การตั้งแคมป์ในฤดูใบไม้ร่วงใต้ต้นเมเปิล- 神威がくぽx巡音ルカ

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 Autumn Camping Beneath the Maple Tree Autumn had already painted the mountains in colors that arrived much earlier than they did in the city. Along the winding mountain road, the trees on both sides had begun to change into shades of red, orange, and gold. Whenever the autumn breeze passed through, the leaves rustled softly. Every now and then, a few maple leaves drifted down from above, spinning gently in the air before settling beside the road. Kamui Gakupo and Megurine Luka had chosen a campsite beneath a huge maple tree. Its branches stretched in every direction, forming a natural canopy that shaded the campsite. Two camping chairs were placed side by side next to the barbecue grill, facing a valley surrounded by layers of forest. Their tent had already been set up nearby, while the table was neatly arranged with prepared ingredients and drinks. Luka stepped out of the tent carrying a basket filled with food. “Gakupo, are you almost ready over there?” “Almost.” Gakupo was crouching beside the barbecue grill, arranging the charcoal. He carefully placed the pieces of charcoal one by one before lighting them. Small flames emerged between the charcoal pieces and gradually grew into a steady fire. Luka placed the basket on the table. Inside were sliced beef, chicken, mushrooms, corn, green peppers, and several freshly washed sweet potatoes. She pulled out one of the camping chairs and sat down. “Today’s lunch looks really generous.” Gakupo looked up. “It’s not every day we get to go camping.” “And it’s autumn.” Luka leaned back in her chair and looked up at the enormous maple tree. “Having barbecue beneath a maple tree feels perfect for this season.” Gakupo looked up as well. “You like it?” “Very much.” She reached out and caught a maple leaf that had just drifted down. Its edges were already turning a beautiful shade of red, while the veins spread clearly across its surface. Luka examined it in her palm for a moment. “It’s beautiful.” Gakupo looked at the maple leaf in her hand. “Do you want to take it home?” “Can I?” “Of course.” Luka carefully held the maple leaf between her fingers. “Then I’ll press it inside a book.” “Don’t lose it.” “I’ll take good care of it.” The two of them sat there for a while, until the charcoal finally reached the right temperature for grilling. Gakupo stood up and placed the pieces of meat one by one onto the grill. Sizzle— The moment the fat touched the charcoal, a soft sizzling sound filled the air. The delicious aroma quickly spread beneath the maple tree. Luka sat in her camping chair, unconsciously leaning forward a little. “It smells so good.” “It’s not cooked yet.” “I know.” She smiled at the grill. “I’m just looking forward to it.” Gakupo picked up the tongs