คำหวานที่สุดในเทศกาลฤดูร้อน - Vocaloid Gakupo Luka

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 The Sweetest Bite at the Summer Festival The summer night breeze passed through the trees lining the old street, carrying with it a faint warmth and the distinctive sweet fragrance of the festival. The deep, steady sound of taiko drums occasionally echoed from somewhere in the distance. Tonight, the summer festival was livelier than usual. Warm yellow lanterns hung along both sides of the stone-paved street, while food stalls stood one after another. The aromas of takoyaki, yakisoba, grilled corn, cotton candy, and all kinds of sweets mingled together. From time to time, children holding pinwheels and festival masks ran through the crowd. Amid all the bustle, two figures walked side by side. Kamui Gakupo wore a deep-purple yukata, its sash tied simply around his waist, while his long purple hair fell naturally behind his shoulders. Megurine Luka wore a softly colored yukata, her long pink hair gently swaying behind her. Neither of them was in a hurry to reach any particular destination. They simply followed the flow of the festival crowd at an easy pace. “So lively.” Luka looked up at the rows of lanterns hanging above the street, their warm light reflected in her blue eyes. Gakupo turned slightly toward her. “Do you like it?” “Mm.” Luka nodded with a smile. “I really do.” Her voice was soft, yet it brought a smile to Gakupo’s face as well. “Then let’s take our time tonight.” “Okay.” They continued walking. Before long, Luka’s gaze suddenly stopped on something beside them. It was a candy apple stall. Bright, glossy apples were coated in translucent candy shells, each one sparkling beautifully beneath the festival lights. Apples of different sizes were arranged beside them, some decorated with tiny sugar flowers while others remained wonderfully simple. Luka unconsciously slowed her steps. Gakupo noticed. “Want one?” Luka turned to him. “How did you know?” “You’ve been looking at them for quite a while.” “Have I?” “Yes.” Luka could not help laughing. She walked up to the stall and chose the prettiest candy apple she could find. “This one.” After paying, she accepted the candy apple. Its glossy sugar coating shimmered beneath the lanterns. Luka stared at it for a few seconds, but did not immediately take a bite. Gakupo looked puzzled. “What’s wrong?” “I just thought of something…” Luka turned around and held the candy apple toward him. “You should have a bite too.” “Me?” “Yes.” “Aren’t you the one who wanted it?” “That’s why I want to share it with you.” Luka answered as though it were the most natural thing in the world. Gakupo paused for a moment. Then he lowered his gaze toward the candy apple in her hand. “Then I won’t hold back.” A smile appeared in Luka’s eyes. “Come on.” She rose slightly onto her toes and brought the candy apple closer to Gakupo. Gakupo leaned down and gently took a bite where she indicated. The crisp sound blended into the lively noise of the festival. Luka immediately smiled. “Is