Kıyamayan Öpücük - Vocaloid Gakupo Megurine Luka

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 Reluctant Kiss After the kiss, the two of them remained quietly looking at one another. Luka had still been resting in Gakupo's arms, but after a moment, as if suddenly realizing they had been holding such an intimate pose all along, a faint blush rose to her cheeks again. She gently loosened the arms wrapped around Gakupo's shoulders. Gakupo, following her movement, slowly released his own arms as well. The two, who had been tightly embracing each other, finally drew apart just slightly. But neither of them truly moved away. Luka lifted her eyes. Gakupo was already looking at her. Even though the embrace had ended, the distance between them remained very close. Luka's gaze fell on his eyes, then unconsciously drifted to his lips. As if realizing where she was looking, she quickly raised her eyes again. "...What is it?" Gakupo asked softly. "Nothing." Luka answered in a small voice. Yet she didn't pull away. Neither did Gakupo. Their wings fluttered gently behind them, the surfaces reflecting the afternoon light onto one another. A breeze passed by, lifting Luka's long pink hair slightly. Gakupo reached out and brushed the strands aside for her. This time, Luka said nothing. She simply gazed at him quietly. Gakupo lowered his head. Luka tilted her face up slightly. Their lips met gently once more. The second kiss lasted a little longer than the last. Still tender, but carrying a hint of reluctance to part. When they drew back slightly, their foreheads still nearly touched. Luka opened her eyes. Gakupo didn't look away either. "...Didn't we already kiss?" She said softly. "Mm." "Then why..." She didn't finish her sentence. Because Gakupo had leaned in closer again. This time, it was Luka who closed her eyes first. Their lips touched once more. The third kiss was just as soft. Like the wind blowing through treetops on a forest afternoon. When they parted briefly, Luka's face had turned even more visibly red. She had meant to pull back a little, but the moment she moved even slightly, Gakupo was still looking at her. There was no urgency in those violet eyes. Only a gentle patience. Luka couldn't help but laugh. "...How am I supposed to pull away when you look at me like that?" The corner of Gakupo's mouth lifted slightly. "Then you don't have to." Luka's heart skipped another beat. She gently raised her hand and grasped the fabric at Gakupo's chest. "Then... just a little more." "Okay." The two leaned in once again. The fourth kiss followed. This time, neither of them was in a hurry to pull away. The forest around them seemed to grow even quieter. There was only the sound of the wind through the leaves, and the faint rustle of wings occasionally fluttering. After a good while, the two slowly drew apart. Luka's forehead still rested against Gakupo's. She let out a soft breath, the blush on her face lingering for a long time. "...This time we really should stop." Gakupo looked at her. "Okay." But neither of them moved. Luka couldn't help but laugh. "You clearly don't want to stop either." "Mm." Gakupo admitted it plainly. Luka's gaze softened even more. She leaned in gently and pressed one more brief kiss to Gakupo's lips. This time, it was she who initiated it. After the kiss, she slowly drew back. Gakupo didn't chase after her either. The two finally kept a small distance, quietly gazing at each other. Luka's hand was still holding onto his clothing. Gakupo's hand rested beside her, no longer pulling her back into his arms. Only their wings remained close together. The purple and pink wings crossed gently in the sunlight. Luka lowered her head, an unhidden smile tugging at the corners of her lips. "This afternoon... feels longer than usual." Gakupo looked at her. "Maybe it's because neither of us wants it to end." Luka lifted her eyes. This time, she said nothing more. She only smiled quietly. And the small distance left between them because of the kisses didn't make them feel any more distant from each other. Instead, it felt like a kind of tender, unspoken understanding. Even without embracing, even without kissing for the moment, they still knew the