Tatlı Bir Ceza Oyunu - Vocaloid 神威がくぽx巡音ルカ

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 A Sweet Punishment Game The room remained quiet. Gakupo still couldn't see anything in front of him. All he could feel was Luka standing beside him. The hand that had been resting on his head moments ago had now stopped. Instead, he heard the faint sound of fabric moving. "Luka?" "Mm?" "What are you thinking about now?" Luka didn't answer. She simply took Gakupo's wrist and gently brought his hands together in front of him. "Wait..." "Don't move." Her voice was gentle, yet carried an unmistakable firmness. Before long, he felt soft fabric being wrapped around his wrists. Gakupo tried moving his hands slightly. "Are they really tied?" "Mm." "You're taking this quite seriously." Luka couldn't help laughing. "That's because you made a mistake." She stood in front of Gakupo. Looking at him with his eyes covered and his expression filled with uncertainty about what would happen next, Luka's lips slowly curved into a smile. "Now, the second stage." "The second stage?" "Yes." Before Gakupo could figure out what she meant, he suddenly felt a light touch at his side. His entire body immediately stiffened. The next second, laughter escaped him without warning. "Wait... haha... Luka!" Luka didn't stop. She deliberately tickled the spots where he was most sensitive. Gakupo instinctively tried to pull away, but with his hands secured, he couldn't escape. "So you really are ticklish." "Th-that's not important... haha...!" "It is." Luka said with a laugh. "Because this is your punishment." She tickled him a few more times. Gakupo's shoulders trembled slightly, and his laughter became harder and harder to control. "Luka... wait..." "No." "At least let me rest for a moment..." "No." Luka deliberately moved a little closer. "The one who made a mistake has to learn how to endure." "But... haha... I'm already enduring!" "Then keep going." Gakupo couldn't help laughing. He couldn't see Luka's expression. He could only imagine that she must be secretly smiling right now. "Are you enjoying this?" "A little." "I knew it." Luka paused. Then she gently patted his shoulder. "Just endure it for a little while." Her voice suddenly became softer. "I'm not really going to bully you." Gakupo was quiet for a few seconds. "...I know." Luka tickled him a few more times. This time, he tried even harder to hold back his laughter. But the more he tried, the more noticeably his shoulders trembled. "Hold it in." "I'm trying..." "Don't laugh." "That's impossible..." Luka finally burst out laughing. She stopped. The room became quiet again. Gakupo breathed softly, still wearing the blindfold, his hands still secured. After a while, he suddenly smiled. "So... this is your punishment?" "Mm." "I'm starting to think you just wanted to see me make a fool of myself." "You figured me out." Luka finished speaking and gently stroked his head. "But..." Her voice softened again. "Seeing that you're genuinely willing to accept the punishment just to make me feel better... I'm not angry anymore." Gakupo was silent for a moment. "Really?" "Really." "Then can you untie me?" Luka was silent for two seconds. "...Not yet." "Why?" "Because the punishment game isn't over." Gakupo heard her laughter. He couldn't help laughing too. "All right." "Will you really behave and endure it this time?" "I will." Luka gently stroked his head. "Then wait patiently." The black blindfold still covered his eyes. But Gakupo no longer felt uneasy. Because he knew that in this sweet and mischievous