OC Eileen Miller 04
我把斧頭扛上肩，推開木屋的門。 晨光從樹縫裡斜斜灑下來，照在屋簷上，照在門前那條熟悉的小路上。草葉還帶著露水，踩上去會發出細碎的聲響。以前這個時候，父親總會走在前面，腳步很沉，偶爾回頭看我一眼，然後什麼也不說，只是繼續往林子深處走。 現在前面空了。 只有我自己的影子。 我站在門口停了一下，手指在斧柄上收緊。不習慣。這種感覺很輕，卻一直在。像少了一塊本來就該在那裡的木頭，砍出來的缺口怎麼也補不平。父親不在了，可木屋還在，斧頭還在，林子也還在。該做的事沒有變。 我邁步。 靴子踩過濕潤的泥土，長髮被風吹得往後飄。山裡很安靜，只有鳥叫和遠處溪水的聲音。沒有人再喊我的名字，也沒有人再提醒「小心點」或「今天砍那邊就好」。一切都靠自己決定。 斧頭的重量壓在肩上，很實在。 我低頭看了看刃口，又抬起頭，繼續往前走。 不習慣就慢慢習慣。 反正柴還是要砍的。
Di PixAI, prompt bersifat awam secara lalai, tetapi pencipta boleh menyembunyikannya pada mana-mana karya yang mereka terbitkan. Pencipta karya ini memilih untuk berbuat demikian, jadi perkataan yang digunakan untuk menjana imej ini kekal peribadi dan hanya penciptanya sahaja yang boleh melihatnya. Menyembunyikan prompt tidak mengubah apa-apa yang lain: karya ini masih awam, dan anda masih boleh menyukai, mengulas dan berkongsinya seperti biasa.
Disembunyikan oleh penulis
Komen