscy znali. Najstarszy syn rodziny Kamui. Niezawodny starszy brat. Obrońca, który nigdy się nie zachwieje. Ale… Tylko w tym ogrodzie, bez nikogo wokół, pozwalał sobie zadać jedno pytanie. — „Kim naprawdę chcę się stać?” --- Jego dłoń delikatnie spoczęła na fioletowym krysztale znajdującym się na jego piersi. Kamień promieniował głębokim blaskiem w świetle księżyca. Była to ozdoba, którą jego matka starannie mu przypięła. Błogosławieństwo otrzymane od jego rodziny. Przypomniał sobie łagodny głos Luka przed opuszczeniem oranżerii. „Nie ukrywaj zawsze wszystkiego w sobie.” Wtedy jedynie cicho skinął głową. Nie wiedział bowiem, jak odpowiedzieć. Przywykł do tego, że stoi na przedzie. Przywykł do bycia osobą, na której inni polegają. Przywykł do wyciągania ręki, gdy ktoś potrzebował pomocy. A jednak zapomniał… Czy kiedykolwiek sam pragnął, aby ktoś wyciągnął rękę do niego. --- Nocny wiatr przeszedł przez ogród. Na wodzie pojawiły się fale. Jego odbicie zostało rozbite. Galuda spokojnie patrzył na rozpadający się obraz. Po chwili zamknął oczy. Być może młodsza wersja samego siebie zawsze się czegoś bała. Bała się, że jeśli nie będzie wystarczająco silny, jego rodzina zostanie skrzywdzona. Bała się, że jeśli zatrzyma się choć na chwilę, wszystkie obowiązki runą. Dlatego ciągle szedł naprzód. Nigdy nie pozwalając sobie na zmęczenie. --- Ale tej nocy— Irysy pokazały mu inną odpowiedź. Te wspomnienia nie mówiły mu, że musi chronić wszystkich. One mówiły mu— że on sam zawsze był chroniony. --- Galuda powoli ruszył w stronę białej kamiennej ścieżki prowadzącej przez wodę. Jego peleryna delikatnie uniosła się na wietrze. Trzy panele stroju przypominające płatki irysa rzucały eleganckie cienie na głębokoniebieską taflę. Każdy krok zakłócał odbicie księżyca, tworząc srebrzyste kręgi. Jak ścieżka prowadząca do najgłębszej części jego serca. --- Zatrzymał się przed kwitnącym fioletowym irysem. Wyciągnął rękę. Jego palce delikatnie dotknęły płatków. Były bardziej miękkie, niż sobie wyobrażał. Na brzegu kwiatu wciąż spoczywała przezroczysta kropla wody. Gdy przesunął po niej palcem, kropla powoli spłynęła. Wpadła do stawu. Wydając niemal niesłyszalny dźwięk. --- W tej samej chwili— Wszystkie irysy w ogrodzie delikatnie się poruszyły. Światło księżyca przesączyło się między płatkami. Złote pnącza wyrzeźbione na okrągłej bramie księżycowej również zaczęły subtelnie lśnić. Jakby cały ogród odpowiadał na jego dotyk. Galuda uniósł wzrok. Nie zobaczył wizji. Nie zobaczył przepowiedni. Tylko kwiaty, które naprawdę znajdowały się przed nim. --- W końcu zrozumiał. Znaczenie irysa nigdy nie polegało na tym, aby wymagać od niego stania się niezniszczalną osobą. Irys przypominał mu jedynie: Nawet jeśli trzyma miecz. Nawet jeśli niesie odpowiedzialność. Nawet jeśli zawsze idzie na czele— wciąż może zachować delikatne serce. --- Galuda opuścił dłoń. Spojrzał na irysy pod pełnią księżyca. „Więc to jest odpowiedź…” Jego głos był cichy. Ale bardziej pewny niż kiedykolwiek wcześniej. „Nie muszę udowadniać, że zasługuję na ochronę.” „Ponieważ od zawsze byłem kochany.” --- Nocny wiatr ponownie przeszedł przez ogród. Jego krótkie fioletowe włosy lekko się poruszyły. Złote hafty na jego stroju zalśniły w świetle księżyca. Te ozdoby, które kiedyś symbolizowały władzę i obowiązek, nie wydawały się już ciężkimi kajdanami. Były teraz— dumą z drogi, którą sam wybrał. --- Galuda po raz ostatni spojrzał na cały ogród irysów. Nie było oklasków. Nie było oczekiwań. Nie było nikogo, kto wymagałby od niego, aby stał się kimś innym. Był tylko on sam. I droga należąca do niego. --- Odwrócił się. Powoli odszedł białą kamienną ścieżką. Jego kroki nadal były spokojne i pewne. Ale tym razem— jego sylwetka nie należała już do samotnego obrońcy. Należała do kogoś, kto znał swoje miejsce. Za nim irysy cicho kołysały się w świetle księżyca. Strzegąc niewypowiedzianego życzenia, które nosił w sercu— Niech zawsze ma odwagę iść naprzód. Niech zawsze pamięta drogę do domu, bez względu na to, jak daleko zawędruje. Irys nie symbolizuje tylko ochrony. Symbolizuje również to, że samemu jest się chronionym.” 💜💗💜💗💜 OC information 💗💜💗💜💗 Kamui Gakupo and Megurine Luka's first child Name: Kamui Galuda (神威ガルダ/巡音ガルダ/Megurine Galuda) Age: 20 Birthday:3/30 Personality: Calm, strong, dark side, protective Appearance: Short purple hair, slightly messy, exuding a cool and powerful aura. Blue eyes, full of charm and mystery. Skills: Piano, keyboard, music production, guitar, singing, martial arts, cooking