การอยู่เคียงข้างหัวใจ - Vocaloid 神威がくぽx巡音ルカ

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 Companionship of the Heart The sunset still hung at the far end of the lake, its golden glow spreading across the water.Luka sat quietly in her wheelchair, gazing at the distant lake.Her eyes seemed calmer than before, but Gakupo knew the fear inside her had not truly disappeared.He walked to her side and stopped.Without rushing to speak, he first reached out and gently held Luka’s hand resting on the armrest.Luka was slightly startled.“Gakupo…?”He looked down at her, his palm softly enveloping hers.“Luka, listen to me once more.”She lifted her head.“You don’t need to think about when you’ll fully recover.Nor compare yourself to others, wondering why you can’t run like them yet.”Luka listened quietly.Gakupo gently tightened his grip.“You’re injured now, so you need rest.This isn’t your fault, nor does it mean you’re not good enough.It only means you need more time than before.”Luka’s eyes grew moist.“But… I’m really scared.”“I know.”His voice remained steady.“And it’s okay to be afraid.If today you can only do a little, then do a little.If today you can only rehabilitate for a few minutes, then start with a few minutes.As long as you don’t give up on yourself, you’re already moving forward.”Luka lowered her head, looking at their joined hands.“What if I get really tired?”“I’ll rest with you.”“What if I cry?”“I’ll cry with you.”“What if I feel I can’t do it?”He looked at her.“Then I’ll remember for you all the things you’ve achieved.Until you believe in yourself again, I’ll believe for you.”She raised her eyes.The sunset reflected in Gakupo’s violet gaze, making them softer than ever.“So, Luka,” he whispered.“Don’t be afraid of the future.We don’t need to finish it all at once.One day at a time.One step at a time.I’ll be with you.”Tears finally slid down Luka’s cheeks.But this time, they weren’t from sadness.She simply held his hand tightly.“…Mm.”Gakupo smiled.“That’s enough.”Luka sniffled, then looked at the golden lake before her.“I’ll try my best.”“I know.”“Even if it’s slow, I’ll try.”“Slow is fine,” he answered softly.“As long as you’re willing to keep moving forward.”Their hands remained clasped.The sun slowly sank into the lake.And Luka, gazing at the golden water, finally wore a gentle smile once more. ------ Thai ตย์ยามเย็นยังคงแขวนอยู่ปลายอีกด้านของทะเลสาบ แสงสีทองปกคลุมทั่วผืนน้ำลูคะนั่งเงียบ ๆ บนรถเข็น มองไปยังผืนน้ำที่ไกลออกไปแม้สายตาของเธอดูสงบขึ้นกว่าก่อนหน้านี้ แต่กาคุโปะรู้ดีว่า ความกลัวในใจเธอยังไม่หายไปจริง ๆเขาเดินมาข้าง ๆ และหยุดลงโดยไม่รีบพูด เขายื่นมือออกไป กุมมือของลูคะที่วางอยู่บนที่วางแขนรถเข็นอย่างแผ่วเบาลูคะสะดุ้งเล็กน้อย“กาคุโปะ…?”เขาก้มลงมองเธอ ฝ่ามือโอบมือเธอไว้อย่างอ่อนโยน“ลูคะ ฟังฉันอีกครั้งนะ”เธอเงยหน้าขึ้น“ตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องคิดว่าจะฟื้นตัวเมื่อไหร่ไม่ต้องเอาตัวเองไปเปรียบกับคนอื่น ว่าทำไมถึงยังวิ่งเหมือนพวกเขาไม่ได้”ลูคะฟังอย่างเงียบ ๆกาคุโปะกุมมือเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย“ตอนนี้เธอบาดเจ็บ จึงต้องพักผ่อนนี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ และไม่ได้หมายความว่าเธอไม่ดีพอมันแค่หมายความว่าเธอต้องใช้เวลามากขึ้นกว่าเดิม”ดวงตาของลูคะเริ่มมีน้ำตาเอ่อออกมา“แต่…ฉันกลัวจริง ๆ”“ฉันรู้”เสียงของเขายังคงมั่นคง“กลัวก็ไม่เป็นไรถ้าวันนี้ทำได้เพียงเล็กน้อย ก็ทำเพียงเล็กน้อยถ้าวันนี้ทำกายภาพได้เพียงไม่กี่นาที ก็เริ่มจากไม่กี่นาทีตราบใดที่เธอไม่ยอมแพ้ตัวเอง นั่นก็คือการก้าวไปข้างหน้าแล้ว”ลูคะก้มลงมองมือที่ทั้งสองจับกันอยู่“แล้วถ้าฉันเหนื่อยมาก ๆ ล่ะ?”“ฉันจะพักกับเธอ”“ถ้าฉันร้องไห้ล่ะ?”“ฉันจะร้องไห้กับเธอ”“ถ้าฉันรู้สึกว่าทำไม่ได้ล่ะ?”เขามองเธอ“งั้นฉันจะจำแทนเธอ ว่าเธอเคยทำได้มากแค่ไหนจนกว่าเธอจะกลับมาเชื่อในตัวเอง ฉันจะเชื่อแทนเธอ”เธอเงยหน้าขึ้นแสงอาทิตย์สะท้อนในดวงตาสีม่วงของกาคุโปะ ทำให้มันดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ“ดังนั้น ลูคะ” เขาพูดเบา ๆ“อย่ากลัวอนาคตเลยเราไม่จำเป็นต้องเดินให้เสร็จทั้งหมดในครั้งเดียววันต่อวันก้าวต่อก้าวฉันจะอยู่กับเธอ”น้ำตาของลูคะไหลออกมาในที่สุดแต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความเศร้าเธอเพียงกุมมือเขาแน่นขึ้น“…อืม”กาคุโปะยิ้ม“แค่นี้ก็ดีแล้ว”ลูคะสูดจมูกเบา ๆ แล้วเงยหน้ามองทะเลสาบสีทองตรงหน้า“ฉันจะพยายาม”“ฉันรู้”“แม้จะช้า ฉันก็จะพยายาม”“ช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร” เขาตอบเบา ๆ“ตราบใดที่เธอยังอยากก้าวไปข้างหน้า”มือของทั้งคู่ยังคงกุมกันไว้ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ ลับลงสู่ทะเลสาบและลูคะที่มองผืนน้ำสีทองนั้น ก็กลับมามีรอยยิ้มอ่อนโยนอีกครั้ง