เวลาอ่านหนังสือของเราสองคน - Vocaloid Gakupo Luka

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 Study Time for Two A week before the midterm exams, the classrooms at Kamiyama High School had a different atmosphere from usual. The teachers had written the exam coverage all over the blackboard, and discussions about which subject was the hardest could often be heard in the hallways. When the dismissal bell rang, the students gradually left the classroom. Luka was halfway through packing her things when she looked out the window. “We're at that time again…” “Midterms?” Gakupo was organizing his notes. “Yeah.” Luka rested her head on the desk. “I feel like those textbooks are laughing at me.” “Textbooks can't laugh.” “But I feel like they're laughing.” Gakupo couldn't help laughing. “So what are you going to do?” Luka was silent for a moment. She looked at her textbooks, then at Gakupo. “Stay and study?” “Sure.” The two of them stayed behind in the classroom once again. Soon, textbooks, notes, and practice problems were spread across the desk. “Let's start with the parts we're least familiar with.” Gakupo flipped through his notes. Luka nodded. “Okay.” At first, they studied separately. Whenever one of them came across something they didn't understand, they would stop and work through it together. “Do you know how to solve this?” “No.” “I don't either.” The two of them stared at the problem in silence for a few seconds. Luka suddenly laughed. “Are we really that in sync?” “At least we don't understand the same things.” “Then let's figure it out together.” They placed the textbook between them once again. One would suggest an idea, and the other would add to it. Sometimes they would discard their original approach and start over. Sometimes, after solving a problem, they would both let out a sigh of relief. Other times, when they got several questions wrong in a row, Luka would collapse onto the desk with a groan. “I don't want to take exams anymore.” “It's too early to give up.” “But it's so hard.” Gakupo pushed his notes toward her. “Look here.” “Hmm?” “We managed to solve a problem together like this last time too.” Luka looked at the familiar lines in his notes and slowly sat up straight. “Right.” She picked up her pen. “Then let's try again.” This time, she didn't give up right away. The two of them discussed the problem while reorganizing their ideas. Until finally, the answer appeared on the paper. Luka's eyes widened. “That's right!” Gakupo checked it carefully. “Yeah. It's correct.” “We really solved it.” Her smile was even brighter than before. Gakupo smiled as well. Before they realized it, the sky outside had already grown dark. Only the light from the lamps remained in the classroom. Luka stretched and looked at the neatly organized notes in front of her. “Studying together like this doesn't seem so scary.” “Because you're not doing it alone.” Luka turned to look at him. Their eyes met once again. She smiled softly. “Yeah.” “I'm not alone.” They didn't say anything more. They simply packed up their things together. The midterm exams hadn't even started yet. There would still be plenty of questions they didn't understand waiting for them over the next few days. But at least they had learned one thing— Whenever they came across something they didn't understand, they could figure