and slowly turned the pieces of meat. Their surfaces gradually developed a beautiful golden-brown sear. Luka watched for a while before suddenly reaching out. “Can I try?” “Grilling the meat?” “Mm-hm.” Gakupo handed her the tongs. “Be careful.” Luka took the tongs and seriously tried turning the meat while sitting in her camping chair. Since it was her first time controlling the heat herself, her movements were still a little clumsy. One piece of meat nearly slipped from the tongs. Gakupo immediately reached out and steadied her wrist. Both of them stopped moving at the same time. Luka looked down at his hand. Gakupo realized that he had suddenly moved quite close to her, and quickly released her wrist. “Sorry.” “It’s okay.” Luka answered softly. She turned her attention back to the grill, but the tips of her ears had quietly turned a little red. Gakupo did not tease her about it. He simply returned to his own camping chair. The two of them sat side by side next to the barbecue grill, watching the charcoal slowly cook their food. The autumn breeze passed through. The maple leaves above them swayed gently. Several red maple leaves drifted down. One landed on Luka’s shoulder. Gakupo noticed it and reached over to take it away. “A maple leaf.” Luka turned her head. “Oh.” She looked at the leaf in his hand. “Can I have it?” “Of course.” She took the maple leaf and placed it beside the one she had picked up earlier. Two maple leaves in different shades of red rested quietly in her palm. “Now I have two.” “You really like maple leaves.” “Mm.” Luka nodded with a smile. “Because every one of them is a little different.” Lunch was soon ready. The grilled meat, corn, mushrooms, and green peppers were placed onto the plates one after another. Finally, there were the sweet potatoes that had been slowly roasting beside the charcoal. Gakupo used the tongs to turn one over. “They’re almost ready.” Luka’s attention immediately shifted toward them. “Really?” “Yeah.” He transferred the sweet potatoes onto a plate. When he gently cut open the skin of one, warm steam rose immediately, carrying a naturally sweet aroma. Luka could not help smiling. “It smells wonderful.” Gakupo handed half of the sweet potato to her. “Careful. It’s hot.” “I know.” She accepted it and blew gently across the surface. After making sure it had cooled enough, she took a bite. The soft sweet potato melted pleasantly in her mouth, carrying a natural sweetness. Luka’s eyes brightened. “It’s delicious.” Gakupo watched her satisfied expression. “I’m glad you like it.” The two of them sat beneath the maple tree in their camping chairs, eating barbecue and chatting. There was no work, and no schedule that required them to hurry home. Their phones were left to one side, and neither of them paid much attention to them. Every now and then, Gakupo would