other was right there beside them. The forest afternoon remained long. And still, neither of them was in any hurry to leave. --- Türkçe Öpüştükten sonra ikisi de sessizce birbirine bakmaya devam etti. Luka hâlâ Gakupo'nun kollarında yaslanıyordu, ama bir süre sonra sanki aniden bu kadar yakın bir pozisyonda durduklarını fark etmiş gibi yanakları yeniden hafifçe kızardı. Gakupo'nun omuzlarına dolamış olduğu kollarını yavaşça gevşetti. Gakupo da onun hareketini izleyerek kollarını yavaşça bıraktı. Bir süredir sımsıkı sarılmış olan ikisi, sonunda birbirinden biraz uzaklaştı. Ama hiçbiri gerçekten çekilmedi. Luka gözlerini kaldırdı. Gakupo da ona bakıyordu zaten. Sarılma sona ermiş olmasına rağmen, aralarındaki mesafe hâlâ çok yakındı. Luka'nın bakışları onun gözlerine takıldı, sonra farkında olmadan dudaklarına kaydı. Kendi bakışının farkına varmış gibi hemen tekrar gözlerini kaldırdı. "...Ne oldu?" Gakupo alçak sesle sordu. "Hiçbir şey." Luka çok kısık bir sesle cevap verdi. Ama geri çekilmedi. Gakupo da çekilmedi. Arkalarında kanatları hafifçe çırpınıyor, kanat yüzeyleri öğleden sonranın ışığını birbirlerine yansıtıyordu. Hafif bir rüzgâr esti, Luka'nın uzun pembe saçları hafifçe savruldu. Gakupo elini uzatıp saç tellerini onun için kenara çekti. Bu sefer Luka hiçbir şey söylemedi. Sadece sessizce ona baktı. Gakupo başını eğdi. Luka da yüzünü hafifçe kaldırdı. Dudakları bir kez daha hafifçe birleşti. İkinci öpücük öncekinden biraz daha uzun sürdü. Hâlâ nazikti, ama ayrılmaya biraz gönülsüzlük katılmıştı. İkisi hafifçe çekildiğinde, alınları neredeyse hâlâ birbirine değiyordu. Luka gözlerini açtı. Gakupo da bakışlarını ondan ayırmadı. "...Zaten öpüşmedik mi?" Kısık bir sesle sordu. "Evet." "O zaman neden..." Cümlesini bitiremedi. Çünkü Gakupo tekrar yaklaşmıştı. Bu sefer önce gözlerini kapatan Luka oldu. Dudakları bir kez daha birleşti. Üçüncü öpücük de aynı şekilde yumuşaktı. Ormanın öğleden sonrasında ağaç tepelerinden esen rüzgâr gibi. Kısaca ayrıldıklarında, Luka'nın yüzü daha da belirgin bir şekilde kızarmıştı. Biraz geri çekilmek istedi, ama biraz uzaklaştığı anda Gakupo hâlâ ona bakıyordu. O mor gözlerde bir acele yoktu. Sadece nazik bir bekleyiş vardı. Luka gülmekten kendini alamadı. "...Bana böyle bakınca nasıl uzaklaşayım ki?" Gakupo'nun dudağının kenarı hafifçe kalktı. "O zaman uzaklaşmana gerek yok." Luka'nın kalbi bir kez daha hızlandı. Elini hafifçe kaldırıp Gakupo'nun göğsündeki kumaşı tuttu. "O zaman... bir dakika daha." "Tamam." İkisi bir kez daha birbirine yaklaştı. Dördüncü öpücük gerçekleşti. Bu sefer ikisi de ayrılmak için acele etmedi. Etraflarındaki orman sanki daha da sessizleşmişti. Sadece rüzgârın yapraklar arasından geçme sesi ve kanatların ara sıra hafifçe çırpınmasının ince sesi vardı. Uzunca bir süre sonra ikisi yavaşça ayrıldı. Luka'nın alnı hâlâ Gakupo'ya değiyordu. Hafifçe nefes verdi, yüzündeki kızarıklık uzun süre geçmedi. "...Bu sefer gerçekten ayrılmalıyız." Gakupo ona baktı. "Tamam." Ama ikisi de kımıldamadı. Luka gülmekten kendini alamadı. "Sen de belli ki istemiyorsun." "Evet." Gakupo bunu açıkça kabul etti. Luka'nın bakışları daha da yumuşadı. Hafifçe yaklaşıp Gakupo'nun dudaklarına bir kez daha kısa bir öpücük kondurdu. Bu sefer inisiyatifi o almıştı. Öptükten sonra yavaşça geri çekildi. Gakupo da peşinden gitmedi. İkisi sonunda küçük bir mesafe bırakarak sessizce birbirine baktı. Luka'nın eli hâlâ onun kıyafetini tutuyordu. Gakupo'nun eli ise onun yanında duruyordu, artık onu tekrar kollarına çekmiyordu. Sadece kanatları hâlâ birbirine çok yakındı. Mor ve pembe kanatlar güneş ışığında hafifçe kesişiyordu. Luka başını eğdi, dudaklarında gizlenemeyen bir gülümseme vardı. "Bugünkü öğleden sonra... her zamankinden daha uzun gibi." Gakupo ona baktı. "Belki de ikimiz de bitmesini istemediğimiz içindir." Luka gözlerini kaldırdı. Bu sefer başka bir şey söylemedi. Sadece sessizce gülümsedi. Ve öpücükler yüzünden aralarında kalan o küçük mesafe, birbirlerine daha da uzak hissettirmedi. Aksine, nazik bir anlaşma gibiydi. Artık sarılmasalar da, şimdilik öpüşmeseler de, birbirlerinin hemen yanı başlarında olduğunu hâlâ biliyorlardı. Ormanın öğleden sonrası hâlâ uzundu. Ve ikisi de hâlâ oradan ayrılmak için acele etmiyordu.