Przyłapana na gorącym uczynku -Vocaloid 神威がくぽx巡音ルカ

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 Caught in the Act The faint fragrance of tea still lingered in the study. Gakupo lowered his head again, preparing to continue organizing the reports on his desk. But after writing only a few words, he suddenly noticed that Luka was still standing in front of him. She was holding the tea tray in both hands, quietly looking at him. Gakupo raised his eyes. "Luka." "Yes?" "You can put the tea tray on the desk." Luka blinked, then nodded. "All right." She walked to the desk and carefully placed the tea tray on the empty space. However, just as she was about to turn around and leave, a pair of arms suddenly wrapped around her from behind. Luka froze for a moment. A familiar presence drew close behind her. Gakupo embraced her from behind, his arms gently encircling her waist. He wasn't holding her tightly. He simply wanted to keep her beside him. "Your Grace?" There was a hint of surprise in Luka's voice. Gakupo did not answer immediately. The serious expression he had worn earlier had finally relaxed. "I've been thinking about the affairs of the territory." His voice came from behind her, carrying a slight trace of weariness. "Now I can finally take a little break." Luka blinked. She lowered her eyes and glanced at the arms around her waist before smiling again. "So... you asked me to put the tea tray down just for this?" Gakupo did not deny it. "Yes." "My goodness." Luka deliberately sighed softly. But there was no reproach in her voice. Instead, there was an unmistakable hint of amusement. She turned slightly. Her long pink hair swayed gently with the movement, and her blue eyes met Gakupo's purple ones. The distance between them suddenly became much closer. Gakupo looked at her. Luka looked back at him. After a moment, she playfully stuck out her tongue. "Oh my!" She smiled. "I've been caught." Gakupo paused. "Caught?" Luka's smile grew wider. "I thought Your Grace simply wanted to drink some tea." "But it turns out you had another purpose." Gakupo looked at her teasing expression and could only smile helplessly. "You only realized that now?" "Yes." Luka deliberately nodded. "Only now." "Then isn't it too late?" Luka blinked. "I suppose it is." She did not pull away. Instead, she quietly remained in his arms. The winter wind passed through the branches outside, making a soft rustling sound. Inside the study, however, everything seemed even quieter than before. Gakupo lowered his head and spoke softly. "Let me hold you for a while." When Luka heard those words, the smile on her face became gentler. "All right." She answered softly. She stopped teasing him. She simply stayed quietly in his embrace. The reports about the winter crop shortage were still spread across the desk, and the problem itself had not yet been solved. But for the moment, Gakupo stopped thinking about all those complicated figures. And Luka simply stayed there with him. For both of them, that brief moment of rest was already warm enough. -------- Polski W gabinecie wciąż unosił się delikatny zapach herbaty. Gakupo ponownie pochylił głowę, zamierzając dalej porządkować raporty leżące na biurku. Jednak po zapisaniu zaledwie kilku słów nagle zauważył, że Luka wciąż stoi przed nim. Trzymała tacę z herbatą obiema rękami i spokojnie na niego patrzyła. Gakupo uniósł wzrok. "Luka." "Tak?" "Możesz postawić tacę na biurku." Luka zamrugała, po czym skinęła głową. "Dobrze." Podeszła do biurka i ostrożnie postawiła tacę na wolnym miejscu. Jednak gdy tylko miała się odwrócić i odejść, nagle para ramion objęła ją od tyłu. Luka na chwilę zamarła. Poczuła za sobą znajomą obecność. Gakupo objął ją od tyłu, delikatnie otaczając ramionami jej talię. Nie przytulał jej mocno. Po prostu chciał zatrzymać ją przy sobie. "Wasza Miłość?" W głosie Luki zabrzmiało lekkie zaskoczenie. Gakupo nie odpowiedział od razu. Poważny wyraz jego twarzy, który miał wcześniej, w końcu całkowicie się rozluźnił. "Przez cały czas myślałem o sprawach związanych z naszymi ziemiami." Jego głos dobiegł zza jej pleców i pobrzmiewało w nim lekkie zmęczenie. "Teraz wreszcie mogę trochę odpocząć." Luka zamrugała. Spuściła wzrok i spojrzała na jego ramiona obejmujące jej talię, po czym znów się uśmiechnęła. "Więc... kazałeś mi odstawić tacę tylko po to?" Gakupo nie zaprzeczył. "Tak." "No proszę." Luka celowo westchnęła cicho. W jej głosie nie było jednak wyrzutu. Przeciwnie, wyraźnie pobrzmiewało w nim rozbawienie. Lekko się odwróciła. Jej długie różowe włosy delikatnie poruszyły się wraz z ruchem, a jej niebieskie oczy spotkały się z fioletowymi oczami Gakupo. Odległość między nimi nagle stała się znacznie mniejsza. Gakupo spojrzał na nią. Luka również na niego spojrzała. Po chwili figlarnie wystawiła język. "Ojej!" Uśmiechnęła się. "Złapałeś mnie." Gakupo na moment zamilkł. "Złapałem?" Uśmiech Luki stał się jeszcze szerszy. "Myślałam, że Wasza Miłość po prostu chciał napić się herbaty." "Ale wygląda na to, że miałeś zupełnie inny cel." Gakupo spojrzał na jej zaczepny wyraz twarzy i tylko bezradnie się uśmiechnął. "Dopiero teraz się zorientowałaś?" "Tak." Luka celowo pokiwała głową. "Dopiero teraz." "Więc czy nie jest już za późno?" Luka zamrugała. "Chyba tak." Nie próbowała się uwolnić. Po prostu spokojnie pozostała w jego objęciach. Za oknem zimowy wiatr przeszedł przez gałęzie, wydając cichy szelest. W gabinecie natomiast zrobiło się jeszcze ciszej niż wcześniej. Gakupo pochylił głowę i powiedział cicho: "Pozwól mi potrzymać cię jeszcze przez chwilę." Kiedy Luka to usłyszała, jej uśmiech stał się łagodniejszy. "Dobrze." Odpowiedziała cicho. Przestała się z nim droczyć. Po prostu spokojnie pozostała w jego ramionach. Raporty dotyczące niedoboru plonów zimą wciąż leżały rozłożone na biurku, a sam problem nadal nie został rozwiązany. Jednak w tej chwili Gakupo przestał myśleć o wszystkich skomplikowanych liczbach. A Luka po prostu została przy nim. Dla obojga ta krótka chwila odpoczynku była już wystarczająco ciepła.