game, whatever Luka had prepared next, he was willing to trust her. ------ Türkçe Oda hâlâ sessizliğini koruyordu. Gakupo önündeki hiçbir şeyi göremiyordu. Hissedebildiği tek şey, Luka'nın hâlâ yanında durduğuydu. Az önce başının üzerinde duran eli artık durmuştu. Bunun yerine, hafif bir kumaş hışırtısı duyuldu. "Luka?" "Hımm?" "Şimdi ne düşünüyorsun?" Luka cevap vermedi. Sadece Gakupo'nun bileğini nazikçe tuttu ve ellerini önünde birleştirdi. "Bekle..." "Hareket etme." Sesi nazikti, ama karşı çıkılmayacak kadar kararlıydı. Kısa süre sonra bileklerinin yumuşak bir kumaşla sarıldığını hissetti. Gakupo ellerini hafifçe hareket ettirmeyi denedi. "Gerçekten bağladın mı?" "Hımm." "Bunu gerçekten ciddiye alıyorsun." Luka gülmeden edemedi. "Çünkü bir hata yaptın." Gakupo'nun önünde durdu. Gözleri kapalı olan ve bundan sonra ne olacağını merak eden Gakupo'ya baktığında, Luka'nın dudaklarında yavaşça muzip bir gülümseme belirdi. "Şimdi ikinci aşama." "İkinci aşama mı?" "Evet." Gakupo ne demek istediğini anlamaya fırsat bulamadan, yan tarafında hafif bir dokunuş hissetti. Tüm vücudu bir anda gerildi. Bir sonraki saniyede ağzından istemsizce kahkaha çıktı. "Bekle... haha... Luka!" Luka durmadı. En çok gıdıklandığı yerlere bilerek hafifçe dokundu. Gakupo içgüdüsel olarak geri çekilmeye çalıştı, ancak elleri bağlı olduğu için kaçamadı. "Demek gerçekten çok gıdıklanıyorsun." "B-Bu önemli değil... haha...!" "Önemli." Luka gülerek konuştu. "Çünkü bu senin cezan." Birkaç kez daha onu gıdıkladı. Gakupo'nun omuzları hafifçe titredi ve kahkahalarını kontrol etmek gittikçe zorlaştı. "Luka... bekle..." "Hayır." "En azından biraz dinlenmeme izin ver..." "Hayır." Luka bilerek biraz daha yaklaştı. "Hata yapan insan sabretmeyi öğrenmeli." "Ama... haha... Zaten sabrediyorum!" "O zaman devam et." Gakupo kendini tutamadan güldü. Luka'nın yüzünü göremiyordu. Şu anda onun gizlice gülümsüyor olması gerektiğini yalnızca hayal edebiliyordu. "Sen bundan gerçekten keyif alıyorsun, değil mi?" "Biraz." "Biliyordum." Luka bir an durdu. Sonra elini nazikçe Gakupo'nun omzuna koyup hafifçe patlattı. "Biraz daha dayan." Sesi bir anda yumuşadı. "Sana gerçekten eziyet etmeyeceğim." Gakupo birkaç saniye sessiz kaldı. "...Biliyorum." Luka onu birkaç kez daha hafifçe gıdıkladı. Bu kez Gakupo kahkahasını bastırmak için daha çok çabaladı. Fakat ne kadar kendini tutmaya çalışırsa, omuzlarının titremesi o kadar belirginleşti. "Dayan." "Deniyorum..." "Gülme." "Bu imkânsız..." Luka sonunda kahkahaya boğuldu. Elini çekti. Oda yeniden sessizliğe büründü. Gakupo hafifçe nefes alırken hâlâ gözleri bağlıydı ve elleri hâlâ sabitlenmiş durumdaydı. Bir süre sonra aniden gülümsedi. "Yani... cezan bu mu?" "Hımm." "Gitgide bunun sadece benimle dalga geçmek için yaptığını düşünmeye başlıyorum." "Yakalandım." Luka bunu söyledikten sonra nazikçe başını okşadı. "Ama..." Sesi yeniden yumuşadı. "Sırf benim gönlümü almak için bu cezayı gerçekten kabul etmeye hazır olduğunu görmek... artık kızgın değilim." Gakupo bir an sessiz kaldı. "Gerçekten mi?" "Gerçekten." "O zaman beni çözebilir misin?" Luka iki saniye boyunca sessiz kaldı. "...Henüz değil." "Neden?" "Çünkü ceza oyunu henüz bitmedi." Gakupo onun gülüşünü duydu. Kendisi de gülümsemekten kendini alamadı. "Peki." "Bu sefer gerçekten uslu durup dayanacak mısın?" "Dayanacağım." Luka nazikçe başını okşadı. "O zaman uslu uslu bekle." Siyah göz bağı hâlâ gözlerini kapatıyordu. Ama Gakupo artık kendini huzursuz hissetmiyordu. Çünkü biliyordu ki bu tatlı ve muzip oyunda Luka'nın bundan sonra ne hazırlamış olursa olsun, ona güvenmeye devam edecekti.