🌸花見日和：Vocaloidの春のピクニック — Chapter 11

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 The Frozen Moment in the Cherry Blossom Forest The cherry blossom forest remained quiet. A gentle breeze moved through the treetops, making the branches sway softly. Cherry blossom petals drifted down slowly. And beneath the cherry tree— Gakupo and Luka were still standing together. Their fingers were tightly intertwined. They were very close to each other. The kiss from before had not quite ended. Luka kept her eyes closed, her face bright red. She could almost hear her own heartbeat. At that moment— Gakupo paused slightly. His ear twitched a little. As if he had noticed something. From somewhere in the distance came a faint sound. Like footsteps stepping softly on fallen petals. Very quiet. But still there. He opened his eyes slightly and glanced toward the cherry trees. There were only shadows and drifting petals. No one in sight. Gakupo stayed silent for a moment. Then— He said nothing. He didn’t let go of Luka’s hand. And he didn’t step back. Instead, he leaned down again. And kissed her once more. Luka hadn’t noticed anything. She only trembled slightly. Then quietly closed her eyes again. Their fingers were still tightly intertwined. As if neither of them intended to let go first. Meanwhile— Not far away— Behind another row of cherry trees— The “watching group” was slowly moving closer. Rin carefully took a small step forward. Then another. She tried to keep her voice low. But her excitement was impossible to hide. “So close…” she whispered. “They’re really that close…” Miku peeked out as well. “Don’t get too close…” But she herself shifted forward a little. Len whispered from behind, “If we move just a bit more, we might hear what they’re saying.” Una looked like she was watching a live show. She whispered excitedly, “This is literally a romance scene!” Gumi sighed with a small smile. “You all really look like you’re spying, you know.” Teto remained calm. She quietly reported, “Distance to target: approximately ten meters.” Neru crossed her arms. “I’m just saying…” “Aren’t you all getting closer and closer?” But no one stopped. Meiko walked slowly at the back. She took a sip of her drink. Watching everything like it was a show. “Be careful.” she warned softly. “If they notice—” Before she could finish— Rin stepped forward again. She was too focused on the scene ahead. She didn’t look at the ground. And then— Crack. A very clear sound. A branch snapped under her foot. The entire cherry blossom forest fell silent. The spying group froze. Rin froze completely. Slowly, she looked down. At the broken branch beneath her foot. “…” “…” “…Eh?” Under the cherry tree— Luka and Gakupo stopped at the same moment. Their lips separated instantly. Luka’s eyes flew open. Gakupo lifted his head. Both of them turned. And looked toward the direction of the sound. The forest became silent again. And behind the trees— An entire row of people stood there— Frozen. Not moving at all. --- Polski Zamarznięta chwila w lesie sakura Las sakur wciąż był cichy. Delikatny wiatr przechodził między koronami drzew, poruszając gałęziami. Płatki sakury powoli opadały na ziemię. A pod drzewem sakury— Gakupo i Luka nadal stali razem. Ich palce były splecione. Stali bardzo blisko siebie. Pocałunek sprzed chwili jeszcze się nie skończył. Luka miała zamknięte oczy, a jej twarz była całkowicie zaczerwieniona. Prawie słyszała bicie własnego serca. W tym momencie— Gakupo lekko się zatrzymał. Jego ucho delikatnie drgnęło. Jakby coś zauważył. Z oddali dobiegł bardzo cichy dźwięk. Jak kroki stąpające po opadłych płatkach. Bardzo cichy. Ale jednak obecny. Lekko otworzył oczy i spojrzał w stronę drzew. Widział tylko cienie i spadające płatki. Nikogo nie było widać. Gakupo przez chwilę milczał. A potem— Nic nie powiedział. Nie puścił ręki Luki. I nie odsunął się. Zamiast tego znów się pochylił. I ponownie ją pocałował. Luka niczego nie zauważyła. Tylko lekko zadrżała. A potem znów spokojnie zamknęła oczy. Ich palce wciąż były splecione. Jakby żadne z nich nie zamierzało puścić pierwsze. Tymczasem— Niedaleko— Za innym rzędem drzew sakury— „Grupa podglądaczy” powoli się zbliżała. Rin ostrożnie zrobiła mały krok do przodu. Potem kolejny. Starała się mówić cicho. Ale jej ekscytacji nie dało się ukryć. „Tak blisko…” wyszeptała. „Naprawdę są tak blisko…” Miku również wychyliła się zza drzewa. „Nie podchodźcie za blisko…” Ale sama przesunęła się trochę do przodu. Len wyszeptał z tyłu: „Jeszcze trochę i może usłyszymy, co mówią.” Una wyglądała jakby oglądała transmisję na żywo. Podekscytowana szepnęła: „To dosłownie scena romantyczna!” Gumi uśmiechnęła się z rezygnacją. „Wiecie, że naprawdę wyglądacie jak podglądacze?” Teto pozostała spokojna. Cicho zameldowała: „Odległość od celu: około dziesięciu metrów.” Neru skrzyżowała ręce. „Mówię tylko…” „Czy wy nie podchodzicie coraz bliżej?” Ale nikt się nie zatrzymał. Meiko szła powoli z tyłu. Wzięła łyk swojego napoju. Jakby oglądała przedstawienie. „Uważajcie.” powiedziała cicho. „Jeśli was zauważą—” Nie zdążyła dokończyć— Rin zrobiła kolejny krok. Była zbyt skupiona na scenie przed sobą. Nie spojrzała pod nogi. I wtedy— Trzask. Bardzo wyraźny dźwięk. Gałązka pękła pod jej stopą. Cały las sakur nagle ucichł. Grupa podglądaczy zamarła. Rin zastygła w miejscu. Powoli spojrzała w dół. Na złamaną gałązkę pod stopą. „…” „…” „…Co?” Pod drzewem sakury— Luka i Gakupo zatrzymali się w tym samym momencie. Ich usta natychmiast się rozdzieliły. Luka gwałtownie otworzyła oczy. Gakupo podniósł głowę. Oboje jednocześnie odwrócili się. I spojrzeli w stronę dźwięku. Las znów pogrążył się w ciszy. A za drzewami— Stał cały rząd ludzi. Zastygli w miejscu. Nie ruszając się ani trochę.