ภาพแรกของฉัน

The Dawn of Materanท่ามกลางสายลมหนาวที่พัดกระหน่ำจนเกล็ดหิมะปลิวว่อน แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องกระทบหมวกปีกกว้างของพี่ใหญ่จนเกิดรัศมีวงแหวนสีทองอร่ามดูน่าเกรงขาม ทหารนับหมื่นในชุดโทนขาวเฝ้ารอคอยอย่างสงบนิ่ง ราวกับผืนป่าหิมะที่ไร้การเคลื่อนไหวอะตาเมีย มาเตรัน (Atamya Materan) ในฐานะ "พระมารดาศักดิ์สิทธิ์" เยื้องย่างอย่างสง่างามในชุดขาวโลลิต้าฟูฟ่อง ชายกระโปรงระบายลูกไม้สะบัดไสวตามแรงลม มือเรียวบางและอ่อนนุ่มของนางเอื้อมจับแกนประคองของ เครื่องประกาศเสียงโบราณ รุ่นที่ 1 ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนขาตั้งสามขาไม้ดิบอย่างมั่นคง นางสูดหายใจเข้าก่อนจะเปล่งน้ำเสียงอันหวานหยดย้อยทว่าทรงพลังผ่านกระบอกแตรทองเหลือง เสียงของนางพุ่งตรงบีบอัดข้ามหุบเขา ดังก้องสะท้อนหน้าผาหินอย่างปาฏิหาริย์ จนทหารทุกคนได้ยินชัดเจนราวกับนางมากระซิบอยู่ข้างหู/ภาพสไตล์อนิเมะ