it good?” Gakupo chewed thoughtfully. “It’s sweet.” “Of course it is. It’s a candy apple.” “I meant the candy coating.” Luka understood what he meant, and a faint blush appeared on her cheeks. “…I know that.” Seeing her expression, Gakupo’s lips curved into a smile. “What about you?” “Me?” “You said we were going to share it, didn’t you?” Luka looked at the small piece he had bitten off and nodded softly. “Okay.” She lowered her head and took a bite. The candy shell cracked with a crisp, delicate sound. “Mmm…” Luka narrowed her eyes in satisfaction. “It really is delicious.” Gakupo watched her. “You seem to like it.” “Because a summer festival is supposed to have things like this.” “I see.” “And…” Luka paused for a moment. “Eating it together is more fun than eating it by myself.” Gakupo did not answer immediately. After a moment, he reached out and gently brushed a strand of pink hair away from her face, tucking it behind her ear. “Then we’ll share everything tonight.” Luka looked at him, a gentle smile appearing in her eyes. “Mm.” They left the candy apple stall together. The crowd remained lively, the sound of taiko drums coming from somewhere in the distance while vendors called out to passing festival-goers. Luka held the candy apple in one hand, while her other hand rested naturally at her side. After walking a few steps, she suddenly stopped. Gakupo turned around. “What is it?” Luka raised the candy apple. “There’s still some left.” “Hmm?” “You only had one bite.” Gakupo looked at her. “So?” Luka blinked. “Have another bite.” She brought the candy apple toward him again. This time, Gakupo said nothing. He simply lowered his head. And took another bite. Luka watched him and could not help laughing. “You look like a cat being fed.” Gakupo paused. “A cat?” “Mm.” “I don’t look like one.” “How so?” “At least I wouldn’t steal your candy apple.” Hearing that, Luka deliberately pulled the candy apple closer to herself. “Really?” “Really.” “And what if I don’t give you any?” Gakupo raised an eyebrow slightly. “Then I’ll accept it.” Luka stared at his completely serious expression before bursting into laughter. “You’re really funny.” “You were the one teasing me first.” “Because your expression was so amusing.” After saying that, she took another bite of the candy apple. Gakupo watched the satisfied expression on her face and said nothing more. He simply moved a little closer to her. When the crowd became especially dense, he naturally raised an arm beside Luka to keep anyone from bumping into her. Luka noticed. She said nothing, but quietly moved closer to him. “Gakupo.” “Hmm?” “Do you want to watch the fireworks later?” “Of course.” “Then let’s buy some food first.” “What do you want?” Luka thought for a moment. “Takoyaki.” “Okay.” “And cotton candy.” “Okay.” “And…” She deliberately drew out the last word. Gakupo looked at her. “And what?” Luka smiled as though she had just thought of something amusing. “I’ll tell you later.” “You’re being mysterious.” “That’s what makes a summer festival fun.” The two of them