turn the meat on the grill, while Luka helped move the cooked food onto the plates. Halfway through the meal, Luka suddenly noticed an extra piece of freshly grilled meat on her plate. She turned toward Gakupo. “Did you put this here?” “Yeah.” “Why?” “That piece happened to be more tender.” Luka looked at him. “You were paying attention to that?” “I just happened to notice.” She did not expose his excuse. Instead, she simply smiled and ate the piece of meat. The afternoon breeze rose from the valley. The maple leaves swayed gently overhead, and sunlight slipped through the gaps between the leaves, leaving shifting patches of light across the two camping chairs and the ground. After lunch, Luka leaned back in her camping chair. She held the remaining half of the roasted sweet potato in both hands, slowly enjoying its final sweetness. “Gakupo.” “Hmm?” “Today is really nice.” Gakupo turned toward her. “There’s nothing we have to rush.” Luka looked toward the barbecue grill. The charcoal was still glowing slowly, while the aroma of grilled meat and sweet potatoes lingered in the air. “We can take our time eating lunch.” She looked up at the maple leaves covering the branches. “We can look at the autumn leaves.” Finally, she turned toward the person beside her. “And I have you here with me.” Gakupo was silent for a few seconds. Then he leaned back against his camping chair, a faint smile appearing at the corners of his lips. “Yeah.” Luka smiled as well. Then she suddenly asked, “Should we come camping together again next time?” Gakupo looked at her. “Whenever you want.” “Then it’s a promise.” A maple leaf drifted down from the branches. It slowly spun between their two camping chairs before finally landing on the ground. Neither of them hurried to get up. They simply remained beneath the maple tree, occasionally talking, occasionally watching the glowing charcoal, and occasionally looking up at the beautiful colors of autumn. The distant mountains were quiet, with nothing but the sound of the wind. And their autumn camping trip had only just begun. -------- Thai ฤดูใบไม้ร่วงได้แต่งแต้มผืนป่าบนภูเขาด้วยสีสันที่มาถึงเร็วกว่าย่านในเมืองเสียอีก ตลอดเส้นทางภูเขาที่คดเคี้ยว ต้นไม้สองข้างทางเริ่มเปลี่ยนสีเป็นเฉดแดง ส้ม และทอง เมื่อสายลมแห่งฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน ใบไม้ก็ส่งเสียงเสียดสีกันเบา ๆ และเป็นครั้งคราว ใบเมเปิลสองสามใบจะลอยลงมาจากกิ่งสูง หมุนอย่างแผ่วเบาในอากาศ ก่อนจะตกลงข้างทาง Kamui Gakupo และ Megurine Luka เลือกจุดตั้งแคมป์ใต้ต้นเมเปิลขนาดใหญ่ต้นหนึ่ง กิ่งก้านของมันแผ่กว้างออกไปทุกทิศทาง ราวกับสร้างหลังคาธรรมชาติที่ช่วยให้ร่มเงาแก่บริเวณตั้งแคมป์ เก้าอี้แคมป์สองตัวถูกวางไว้เคียงข้างกันข้างเตาย่างบาร์บีคิว ด้านหน้าคือหุบเขาที่รายล้อมด้วยผืนป่าซึ่งทอดยาวออกไปไกลสุดสายตา เต็นท์ถูกกางเสร็จเรียบร้อยแล้วอยู่ไม่ไกล ส่วนโต๊ะก็ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ พร้อมวัตถุดิบและเครื่องดื่มที่เตรียมเอาไว้ Luka เดินออกมาจากเต็นท์พร้อมกับตะกร้าที่เต็มไปด้วยอาหาร “Gakupo ทางนั้นพร้อมหรือยัง?” “ใกล้แล้ว” Gakupo กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างเตาย่างบาร์บีคิว จัดเรียงถ่านอย่างระมัดระวัง เขาวางถ่านทีละก้อน ก่อนจะจุดไฟ เปลวไฟเล็ก ๆ เริ่มลุกขึ้นระหว่างก้อนถ่าน และค่อย ๆ กลายเป็นไฟที่สม่ำเสมอ Luka วางตะกร้าลงบนโต๊ะ ข้างในมีเนื้อวัวหั่นชิ้น เนื้อไก่ เห็ด ข้าวโพด พริกหวานสีเขียว และมันหวานที่ล้างสะอาดแล้วหลายหัว เธอดึงเก้าอี้แคมป์ออกมาแล้วนั่งลง “มื้อกลางวันวันนี้ดูเยอะมากเลยนะ” Gakupo เงยหน้าขึ้น “ไม่ใช่ทุกวันที่เราจะได้ออกมาตั้งแคมป์นี่” “แล้วก็เป็นฤดูใบไม้ร่วงด้วย” Luka เอนหลังพิงเก้าอี้ แล้วเงยหน้ามองต้นเมเปิลขนาดใหญ่เหนือศีรษะ “การกินบาร์บีคิวใต้ต้นเมเปิลแบบนี้ เหมาะกับฤดูนี้มากเลย” Gakupo เงยหน้ามองตามเธอ “ชอบเหรอ?” “ชอบมาก” เธอยื่นมือออกไปรับใบเมเปิลที่เพิ่งร่วงลงมา ขอบใบเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงสวยงาม เส้นใบตรงกลางก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน Luka มองใบไม้นั้นบนฝ่ามืออยู่ครู่หนึ่ง “สวยจัง” Gakupo มองใบเมเปิลในมือของเธอ “อยากเอากลับบ้านไหม?” “ได้เหรอ?” “แน่นอน” Luka ค่อย ๆ จับใบเมเปิลไว้ระหว่างนิ้ว “งั้นฉันจะเอาไปสอดไว้ในหนังสือ” “อย่าทำหายล่ะ” “ฉันจะเก็บไว้อย่างดีเลย” ทั้งสองนั่งอยู่ตรงนั้นอีกพักหนึ่ง จนกระทั่งถ่านในเตาย่างมีอุณหภูมิที่เหมาะสมสำหรับย่างอาหาร Gakupo ลุกขึ้น แล้ววางเนื้อทีละชิ้นลงบนตะแกรง ฉ่า— ทันทีที่ไขมันจากเนื้อสัมผัสกับถ่าน เสียงฉ่าก็ดังขึ้นเบา ๆ กลิ่นหอมของเนื้อย่างค่อย ๆ กระจายไปทั่วบริเวณใต้ต้นเมเปิล Luka นั่งอยู่บนเก้าอี้แคมป์ พลางโน้มตัวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัวเล็กน้อย “หอมจัง” “ยังไม่สุกนะ” “รู้แล้ว” เธอยิ้มมองเตาย่าง “แค่รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้กิน” Gakupo หยิบที่คีบขึ้นมา แล้วค่อย ๆ พลิกเนื้อทีละชิ้น ผิวของเนื้อค่อย ๆ กลายเป็นสีน้ำตาลทองสวยงาม Luka มองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือออกไป “ฉันลองบ้างได้ไหม?” “ย่างเนื้อเหรอ?” “อืม” Gakupo ยื่นที่คีบให้เธอ “ระวังด้วยนะ” Luka รับที่คีบมา แล้วตั้งใจพลิกเนื้อขณะนั่งอยู่บนเก้าอี้แคมป์ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอลองควบคุมความร้อนด้วยตัวเอง การเคลื่อนไหวจึงยังดูไม่คล่องนัก เนื้อชิ้นหนึ่งเกือบหลุดออกจากที่คีบ Gakupo รีบยื่นมือออกไปประคองข้อมือของเธอทันที ทั้งสองหยุดนิ่งพร้อมกัน Luka ก้มลงมองมือของเขา Gakupo เองก็เพิ่งรู้ตัวว่าเขาขยับเข้าใกล้เธอมากเกินไป จึงรีบปล่อยข้อมือของเธอ “ขอโทษ” “ไม่เป็นไร” Luka ตอบเสียงเบา เธอหันกลับไปมองเตาย่างอีกครั้ง แต่ปลายหูของเธอกลับค่อย ๆ แดงขึ้นเล็กน้อย Gakupo ไม่ได้แกล้งแซวเธอ เขาเพียงกลับไปนั่งบนเก้าอี้แคมป์ของตัวเอง ทั้งสองนั่งเคียงข้างกันข้างเตาย่าง มองดูถ่านที่ค่อย ๆ ย่างอาหารจนสุก สายลมแห่งฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน ใบเมเปิลเหนือศีรษะสั่นไหวเบา ๆ ใบเมเปิลสีแดงหลายใบลอยลงมา หนึ่งในนั้นตกลงบนไหล่ของ Luka Gakupo เห็นเข้า จึงยื่นมือไปหยิบออกให้เธอ “ใบเมเปิล” Luka หันกลับมา “อ๋อ” เธอมองใบไม้ในมือของเขา “ขอฉันได้ไหม?” “แน่นอน” เธอรับใบเมเปิลมา