Gecenin Gizli Oyunu - Vocaloid 神威がくぽx巡音ルカ

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 A Secret Game at Night Night had completely fallen over the ducal residence. The last lamp in the study was still lit, and documents from the entire day were spread across the desk. Gakupo finally finished organizing the last report, set down his quill, and let out a long sigh. After working all day, he could finally put those tedious affairs aside for a while. He rose from his desk and left the study. The lamps along the corridor cast a soft, quiet glow, while the world outside the windows was covered in deep darkness. Gakupo suddenly thought of Luka. "Luka?" There was no answer. He walked a few more steps. "Luka?" Still no response. Gakupo stopped and raised an eyebrow slightly. "Strange..." He called once more. "Luka." Again, only the silence of the corridor answered him. Gakupo did not immediately start searching. Instead, he thought for a moment. Then he headed toward the other side of the residence. Before long, he arrived at a sitting room. The door was not completely closed. Gakupo pushed it open. The room was brightly lit. Warm lamplight illuminated the entire room, including the long curtains beside the window. The curtains hung beside the window, gently swaying in the night breeze that slipped through the window. Gakupo stood at the doorway for a moment. The corners of his lips slowly curved upward. "So you're here." There seemed to be a faint movement behind the curtains. But it quickly became quiet again. Gakupo deliberately chose not to expose her immediately. He walked into the room. "Luka?" No answer. He moved closer to the window. "If you're here, give me an answer." Still nothing. Gakupo stopped in front of the curtains. He lowered his gaze. A small portion of a skirt was visible beneath the curtains. At that moment, he finally couldn't help smiling. "Looks like someone isn't hiding very well." The curtains remained completely still. Gakupo reached out and grasped one side of the curtain. "Found you." The next second, he gently pulled the curtain aside. Luka was standing behind it. The bright light illuminated her face. She had apparently intended to keep pretending that she hadn't been discovered, but now she had nowhere left to hide. "Ah." She blinked. "I've been found." Gakupo smiled at her. "Did you really think you could hide from me like this?" Luka didn't answer. Instead, she looked up at him and deliberately put on an innocent expression, as though she genuinely had no idea what he was talking about. Gakupo couldn't help laughing when he saw her. "Still pretending?" Luka blinked, continuing to act as though nothing had happened. Then, in the next moment, she playfully stuck out her tongue. "Hehe, you found me." Gakupo's smile grew even wider. "You're really not afraid of being caught, are you?" He reached out, took her gently by the wrist, and pulled her out from behind the curtain. Luka was drawn closer to him. The distance between them suddenly became much smaller. She raised her head and looked at Gakupo. "Your Grace..." Gakupo didn't let go of her. He simply looked at her with a smile. "I called for you several times." "I know." Luka blinked. "Then why didn't you answer?" "Because..." Luka deliberately prolonged the word. "I wanted to see how long it would take you to find me." Gakupo couldn't help laughing when he heard that. "I see." Luka looked at him, her eyes filled with mischief. "But you found me too quickly." She deliberately stuck out her tongue again. "Too fast!" Gakupo paused for a moment. Then he let out a quiet laugh. "Because it's you." Luka blinked. "Hm?" Gakupo looked at her, his tone as natural as if he were stating the most ordinary fact in the world. "If it's you, of course I'll find you quickly." The smile on Luka's face froze for a moment. She had only wanted to play a little game with him. She hadn't expected such an answer. "...Your Grace." "What is it?" Luka looked away. "Have you been getting better and better at saying things like that lately?" Gakupo smiled. "I'm only telling the truth." "Really?" "Really." Luka turned back toward him. They looked at each other for a moment before she suddenly smiled again. "Then I'll hide better next time." Gakupo raised an eyebrow. "You want to do this again?" "Of course." "Then I'll find you again." "But you can't find me so quickly next time." Gakupo chuckled. "I can't promise that." "Why?" "Because it's you." Luka froze for a moment. Then she couldn't help laughing. The bright lamplight illuminated their figures, while outside the window, the winter night remained quiet. What had begun as a little game of hide-and-seek at the end of the day had become a private joke between the two of them. And Gakupo finally understood— No matter where Luka hid, as long as