W głąb Krainy Czarów - Vocaloid 神威がくぽx巡音ルカ

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 Into Wonderland’s Depths The two continued onward, following the direction the wooden sign had pointed. The path beneath their feet still kept its black-and-white checkered appearance, but the further they walked, the more unfamiliar their surroundings gradually became. Luka walked quietly beside Gakupo. Every so often she would glance down at her feet, then lift her gaze back to the path ahead. Even though they were simply walking along a road, she felt as though she were slowly leaving her own world further and further behind. Gakupo seemed to sense the change too. "Tired?" Luka shook her head gently. "No." She paused, then added, "I just think... this place is strange, in a wondrous sort of way." "So strange that you don't know how to describe it?" "Mm." Luka laughed softly. "Even if I made it back to my own world, I doubt I could ever explain to anyone everything I've seen here." Gakupo looked ahead. "Perhaps that's exactly why Wonderland exists." "What do you mean?" "If everything could be easily understood, it would stop being a dream." Luka fell quiet for a few seconds after hearing that. "That makes a lot of sense." The two walked on. Their surroundings gradually grew quiet. Not that there was no sound at all. Rather, every sound seemed to grow distant. The wind seemed to blow in from somewhere very far away, and even their footsteps sounded much softer than before. Luka found herself slowing her pace without meaning to. Gakupo slowed his as well. Their steps gradually fell into rhythm with one another. "Gakupo." "Mm?" "Have you ever met anyone like me before?" "No." "Not even one?" "Not even one." Luka looked at him. "So am I really that unusual?" Gakupo turned his face toward her. "To me, yes." Luka paused slightly, caught off guard. But Gakupo didn't elaborate further, simply gazing calmly ahead. Luka didn't press him either. Yet somehow, that one sentence lingered in her heart. The road grew longer and longer. They walked for a very long time. The two of them chatted about various things now and then. Luka spoke of the world she had come from. Gakupo spoke of Wonderland. Sometimes it was just a simple remark. Sometimes a single topic would carry them through a long conversation. Without either of them quite noticing when, the two strangers no longer felt as guarded with each other as they had at their first meeting. Luka realized that Gakupo was, in truth, gentler than she had first imagined. And Gakupo realized that Luka wasn't someone who would simply wait passively to be protected. She could be afraid. She could be lost. And yet she was still willing to keep moving forward. After walking a while longer, Luka suddenly stopped. "Have we been walking for a long time?" Gakupo glanced ahead. "Yes." "Then why does it feel like... we're never actually getting any closer to our destination?" Gakupo was silent for a moment. "The roads in Wonderland sometimes aren't measured by distance." "Then by what?" "Perhaps by time." "Time?" "Or perhaps... by the heart." Luka looked at him. "You don't know either?" "I don't." Gakupo smiled faintly. "That's exactly why I say this isn't an easy place to understand." Luka smiled too. "Then let's just keep walking." "All right." The two walked forward side by side once more. The path beneath their feet slowly vanished behind them. Ahead lay a road with no visible end. No clear destination in sight. No one knew where the next turn would lead. But in that moment, neither of them was in any hurry for an answer. They simply walked together. Talked