ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจ - Vocaloid Gakupo Luka

💜🩷💜🩷💜 Story 🩷💜🩷💜🩷 Close Enough to Hear Heartbeats The soft light of the examination room flickered gently, the ticking clock echoing in the silence. Gakupo bent by the cabinet, searching for files, his brows furrowed. Luka smiled, pointing to the top shelf: “It’s up there.” She tiptoed, stretching her arm, her pink hair shimmering under the light. Just as her fingertips brushed the folder, her balance faltered. “Careful!” Gakupo reacted instantly, his hand catching her waist. Luka gasped, her body leaning into his. Their faces drew close—so close that their breaths mingled, their hearts pounding in unison. Luka’s cheeks flushed crimson, her hand clutching his sleeve for support. Gakupo’s gaze locked onto hers, deep and unwavering, his hand firm at her waist. The distance between their lips was no more than a heartbeat. Luka held her breath, her eyes trembling with anticipation. Gakupo leaned closer, the world narrowing to that single moment. Just one second more, and the kiss would have happened. But then, the folder slipped from the shelf, crashing to the floor. The sound shattered the spell. Luka stepped back quickly, hiding her blush with a nervous laugh: “Ah… the file fell.” Gakupo bent to pick it up, his smile faint but lingering. That almost-kiss became a secret etched in both their hearts, a memory too delicate to put into words. --- Thai แสงไฟในห้องตรวจส่องอย่างนุ่มนวล เสียงนาฬิกาดังติ๊กต่อกในความเงียบ กาคุโปก้มลงค้นหาแฟ้มที่ตู้ ใบหน้าขมวดคิ้ว เลน่า (Luka) ยิ้มแล้วชี้ไปที่ชั้นบนสุด “อยู่ตรงนั้นนะ” เธอเขย่งเท้า เอื้อมมือไปหยิบ เส้นผมสีชมพูสะท้อนแสงอย่างอ่อนโยน แต่ทันทีที่ปลายนิ้วแตะถึงแฟ้ม ร่างกายเธอก็เสียการทรงตัว “ระวัง!” กาคุโปรีบคว้าเอวเธอไว้ทันที เลน่าร้องเบา ๆ ร่างเอนเข้าหาเขา ใบหน้าทั้งสองใกล้กันจนลมหายใจผสมผสาน หัวใจเต้นแรงไปพร้อมกัน แก้มของเลน่าแดงจัด มือเธอกำแขนเสื้อเขาแน่น กาคุโปจ้องตาเธออย่างลึกซึ้ง มือยังคงประคองที่เอว ระยะระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงเสี้ยววินาที เลน่ากลั้นหายใจ ดวงตาสั่นไหวราวกับรอคอย กาคุโปโน้มหน้าเข้ามา โลกทั้งใบเหลือเพียงช่วงเวลานั้น อีกเพียงหนึ่งวินาที…ก็จะได้จูบกันแล้ว แต่ทันใดนั้น แฟ้มหล่นลงมาจากชั้น เสียงดัง “ปั๊ก!” ทำลายบรรยากาศ เลน่าถอยออกไปอย่างรวดเร็ว ยกมือปิดแก้มที่แดงพลางหัวเราะเบา ๆ “อ่า…แฟ้มตกแล้ว” กาคุโปก้มลงเก็บ รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า จูบที่เกือบเกิดขึ้น กลายเป็นความลับที่ฝังอยู่ในใจของทั้งคู่ ความทรงจำที่ไม่อาจเอ่ยออกมาได้…