Kiedy Stoimy Tak Blisko - Vocaloid Gakupo Luka

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 When We Stand This Close “Next set.” The photographer lowered his camera. “Take an umbrella.” A staff member quickly brought over an umbrella. Luka took it and looked down at it. “Only one?” “Only one.” Gakupo stood beside her. “Then how are we supposed to do this?” “You decide.” The photographer stepped back behind the camera. “I just want it to look natural.” Luka raised the umbrella. She stood slightly to one side. Gakupo looked at the umbrella, then at her. “You’re going to get wet like that.” “We’re inside a studio. It’s not going to rain.” “Hypothetically.” Luka couldn’t help laughing. “Then do you want to come a little closer?” Gakupo didn’t answer. He simply moved closer to her. The space beneath the umbrella suddenly felt much smaller. Luka’s hand was wrapped around the handle. Gakupo glanced at it. “I’ll hold it.” “No need.” “Your hand will get tired.” “Not that quickly.” “I can help.” Luka looked at the hand he extended toward her. In the end, she didn’t refuse. Gakupo took hold of the umbrella. Their hands were very close. Neither of them deliberately moved away. “How about this?” he asked. Luka looked up. “Just right.” The photographer pressed the shutter. Click. They both looked toward the camera. “Don’t look at the camera.” the photographer said. “Look ahead.” They did as he said. Gakupo tilted the umbrella slightly downward. Luka raised her eyes. “Too low.” “Sorry.” He lifted it again. “Now?” “Good.” “Then why do you keep looking at me?” Luka froze for a moment. “I don’t.” “You were just now.” “What about you?” Gakupo fell silent. “I was too.” Luka smiled. The shutter clicked again. Click. This time, neither of them looked at the camera. They simply stood together beneath the same umbrella. The photographer suddenly said, “Luka, move closer to him.” She shifted a little to the side. Her shoulder lightly touched Gakupo’s. Both of them stopped at the same time. “Is this okay?” Gakupo asked quietly. “Yeah.” Luka answered. The photographer didn’t ask them to move apart. “Good.” Click. “Now, Gakupo, tilt the umbrella toward her.” He did so. The umbrella tilted slightly in her direction. Luka looked up at him. “What about you?” “I’m fine.” “But if it were really raining, you’d get wet.” “Then would you share the umbrella with me?” Luka was silent for two seconds. “I would.” Gakupo looked at her. “Then that’s enough.” The shutter clicked. Click. In this photograph, Luka wasn’t smiling. Neither was Gakupo. But they were standing closer than before. The photographer stared at the screen without saying anything. After a while, he spoke again. “One last pose.” Luka asked, “Still with the umbrella?” “Still.” The photographer thought for a moment. “Close it.” The two of them looked at each other. Luka slowly folded the umbrella shut. The moment it closed, both of their eyes were fully visible again. “What now?” Gakupo asked. “Stand together.” the photographer replied. “You don’t have to do anything.” They stood side by side. No umbrella. No pose. Yet they were closer than before. Luka suddenly said softly, “Actually, I really like that umbrella.” “Why?” “Because it’s small.” “Small?” “Yeah.” She looked at him. “So we can only stand very close.” Gakupo was slightly taken aback. Then he smiled. “I see.” “Don’t you like it?” “I didn’t say that.” Luka looked at him. “So that means you do?” “You can take it that way.” She smiled. The photographer pressed the shutter. Click. In the last photograph, the two of them stood very close together. The folded umbrella rested at their feet. Neither of them mentioned it again. But they both knew— If there was rain the next time, perhaps they