it out together. Whenever they felt tired, they could take a break together. And before the exams arrived, just like before, they would sit side by side in the same classroom, slowly moving toward the answers together. ----- Thai หนึ่งสัปดาห์ก่อนการสอบกลางภาค ห้องเรียนของโรงเรียนมัธยมคามิยามะมีบรรยากาศที่แตกต่างจากปกติเล็กน้อย บนกระดานเต็มไปด้วยขอบเขตเนื้อหาที่ครูเขียนเอาไว้เตือนเกี่ยวกับการสอบ และตามทางเดินก็มักได้ยินนักเรียนพูดคุยกันว่าวิชาไหนยากที่สุด เมื่อเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น นักเรียนต่างทยอยออกจากห้องเรียน Luka กำลังเก็บของได้ครึ่งหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง “มาถึงช่วงนี้อีกแล้วสินะ…” “สอบกลางภาคเหรอ?” Gakupo กำลังจัดโน้ตของตัวเอง “อื้อ” Luka ฟุบหน้าลงบนโต๊ะ “ฉันรู้สึกเหมือนหนังสือเรียนพวกนั้นกำลังหัวเราะเยาะฉันอยู่เลย” “หนังสือเรียนหัวเราะไม่ได้หรอก” “แต่ฉันรู้สึกเหมือนพวกมันกำลังหัวเราะอยู่นะ” Gakupo อดหัวเราะไม่ได้ “แล้วเธอจะทำยังไง?” Luka เงียบไปครู่หนึ่ง เธอมองหนังสือเรียนของตัวเอง แล้วหันไปมอง Gakupo “อยู่ติวต่อไหม?” “ได้สิ” ทั้งสองจึงอยู่ต่อในห้องเรียนอีกครั้ง ไม่นาน บนโต๊ะก็เต็มไปด้วยหนังสือเรียน สมุดโน้ต และแบบฝึกหัด “เริ่มจากส่วนที่เราไม่ค่อยถนัดกันก่อนเถอะ” Gakupo เปิดดูโน้ตของตัวเอง Luka พยักหน้า “โอเค” ในตอนแรก ทั้งสองต่างคนต่างอ่านหนังสือ แต่เมื่อเจอส่วนที่ไม่เข้าใจ พวกเขาก็จะหยุดแล้วช่วยกันคิด “ข้อนี้เธอรู้ไหมว่าทำยังไง?” “ไม่รู้” “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” ทั้งสองจ้องโจทย์ตรงหน้าเงียบ ๆ อยู่สองสามวินาที Luka จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา “พวกเรานี่เข้าขากันจริง ๆ เลยนะ” “อย่างน้อยสิ่งที่ไม่เข้าใจก็เหมือนกัน” “งั้นก็ช่วยกันคิดสิ” ทั้งสองวางหนังสือเรียนไว้ตรงกลางระหว่างพวกเขาอีกครั้ง คนหนึ่งเสนอความคิด อีกคนช่วยเพิ่มเติม บางครั้งก็ต้องล้มแนวคิดเดิมแล้วเริ่มต้นใหม่ บางครั้งเมื่อแก้โจทย์ได้ พวกเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกพร้อมกัน แต่บางครั้งเมื่อทำผิดติดต่อกันหลายข้อ Luka ก็จะฟุบลงบนโต๊ะพร้อมกับครางอย่างท้อใจ “ฉันไม่อยากสอบแล้ว” “ยังเร็วเกินไปที่จะยอมแพ้” “แต่มันยากนี่นา” Gakupo เลื่อนสมุดโน้ตของตัวเองไปตรงหน้าเธอ “ดูตรงนี้สิ” “หืม?” “ครั้งที่แล้วเราก็ช่วยกันแก้โจทย์แบบนี้เหมือนกัน” Luka มองบรรทัดที่คุ้นเคยในสมุดของเขา ก่อนจะค่อย ๆ นั่งตัวตรงขึ้น “จริงด้วย” เธอหยิบปากกาขึ้นมา “งั้นลองอีกครั้ง” ครั้งนี้เธอไม่ได้ยอมแพ้ทันที ทั้งสองช่วยกันพูดคุยและจัดลำดับความคิดใหม่ จนในที่สุด คำตอบก็ปรากฏขึ้นบนกระดาษ ดวงตาของ Luka เบิกกว้าง “ถูกแล้ว!” Gakupo ตรวจสอบอีกครั้งอย่างละเอียด “อื้อ ถูกต้อง” “พวกเราแก้ได้จริง ๆ ด้วย” รอยยิ้มของเธอสว่างสดใสยิ่งกว่าเมื่อครู่ Gakupo เองก็ยิ้มเช่นกัน โดยไม่ทันรู้ตัว ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดลงแล้ว ภายในห้องเรียนเหลือเพียงแสงจากโคมไฟ Luka ยืดตัวแล้วมองสมุดโน้ตที่จัดเรียงอย่างเรียบร้อยตรงหน้า “อ่านหนังสือด้วยกันแบบนี้ ดูเหมือนการสอบจะไม่น่ากลัวเท่าไรแล้วนะ” “เพราะเธอไม่ได้ทำมันอยู่คนเดียว” Luka หันไปมองเขา สายตาของทั้งสองสบกันอีกครั้ง เธอยิ้มบาง ๆ “อื้อ” “ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว” พวกเขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่ช่วยกันเก็บของบนโต๊ะ การสอบกลางภาคยังไม่เริ่มขึ้นด้วยซ้ำ ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ยังมีโจทย์อีกมากมายที่พวกเขาอาจไม่เข้าใจรออยู่ แต่อย่างน้อย พวกเขาก็ได้รู้เรื่องหนึ่งแล้ว— เมื่อเจอปัญหาที่ไม่เข้าใจ พวกเขาสามารถช่วยกันหาคำตอบได้ เมื่อรู้สึกเหนื่อย พวกเขาก็สามารถพักไปด้วยกันได้ และก่อนที่การสอบจะมาถึง พวกเขาจะยังคงนั่งเคียงข้างกันในห้องเรียนเดียวกันเหมือนที่ผ่านมา ค่อย ๆ เดินไปหาคำตอบด้วยกันทีละน้อย