แล้ววางไว้ข้างใบที่เก็บได้ก่อนหน้านี้ ใบเมเปิลสองใบที่มีเฉดสีแดงแตกต่างกันวางนิ่งอยู่บนฝ่ามือของเธอ “ตอนนี้มีสองใบแล้ว” “เธอชอบใบเมเปิลจริง ๆ สินะ” “อืม” Luka พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “เพราะว่าแต่ละใบไม่เหมือนกันเลย” ไม่นานมื้อกลางวันก็พร้อม เนื้อย่าง ข้าวโพด เห็ด และพริกหวานสีเขียวถูกนำมาใส่จานทีละอย่าง สุดท้ายคือมันหวานที่ถูกอบอย่างช้า ๆ อยู่ข้างถ่าน Gakupo ใช้ที่คีบพลิกมันหวานกลับอีกด้าน “ใกล้ได้แล้ว” ความสนใจของ Luka หันไปทางมันหวานทันที “จริงเหรอ?” “อืม” เขาคีบมันหวานใส่จาน เมื่อเขาใช้มีดกรีดเปลือกออกเบา ๆ ไอน้ำอุ่นก็ลอยขึ้นมาทันที พร้อมกลิ่นหอมหวานตามธรรมชาติ Luka อดไม่ได้ที่จะยิ้ม “หอมมากเลย” Gakupo ยื่นมันหวานครึ่งหนึ่งให้เธอ “ระวังนะ ยังร้อนอยู่” “รู้แล้ว” เธอรับมันมา แล้วเป่าเบา ๆ บนผิวมันหวาน เมื่อแน่ใจว่าอุณหภูมิลดลงพอสมควรแล้ว เธอจึงกัดเข้าไปหนึ่งคำ เนื้อมันหวานนุ่มละลายในปาก พร้อมรสหวานตามธรรมชาติ ดวงตาของ Luka เป็นประกายขึ้นทันที “อร่อยมาก” Gakupo มองสีหน้าพึงพอใจของเธอ “ชอบก็ดีแล้ว” ทั้งสองนั่งอยู่บนเก้าอี้แคมป์ใต้ต้นเมเปิล กินบาร์บีคิวไปพลางพูดคุยกันไปพลาง ไม่มีงาน และไม่มีตารางเวลาที่บังคับให้ต้องรีบกลับ โทรศัพท์ถูกวางไว้ด้านข้าง และไม่มีใครสนใจมันเป็นพิเศษ บางครั้ง Gakupo จะพลิกเนื้อบนเตาย่าง ส่วน Luka จะช่วยคีบอาหารที่สุกแล้วใส่จาน ระหว่างมื้ออาหาร Luka สังเกตเห็นเนื้อย่างชิ้นหนึ่งที่เพิ่งสุกวางอยู่เพิ่มในจานของเธอ เธอหันไปหา Gakupo “นายเป็นคนใส่ให้เหรอ?” “อืม” “ทำไมล่ะ?” “ชิ้นนั้นนุ่มกว่า” Luka มองเขา “นายคอยสังเกตด้วยเหรอ?” “แค่บังเอิญเห็นน่ะ” เธอไม่ได้เปิดโปงข้ออ้างของเขา เพียงยิ้มแล้วกินเนื้อชิ้นนั้น สายลมยามบ่ายพัดขึ้นมาจากหุบเขา ใบเมเปิลเหนือศีรษะสั่นไหวเบา ๆ แสงแดดลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ทิ้งเงาและแสงที่เคลื่อนไหวไปมาบนเก้าอี้แคมป์ทั้งสองตัวและพื้นดิน หลังจากกินมื้อกลางวันเสร็จ Luka เอนหลังพิงเก้าอี้แคมป์ เธอถือมันหวานครึ่งชิ้นที่เหลือไว้ด้วยสองมือ ค่อย ๆ ลิ้มรสความหวานสุดท้ายของมัน “Gakupo” “หืม?” “วันนี้ดีจังเลยนะ” Gakupo หันมามองเธอ “ไม่มีอะไรที่ต้องรีบเลย” Luka มองไปยังเตาย่างบาร์บีคิว ถ่านยังคงเรืองแสงอยู่ช้า ๆ ขณะที่กลิ่นหอมของเนื้อย่างและมันหวานยังคงลอยอยู่ในอากาศ “เราค่อย ๆ กินมื้อกลางวันได้” เธอเงยหน้ามองใบเมเปิลที่ปกคลุมอยู่เต็มกิ่ง “เรานั่งดูใบไม้เปลี่ยนสีได้” สุดท้ายเธอหันกลับมามองคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ “แล้วก็มีนายอยู่ด้วย” Gakupo เงียบไปหลายวินาที จากนั้นเขาเอนหลังพิงเก้าอี้แคมป์ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมริมฝีปาก “อืม” Luka ยิ้มตาม จากนั้นเธอก็ถามขึ้นอย่างกะทันหัน “คราวหน้าเรามาตั้งแคมป์ด้วยกันอีกไหม?” Gakupo มองเธอ “ถ้าเธออยากมา” “งั้นสัญญากันนะ” ใบเมเปิลใบหนึ่งลอยลงมาจากกิ่งไม้ มันหมุนช้า ๆ อยู่ระหว่างเก้าอี้แคมป์ทั้งสองตัว ก่อนจะตกลงบนพื้นในที่สุด ไม่มีใครรีบลุกขึ้น ทั้งสองยังคงนั่งอยู่ใต้ต้นเมเปิล พูดคุยกันเป็นครั้งคราว มองถ่านที่ยังคงเรืองแสง และบางครั้งก็เงยหน้ามองสีสันอันงดงามของฤดูใบไม้ร่วง ผืนป่าบนภูเขาอันห่างไกลเงียบสงบ เหลือเพียงเสียงสายลม และการตั้งแคมป์ในฤดูใบไม้ร่วงของพวกเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น