she was somewhere inside the residence, he would probably always find her first. Because that person was Luka. -------- Türkçe Gece çoktan dükalık konağının üzerine çökmüştü. Çalışma odasındaki son lamba hâlâ yanıyordu ve bütün günün belgeleri masanın üzerine yayılmıştı. Gakupo sonunda son raporu da düzenlemeyi bitirdi, tüy kalemini masaya bıraktı ve derin bir nefes verdi. Bütün gün çalıştıktan sonra, bu yorucu işleri bir süreliğine kenara bırakabilirdi. Masasından kalkıp çalışma odasından çıktı. Koridordaki lambalar yumuşak ve sakin bir ışık yayıyor, pencerelerin dışındaki dünya ise koyu bir karanlığa bürünüyordu. Gakupo birden Luka'yı düşündü. "Luka?" Cevap gelmedi. Birkaç adım daha attı. "Luka?" Yine hiçbir yanıt yoktu. Gakupo durdu ve hafifçe kaşını kaldırdı. "Tuhaf..." Bir kez daha seslendi. "Luka." Bu kez de koridorun sessizliğinden başka hiçbir şey cevap vermedi. Gakupo hemen aramaya başlamadı. Bunun yerine kısa bir süre düşündü. Sonra konağın diğer tarafına doğru ilerledi. Çok geçmeden bir dinlenme odasına ulaştı. Kapı tamamen kapalı değildi. Gakupo kapıyı itti. Odanın ışıkları yanıyordu. Sıcak lamba ışığı odanın tamamını, özellikle de pencerenin yanındaki uzun perdeleri aydınlatıyordu. Perdeler pencerenin yanında asılı duruyor, aralıktan içeri giren gece esintisiyle hafifçe sallanıyordu. Gakupo kapının önünde bir süre durdu. Dudaklarının kenarında yavaşça bir gülümseme belirdi. "Demek buradasın." Perdenin arkasından hafif bir hareket sesi geldi. Fakat hemen ardından yeniden sessizlik oldu. Gakupo onu hemen ele vermemeyi tercih etti. Odaya doğru yürüdü. "Luka?" Cevap yoktu. Pencereye doğru biraz daha yaklaştı. "Eğer buradaysan, bana cevap ver." Yine ses çıkmadı. Gakupo perdelerin önünde durdu. Bakışlarını aşağı indirdi. Perdenin altından eteğin küçük bir kısmı görünüyordu. O anda gülümsemesini daha fazla saklayamadı. "Sanırım biri pek iyi saklanamamış." Perdelerin arkasında hâlâ hiçbir hareket yoktu. Gakupo elini uzatıp perdenin bir kenarını tuttu. "Seni buldum." Bir sonraki anda perdeyi hafifçe yana çekti. Luka arkasında duruyordu. Parlak ışık yüzünü aydınlatıyordu. Anlaşılan hâlâ bulunmamış gibi davranmaya devam etmek istemişti, fakat artık saklanabileceği hiçbir yer kalmamıştı. "Ah." Gözlerini kırpıştırdı. "Yakalandım." Gakupo ona gülümseyerek baktı. "Gerçekten böyle saklanarak benden kurtulabileceğini mi düşündün?" Luka cevap vermedi. Bunun yerine başını kaldırıp ona baktı ve bilerek masum bir ifade takındı; sanki gerçekten hiçbir şeyden haberi yokmuş gibi davranıyordu. Gakupo onu görünce gülmeden edemedi. "Hâlâ numara mı yapıyorsun?" Luka gözlerini kırpıştırdı ve hiçbir şey olmamış gibi davranmaya devam etti. Sonra bir anda şakacı bir şekilde dilini çıkardı. "Hehe, yakalandım." Gakupo'nun gülümsemesi daha da genişledi. "Yakalanmaktan hiç korkmuyorsun, değil mi?" Elini uzattı, Luka'nın bileğini nazikçe tuttu ve onu perdenin arkasından dışarı çekti. Luka ona doğru yaklaştı. Aralarındaki mesafe bir anda kısaldı. Luka başını kaldırıp Gakupo'ya baktı. "Majesteleri..." Gakupo onu bırakmadı, sadece gülümseyerek ona baktı. "Seni birkaç kez çağırdım." "Biliyorum." Luka gözlerini kırpıştırdı. "O zaman neden cevap vermedin?" "Çünkü..." Luka kelimeyi bilerek uzattı. "Beni bulmanın ne kadar süreceğini görmek istedim." Gakupo bunu duyunca gülmeden edemedi. "Demek öyle." Luka gözlerinde yaramaz bir ifadeyle ona baktı. "Ama beni çok çabuk buldunuz." Ardından yine bilerek dilini çıkardı. "Çok hızlı!" Gakupo bir an duraksadı. Sonra alçak bir kahkaha attı. "Çünkü o sensin." Luka gözlerini kırpıştırdı. "Hı?" Gakupo ona baktı. Sesi, dünyadaki en sıradan gerçeği söylüyormuş kadar doğaldı. "Sen olduğun zaman, elbette seni çabucak bulurum." Luka'nın yüzündeki gülümseme bir anlığına dondu. O sadece onunla küçük bir oyun oynamak istemişti. Böyle bir cevap beklemiyordu. "...Majesteleri." "Ne oldu?" Luka bakışlarını başka yöne çevirdi. "Son zamanlarda böyle şeyler söylemekte gittikçe daha mı iyi oluyorsunuz?" Gakupo gülümsedi. "Sadece doğruyu söylüyorum." "Gerçekten mi?" "Gerçekten." Luka yeniden ona döndü. Bir süre birbirlerine baktılar. Ardından Luka tekrar gülümsedi. "O zaman bir dahaki sefere daha iyi saklanacağım." Gakupo kaşını hafifçe kaldırdı. "Bunu tekrar yapmak mı istiyorsun?" "Elbette." "O zaman seni yine bulurum." "Ama bir dahaki sefere bu kadar çabuk bulamazsınız." Gakupo hafifçe güldü. "Buna söz veremem." "Neden?" "Çünkü o sensin." Luka bir an donakaldı. Ardından kahkahayı tutamadı. Parlak lamba ışığı ikisinin siluetini aydınlatırken, pencerenin dışında kış gecesi sessizliğini koruyordu. Günün sonunda başlayan küçük bir saklambaç oyunu, sonunda yalnızca ikisine ait bir şakaya dönüşmüştü. Ve Gakupo sonunda şunu anlamıştı: Luka nereye saklanırsa saklansın, konağın içinde olduğu sürece onu muhtemelen her zaman ilk o bulacaktı. Çünkü o kişi Luka'ydı.