Merry Christmas🎄They Sit on the Xmas Tree - 25時

Mafuyu is basically Gakupo and Luka’s child 👨‍👩‍👧✨ (# This picture has been generated so many times with their positions swapped or turning into two Mafuyus or two Gakupos 🤯. If Mafuyu really were their child 💜, she wouldn’t have to go through all that pain 😔 and could happily do the things she loves 🎶❄️.) 💜🩷💜🩷💜 Story 🩷💜🩷💜🩷 Merry Christmas – They Sit on the Christmas Tree In the snowy winter night, a giant Christmas tree stands quietly, its lights glowing softly. Seven souls sit in different places, as if woven into the same song of stars and snow. At the top, the star shines brightly. Miku and Teto sit on either side, their gazes meeting midair like a silent exchange of secrets. Miku touches the edge of the star as if making a wish, while Teto’s twin drills sway gently, her smile carrying a mischievous spark. In the middle, Mafuyu, Kanade, and Luka rest on separate branches. Mafuyu listens quietly, her eyes soft, as if receiving a gentle melody. Luka leans closer, whispering softly to her, her voice carrying mature comfort. Kanade sits in silence, her mind filled with thoughts of composing a Christmas song, unfinished melodies echoing within her, waiting to be written. At the base, Gakupo and Mizuki sit on round ornaments. Gakupo doesn’t speak; instead, he quietly reflects on how to cherish his moments with Luka, treasuring them more than the snowy night itself. Mizuki swings her legs and laughs, calling out: “Ena, you’re so slow~~~” Her playful voice sparks a lightness that brightens the scene. Snow falls quietly, lights flicker, and seven souls sit across the Christmas tree. No one speaks loudly, yet it feels like a wordless ensemble. Stars, baubles, branches—each seat carries a mood. On this night, they share the same tree, yet each guards a different wish—some laughter, some whispers, and some melodies still being composed. --- Polish Translation W zimową, śnieżną noc ogromna choinka stoi spokojnie, jej światła migoczą łagodnie. Siedem osób zajmuje różne miejsca, jakby splecione w tę samą pieśń gwiazd i śniegu. Na szczycie gwiazda świeci jasno. Miku i Teto siedzą po jej obu stronach, ich spojrzenia spotykają się w powietrzu niczym cichy sekret. Miku dotyka krawędzi gwiazdy, jakby wypowiadała życzenie, podczas gdy warkocze Teto kołyszą się lekko, a jej uśmiech kryje figlarną iskierkę. W środku Mafuyu, Kanade i Luka spoczywają na osobnych gałęziach. Mafuyu słucha spokojnie, jej oczy są łagodne, jakby przyjmowała delikatną melodię. Luka pochyla się bliżej, szepcząc jej cicho, a w jej głosie pobrzmiewa dojrzałe pocieszenie. Kanade siedzi w milczeniu, jej umysł wypełniają myśli o komponowaniu świątecznej piosenki, niedokończone melodie krążą w jej sercu, czekając na zapisanie. U podstawy Gakupo i Mizuki siedzą na okrągłych bombkach. Gakupo nie mówi; zamiast tego spokojnie rozmyśla, jak pielęgnować chwile spędzone z Luką, ceniąc je bardziej niż samą śnieżną noc. Mizuki macha nogami i śmieje się, wołając: „Ena, jesteś taka powolna~~~”. Jej figlarny głos rozświetla scenę lekką radością. Śnieg opada cicho, światła migoczą, a siedem dusz siedzi na całej choince. Nikt nie mówi głośno, a jednak przypomina to bezsłowną orkiestrę. Gwiazdy, bombki, gałęzie — każde miejsce niesie ze sobą nastrój. Tej nocy dzielą tę samą choinkę, lecz każdy strzeże innego życzenia — trochę śmiechu, trochę szeptów i trochę melodii wciąż komponowanych.