walked side by side into the livelier part of the street. The lantern light fell softly over them, while the evening breeze gently lifted the edges of their yukata. The candy apple in Luka’s hand was already half gone. Yet the sweetness they had shared remained in the summer night. In the distance, the first firework had yet to rise. But their summer festival together had only just begun. ------ Thai สายลมยามค่ำคืนของฤดูร้อนพัดผ่านต้นไม้สองข้างถนนสายเก่า พาความอบอุ่นจาง ๆ และกลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของงานเทศกาลมาด้วย เสียงกลองไทโกะหนักแน่นดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ เป็นครั้งคราว คืนนี้ งานเทศกาลฤดูร้อนคึกคักกว่าปกติ โคมไฟสีเหลืองอบอุ่นแขวนเรียงรายอยู่สองข้างถนนหิน ร้านอาหารและร้านขนมตั้งเรียงต่อกันไป กลิ่นทาโกะยากิ ยากิโซบะ ข้าวโพดย่าง สายไหม และขนมหวานนานาชนิดผสมผสานกันอยู่ในอากาศ บางครั้งเด็ก ๆ ที่ถือกังหันลมและหน้ากากเทศกาลก็วิ่งผ่านฝูงชนไปอย่างสนุกสนาน ท่ามกลางความคึกคักนั้น ร่างสองร่างเดินเคียงข้างกันมา Kamui Gakupo สวมชุดยูกาตะสีม่วงเข้ม ผูกโอบิอย่างเรียบง่ายรอบเอว เส้นผมสีม่วงยาวทิ้งตัวลงด้านหลังไหล่ ส่วน Megurine Luka สวมชุดยูกาตะโทนสีอ่อนนุ่ม เส้นผมสีชมพูยาวพลิ้วไหวเบา ๆ อยู่ด้านหลัง ทั้งสองไม่ได้รีบร้อนไปยังสถานที่ใดเป็นพิเศษ เพียงเดินไปตามฝูงชนภายในงานอย่างสบาย ๆ “คึกคักจังเลย” Luka เงยหน้ามองโคมไฟที่แขวนเรียงรายอยู่เหนือถนน แสงอุ่นสะท้อนอยู่ในดวงตาสีฟ้าของเธอ Gakupo หันหน้าไปมองเธอเล็กน้อย “ชอบไหม?” “อื้ม” Luka พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ชอบมากเลย” น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล แต่กลับทำให้ Gakupo ยิ้มตามไปด้วย “ถ้าอย่างนั้น คืนนี้เราค่อย ๆ เดินเที่ยวกัน” “ตกลง” ทั้งสองเดินต่อไป ไม่นานนัก สายตาของ Luka ก็หยุดลงที่ร้านหนึ่งข้างทาง ร้านแอปเปิลเคลือบน้ำตาล แอปเปิลสีสดหลายลูกถูกเคลือบด้วยน้ำตาลใสเป็นประกาย เมื่อกระทบกับแสงโคมไฟก็สะท้อนแสงอย่างสวยงาม ด้านข้างยังมีแอปเปิลเคลือบน้ำตาลหลากหลายขนาด บางลูกตกแต่งด้วยดอกไม้น้ำตาลเล็ก ๆ ส่วนบางลูกก็ปล่อยให้เรียบง่ายตามธรรมชาติ Luka เผลอเดินช้าลง Gakupo สังเกตเห็น “อยากกินเหรอ?” Luka หันกลับมามองเขา “รู้ได้ยังไง?” “เธอมองอยู่นานแล้ว” “จริงเหรอ?” “จริง” Luka อดหัวเราะไม่ได้ เธอเดินไปที่ร้านและเลือกแอปเปิลเคลือบน้ำตาลลูกที่ดูสวยที่สุด “เอาลูกนี้ค่ะ” หลังจากจ่ายเงินแล้ว เธอก็รับแอปเปิลเคลือบน้ำตาลมาไว้ในมือ น้ำตาลเคลือบด้านนอกสะท้อนแสงระยิบระยับใต้โคมไฟ Luka มองมันอยู่ครู่หนึ่ง แต่กลับยังไม่กัดทันที Gakupo มองเธออย่างสงสัย “เป็นอะไรหรือ?” “ฉันเพิ่งคิดอะไรขึ้นมาได้…” Luka หันกลับมาแล้วยื่นแอปเปิลเคลือบน้ำตาลไปทางเขา “คุณก็กินด้วยสิ” “ฉันเหรอ?” “อื้ม” “เธอเป็นคนอยากกินไม่ใช่หรือ?” “ก็เพราะอย่างนั้นถึงอยากแบ่งให้คุณกินด้วยกัน” Luka ตอบอย่างเป็นธรรมชาติราวกับเป็นเรื่องปกติที่สุด Gakupo ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นจึงก้มมองแอปเปิลเคลือบน้ำตาลในมือของเธอ “ถ้าอย่างนั้น ฉันไม่เกรงใจแล้วนะ” รอยยิ้มปรากฏขึ้นในดวงตาของ Luka “มาเลย” เธอเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย แล้วยื่นแอปเปิลเคลือบน้ำตาลเข้าไปใกล้ Gakupo Gakupo โน้มตัวลงและกัดเบา ๆ ตรงบริเวณที่เธอชี้ให้ เสียงกรอบเบา ๆ ผสมกลมกลืนไปกับเสียงอึกทึกของงานเทศกาล Luka ยิ้มทันที “อร่อยไหม?” Gakupo เคี้ยวอยู่ครู่หนึ่ง “หวาน” “ก็แน่นอนสิ เป็นแอปเปิลเคลือบน้ำตาลนี่นา” “ฉันหมายถึงน้ำตาลที่เคลือบอยู่” Luka