wouldn’t need the photographer to remind them. They would naturally walk beneath the same umbrella. ------ Polski „Następne ujęcie.” Fotograf opuścił aparat. „Weźcie parasol.” Pracownik szybko przyniósł parasol. Luka wzięła go do ręki i spojrzała na niego. „Tylko jeden?” „Tylko jeden.” Gakupo stał obok niej. „To jak mamy to zrobić?” „Sami zdecydujcie.” Fotograf cofnął się za aparat. „Chcę tylko, żeby wyglądało naturalnie.” Luka uniosła parasol. Stanęła lekko z boku. Gakupo spojrzał na parasol, a potem na nią. „W ten sposób zmokniesz.” „Jesteśmy w studio. Przecież nie będzie padać.” „Załóżmy, że będzie.” Luka nie mogła powstrzymać uśmiechu. „To może podejdziesz trochę bliżej?” Gakupo nie odpowiedział. Po prostu przysunął się do niej. Przestrzeń pod parasolem nagle wydała się znacznie mniejsza. Luka trzymała rączkę parasola. Gakupo spojrzał na jej dłoń. „Ja go potrzymam.” „Nie trzeba.” „Zacznie cię boleć ręka.” „Jeszcze nie tak szybko.” „Mogę pomóc.” Luka spojrzała na wyciągniętą w jej stronę dłoń. W końcu nie odmówiła. Gakupo chwycił rączkę parasola. Ich dłonie znalazły się bardzo blisko siebie. Żadne z nich nie odsunęło się celowo. „Tak będzie?” zapytał. Luka podniosła wzrok. „W sam raz.” Fotograf nacisnął spust migawki. Klik. Oboje spojrzeli w stronę aparatu. „Nie patrzcie w obiektyw.” powiedział fotograf. „Patrzcie przed siebie.” Zrobili, jak powiedział. Gakupo lekko opuścił parasol. Luka uniosła oczy. „Za nisko.” „Przepraszam.” Podniósł go z powrotem. „Teraz?” „Dobrze.” „To dlaczego ciągle na mnie patrzysz?” Luka na chwilę zamarła. „Nie patrzę.” „Przed chwilą patrzyłaś.” „A ty?” Gakupo zamilkł. „Ja też.” Luka się uśmiechnęła. Migawka znów zabrzmiała. Klik. Tym razem żadne z nich nie spojrzało w aparat. Po prostu stali razem pod jednym parasolem. Fotograf nagle powiedział: „Luka, przysuń się do niego.” Przesunęła się odrobinę. Jej ramię lekko dotknęło ramienia Gakupo. Oboje zatrzymali się w tym samym momencie. „W porządku?” Gakupo zapytał cicho. „Tak.” odpowiedziała Luka. Fotograf nie kazał im się od siebie odsunąć. „Dobrze.” Klik. „Teraz, Gakupo, przechyl parasol w jej stronę.” Zrobił to. Parasol lekko przechylił się nad Luką. Luka spojrzała na niego. „A ty?” „Nic mi nie będzie.” „Ale gdyby naprawdę padało, zmokniesz.” „Podzieliłabyś się ze mną parasolem?” Luka milczała przez dwie sekundy. „Tak.” Gakupo spojrzał na nią. „To wystarczy.” Migawka znów zabrzmiała. Klik. Na tym zdjęciu Luka się nie uśmiechała. Gakupo również nie. Ale stali bliżej siebie niż wcześniej. Fotograf patrzył na ekran i nic nie mówił. Po chwili odezwał się ponownie: „Ostatnia poza.” Luka zapytała: „Nadal z parasolem?” „Nadal.” Fotograf zastanowił się przez chwilę. „Zamknijcie go.” Oboje spojrzeli na siebie. Luka powoli złożyła parasol. W chwili, gdy się zamknął, ich oczy znów były całkowicie widoczne. „I co teraz?” zapytał Gakupo. „Stańcie razem.” odpowiedział fotograf. „Nie musicie nic robić.” Stanęli obok siebie. Bez parasola. Bez żadnej pozy. A jednak byli jeszcze bliżej niż przed chwilą. Luka nagle powiedziała cicho: „Właściwie bardzo podoba mi się ten parasol.” „Dlaczego?” „Bo jest mały.” „Mały?” „Mhm.” Spojrzała na niego. „Więc możemy stać tylko bardzo blisko siebie.” Gakupo lekko się zdziwił. Po chwili się uśmiechnął. „Rozumiem.” „A tobie się nie podoba?” „Nie powiedziałem, że nie.” Luka spojrzała na niego. „Czyli ci się podoba?” „Możesz tak to rozumieć.” Uśmiechnęła się. Fotograf nacisnął spust migawki. Klik. Na ostatnim zdjęciu stali bardzo blisko siebie. Złożony parasol leżał u ich stóp. Żadne z nich już o nim nie wspomniało. Ale oboje wiedzieli— Jeśli następnym razem zacznie padać, być może fotograf wcale nie będzie musiał ich o tym przypominać. Sami, naturalnie, schronią się pod jednym parasolem.