together. Moved forward together, toward a place they had not yet reached. And deep within Wonderland, something still waited for them, quietly. --- Polskie Oboje szli dalej w kierunku wskazanym przez drewnianą tabliczkę. Ścieżka pod ich stopami wciąż zachowywała czarno-biały, szachownicowy wzór, lecz im dalej szli, tym bardziej otoczenie stawało się obce. Luka szła cicho obok Gakupo. Od czasu do czasu spoglądała pod nogi, po czym znów podnosiła wzrok przed siebie. Choć po prostu szli jedną drogą, miała wrażenie, że powoli oddala się od swojego świata. Gakupo zdawał się także wyczuwać tę zmianę. „Zmęczona?" Luka lekko pokręciła głową. „Nie." Po chwili milczenia dodała: „Po prostu myślę... że to miejsce jest dziwne, w jakiś zdumiewający sposób." „Tak dziwne, że nie wiesz, jak to opisać?" „Mhm." Luka roześmiała się cicho. „Nawet gdybym wróciła do swojego świata, chyba nie potrafiłabym nikomu wytłumaczyć wszystkiego, co tu widziałam." Gakupo spojrzał przed siebie. „Może właśnie dlatego istnieje Wonderland." „Co masz na myśli?" „Gdyby wszystko dało się łatwo zrozumieć, przestałoby to być snem." Po tych słowach Luka zamilkła na kilka sekund. „To ma sens." Oboje szli dalej. Otoczenie stopniowo cichło. Nie chodziło o brak dźwięków. Raczej wszystkie dźwięki stawały się bardzo odległe. Wiatr zdawał się dochodzić z bardzo daleka, a nawet ich kroki brzmiały o wiele ciszej niż wcześniej. Luka mimowolnie zwolniła kroku. Gakupo także zwolnił. Ich kroki stopniowo zaczęły się ze sobą zgadzać. „Gakupo." „Mhm?" „Spotkałeś już kiedyś kogoś takiego jak ja?" „Nie." „Ani jednej osoby?" „Ani jednej." Luka spojrzała na niego. „To znaczy, że jestem wyjątkowa?" Gakupo odwrócił ku niej twarz. „Dla mnie – tak." Luka na chwilę znieruchomiała, zaskoczona. Ale Gakupo nie rozwinął dalej tej myśli, tylko spokojnie patrzył przed siebie. Luka też nie naciskała. Jednak te słowa, nie wiadomo dlaczego, pozostały w jej sercu. Droga stawała się coraz dłuższa. Szli bardzo długo. Od czasu do czasu rozmawiali o różnych rzeczach. Luka opowiadała o świecie, z którego pochodziła. Gakupo opowiadał o Wonderland. Czasem był to tylko jeden prosty komentarz. Czasem jakiś temat wciągał ich na długo. Sami nie wiedzieli, kiedy dokładnie to się stało, ale dwoje obcych sobie ludzi przestało już czuć wobec siebie taki dystans, jak przy pierwszym spotkaniu. Luka odkryła, że Gakupo był w rzeczywistości o wiele łagodniejszy, niż początkowo sobie wyobrażała. Gakupo z kolei odkrył, że Luka nie była osobą, która jedynie biernie czeka na ochronę. Potrafiła się bać. Potrafiła czuć się zagubiona. A mimo to wciąż chciała iść naprzód. Po przejściu kolejnego odcinka drogi Luka nagle się zatrzymała. „Czy nie idziemy już bardzo długo?" Gakupo spojrzał przed siebie. „Tak." „Ale dlaczego mam wrażenie... że wcale nie zbliżamy się do celu?" Gakupo zamilkł na chwilę. „Drogi w Wonderland czasem nie są mierzone odległością." „To czym są mierzone?" „Być może czasem." „Czasem?" „Albo... sercem." Luka spojrzała na niego. „Ty też tego nie wiesz?" „Nie wiem." Gakupo uśmiechnął się lekko. „Właśnie dlatego mówię, że to nie jest miejsce łatwe do zrozumienia." Luka również się uśmiechnęła. „W takim razie idźmy dalej." „Dobrze." Oboje ponownie ruszyli naprzód, ramię w ramię. Droga pod ich stopami powoli znikała za nimi. Przed nimi wciąż ciągnęła się ścieżka bez widocznego końca. Bez żadnego wyraźnego celu. Nikt nie wiedział, dokąd doprowadzi ich następny zakręt. Lecz w tej chwili żadne z nich nie spieszyło się, by poznać odpowiedź. Po prostu szli razem. Rozmawiali razem. Zmierzali razem ku miejscu, do którego jeszcze nie dotarli. A głębia Wonderland wciąż cicho na nich czekała.