เข้าใจความหมายของเขา ใบหน้าจึงขึ้นสีเล็กน้อย “…ฉันรู้แล้วน่า” เมื่อเห็นสีหน้าของเธอ Gakupo ก็ยิ้มมุมปาก “แล้วเธอล่ะ?” “ฉัน?” “เมื่อกี้เธอบอกว่าจะกินด้วยกันไม่ใช่เหรอ?” Luka มองรอยที่เขากัดไปหนึ่งคำ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “ก็ได้” เธอก้มหน้าลงแล้วกัดอีกคำ เสียงเปลือกน้ำตาลแตกดังกรอบเบา ๆ “อืม…” Luka หรี่ตาลงอย่างพอใจ “อร่อยจริง ๆ ด้วย” Gakupo มองเธอ “ดูเหมือนเธอจะชอบมากนะ” “เพราะมาเทศกาลฤดูร้อนก็ต้องกินของแบบนี้สิ” “อย่างนี้นี่เอง” “แล้วก็…” Luka หยุดไปครู่หนึ่ง “กินด้วยกันสนุกกว่ากินคนเดียว” Gakupo ไม่ได้ตอบในทันที หลังจากนั้นไม่นาน เขายื่นมือออกไปอย่างอ่อนโยน ปัดเส้นผมสีชมพูที่ตกลงมาข้างใบหน้าของเธอ แล้วทัดมันไว้หลังใบหู “ถ้าอย่างนั้น คืนนี้เราก็แบ่งกันกินทุกอย่างเลย” Luka มองเขา ดวงตาปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน “อื้ม” ทั้งสองเดินออกจากร้านแอปเปิลเคลือบน้ำตาลด้วยกัน ฝูงชนยังคงคึกคัก เสียงกลองไทโกะดังมาจากที่ไกล ๆ ขณะที่พ่อค้าแม่ค้าร้องเรียกลูกค้าที่เดินผ่านไปมา Luka ถือแอปเปิลเคลือบน้ำตาลไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างปล่อยลงตามธรรมชาติ หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็หยุดลงอีกครั้ง Gakupo หันกลับมา “มีอะไรเหรอ?” Luka ยกแอปเปิลเคลือบน้ำตาลขึ้น “ยังเหลืออยู่นะ” “หืม?” “เมื่อกี้คุณกินไปแค่คำเดียวเอง” Gakupo มองเธอ “แล้ว?” Luka กะพริบตา “กินอีกคำสิ” เธอยื่นแอปเปิลเคลือบน้ำตาลไปหาเขาอีกครั้ง คราวนี้ Gakupo ไม่พูดอะไร เพียงก้มหน้าลง แล้วกัดอีกคำหนึ่ง Luka มองเขาและอดหัวเราะไม่ได้ “คุณเหมือนแมวที่กำลังถูกป้อนอาหารเลย” Gakupo ชะงักไปครู่หนึ่ง “แมว?” “อื้ม” “ฉันไม่เหมือนสักหน่อย” “ตรงไหนไม่เหมือน?” “อย่างน้อยฉันก็ไม่แย่งแอปเปิลเคลือบน้ำตาลของเธอ” เมื่อได้ยินดังนั้น Luka ก็จงใจดึงแอปเปิลเคลือบน้ำตาลกลับมาไว้ใกล้ตัว “จริงเหรอ?” “จริง” “ถ้าฉันไม่ให้คุณกินล่ะ?” Gakupo เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร” Luka มองสีหน้าจริงจังของเขา ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี “คุณนี่ตลกจริง ๆ” “เธอเป็นคนแกล้งฉันก่อนนะ” “ก็เพราะสีหน้าของคุณตอนนั้นตลกดีนี่นา” พูดจบ เธอก็กัดแอปเปิลเคลือบน้ำตาลอีกคำ Gakupo มองสีหน้าพึงพอใจของเธอ แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงขยับเข้าไปใกล้เธออีกเล็กน้อย เมื่อฝูงชนเริ่มหนาแน่นขึ้น เขายกแขนขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติข้างตัว Luka เพื่อป้องกันไม่ให้ใครเดินชนเธอ Luka สังเกตเห็น เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงขยับเข้าไปใกล้เขาเงียบ ๆ “Gakupo” “หืม?” “ไว้ทีหลังเราไปดูดอกไม้ไฟกันไหม?” “แน่นอน” “งั้นก่อนหน้านั้นไปซื้อของกินกันก่อน” “อยากกินอะไร?” Luka คิดอยู่ครู่หนึ่ง “ทาโกะยากิ” “ได้” “แล้วก็สายไหม” “ได้” “แล้วก็…” เธอจงใจลากเสียงยาว Gakupo หันมามองเธอ “แล้วก็อะไร?” Luka ยิ้มราวกับเพิ่งคิดเรื่องสนุก ๆ ขึ้นมาได้ “เดี๋ยวค่อยบอก” “ทำตัวลึกลับจังนะ” “แบบนี้ถึงจะได้บรรยากาศของเทศกาลฤดูร้อนสิ” ทั้งสองเดินเคียงข้างกันเข้าไปยังถนนส่วนที่คึกคักยิ่งกว่าเดิม แสงจากโคมไฟส่องลงบนร่างของทั้งคู่ ขณะที่สายลมยามค่ำคืนพัดชายชุดยูกาตะเบา ๆ แอปเปิลเคลือบน้ำตาลในมือของ Luka เหลือเพียงครึ่งเดียวแล้ว แต่ความหวานที่ทั้งสองแบ่งปันกันยังคงอยู่ในค่ำคืนฤดูร้อน ที่ไกลออกไป ดอกไม้ไฟลูกแรกยังไม่ได้ถูกจุดขึ้น แต่เทศกาลฤดูร้อนของทั้งสองคน เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น