🔪Mafia — Ch.32 — Her Sözden Daha Açık Bir İlgi

Thanks to Rudy Lis’s Bunny Girl Chibi Luka for giving me inspiration 🐰💖🎀✨🎶💜💗 (https://pixai.art/@rudy-lis) 💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 A Care More Obvious Than Any Promise Gakupo carefully examined Luka’s injuries. They were not deep. Most of them were just small scratches left behind from her mission. For people like them, they could hardly be considered serious wounds. But still… He frowned. Luka watched his expression and couldn’t help but smile. “You know something?” Gakupo looked up at her. “Your expression right now is completely different from when you were making drinks.” “How so?” “When you’re making cocktails, you look like you’re calculating every single detail.” “But now…” Luka glanced at their hands. “It’s like you’re afraid of missing something.” Gakupo fell silent for a moment. He didn’t deny it. Because he knew. The moment he saw the wounds on Luka’s hand, his emotions had reacted faster than his reason. He knew Luka was strong. He knew she could protect herself. He knew she wasn’t someone who needed to be protected. But… Seeing her hurt… He still cared. “All right.” Luka moved her hand slightly. “My wounds are checked.” Gakupo slowly released her hand. However, just as he was about to pull his hand back— Luka grabbed his wrist. Gakupo was slightly startled. “What is it?” Luka didn’t answer. She simply looked down at his hand. Only now did she notice. Because of the angle of the light earlier, she hadn’t seen it. But now that they were closer… She saw a fresh wound on the side of his fingers. Although it had already been treated, a faint mark remained. Luka’s smile slowly faded. “Your hand.” Gakupo followed her gaze. Then calmly replied: “A small injury.” Almost exactly the same words she had said earlier. Luka immediately raised an eyebrow. “A small injury?” Gakupo paused. “…Yes.” Luka stared at him. Then she suddenly laughed. “Didn’t you just say the exact same thing to me?” Gakupo said nothing. Because the answer was obvious. Luka reached out. This time, she held his hand. “My turn to check.” Gakupo looked surprised. “No need.” “No.” Her answer came immediately. “When you asked me to give you my hands just now, you didn’t give me a chance to refuse either.” Gakupo looked at her. After a moment, the corner of his lips lifted slightly. “You remember that clearly.” “Of course.” Luka answered naturally. “I hold grudges.” But despite her words, her movements were incredibly gentle. She carefully turned his palm over. Examining the marks left behind. Unlike Gakupo, who had frowned while checking her injuries, Luka’s expression was quiet. As if she was confirming something important. “This one.” She pointed at the side of his palm. “This happened recently, didn’t it?” Gakupo nodded. “Yes.” “Mission?” “Something like that.” Luka didn’t ask further. She knew the rules. They both did. Some things couldn’t be asked. Not because of distrust. But because they understood each other too well. “Do you always do this?” She suddenly asked. Gakupo looked at her. “Do what?” “Even when you’re hurt yourself…” “you only pay attention to others.” Gakupo was silent for a while. “I don’t.” Luka looked up. “You do.” Her answer was immediate. Gakupo was left unable to argue. In the end, he could only let out a quiet laugh. “You’re very good at convincing people.” “Not convincing.” Luka shook her head. “Just because I noticed.” A simple sentence. Yet it made Gakupo quiet. Because very few people looked at him this way. Most people saw: His abilities. His identity. His family. His composure. But Luka saw… The person who could be hurt. --- The bar was quiet. No customers. No outside noise. Only their breathing remained. Luka released his hand. But she didn’t immediately pull away. “Gakupo.” “Yes?” “You don’t have to pretend everything is fine all the time.” His eyes moved slightly. “…” “At least not here.” Luka looked around the bar. “There’s no one from your family here.” “And no one from mine.” “Only us.” Gakupo looked at her. For a moment, he didn’t know how to answer. Because those words… Were more direct than any comfort. He was used to being the calm one. Used to carrying everything alone. Used to never letting anyone see his weakness. But now… In this quiet bar late at night. In front of Luka. For the first time, he felt… Maybe he didn’t have to keep such a distance. “Luka.” “Hmm?” “You too.” She paused. Gakupo looked at her. “Don’t always say you’re fine.” “You can rely on someone too.” After a brief silence, Luka smiled softly. “Are you teaching me a lesson now?” “Reminding you.” “Sounds the same.” Gakupo gave a quiet laugh. And Luka laughed as well. Their hands separated again. But some distance… Had already disappeared without them realizing it. They were still from different families. Still standing on opposite sides. Still carrying secrets they could never speak aloud. But at least now… In this place. They knew. There was someone who cared whether they were hurt. Someone who hoped they would return safely. And that concern… Was clearer than any promise. --- Türkçe Gakupo, Luka’nın yaralarını dikkatlice inceledi. Derin değillerdi. Çoğu, görevi sırasında oluşmuş küçük çiziklerdi. Onlar gibi insanlar için bunlar ciddi yaralar sayılmazdı. Ama yine de… Gakupo kaşlarını çattı. Luka onun yüz ifadesine baktı ve hafifçe gülümsemekten kendini alamadı. “Biliyor musun?” Gakupo ona baktı. “Şu anki yüz ifaden, az önce içki hazırlarkenkinden tamamen farklı.” “Nasıl yani?” “İçecek hazırlarken, her ayrıntıyı hesaplayan biri gibi görünüyorsun.” “Ama şimdi…” Luka ellerine baktı. “Sanki bir şeyi gözden kaçırmaktan korkuyorsun.” Gakupo bir an sessiz kaldı. Bunu inkâr etmedi. Çünkü biliyordu. Luka’nın elindeki yaraları gördüğü anda, duyguları mantığından daha hızlı tepki vermişti. Luka’nın güçlü olduğunu biliyordu. Kendisini koruyabileceğini biliyordu. Korunmaya ihtiyacı olan biri olmadığını biliyordu. Ama… Onun yaralandığını görmek… Yine de onu endişelendiriyordu. “Tamam.” Luka elini hafifçe hareket ettirdi. “Yaralarım kontrol edildi.” Gakupo yavaşça elini bıraktı. Ancak tam elini geri çekeceği sırada— Luka onun bileğini tuttu. Gakupo hafifçe şaşırdı. “Ne oldu?” Luka cevap vermedi. Sadece onun eline baktı. Az önce ışığın açısından dolayı fark etmemişti. Ama şimdi daha yakından bakınca… Parmaklarının yanında yeni oluşmuş bir yara gördü. Tedavi edilmiş olsa da, hafif bir iz hâlâ duruyordu. Luka’nın gülümsemesi yavaşça kayboldu. “Elin.” Gakupo onun baktığı yere baktı. Sonra sakin bir şekilde cevap verdi: “Küçük bir yara.” Neredeyse onun az önce söylediği sözlerin aynısıydı. Luka hemen kaşını kaldırdı. “Küçük bir yara mı?” Gakupo duraksadı. “…Evet.” Luka ona baktı. Sonra aniden güldü. “Az önce bana aynı şeyi söylemedin mi?” Gakupo cevap vermedi. Çünkü cevap açıktı. Luka elini uzattı. Bu kez onun elini tuttu. “Şimdi sıra bende.” Gakupo şaşırdı. “Gerek yok.” “Hayır.” Cevabı hemen geldi. “Az önce bana ellerini uzatmanı söylediğinde, bana reddetme fırsatı vermedin.” Gakupo ona baktı. Bir süre sonra dudaklarının kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı. “Bunu çok iyi hatırlıyorsun.” “Elbette.” Luka doğal bir şekilde cevap verdi. “Ben kin tutarım.” Ama sözlerinin aksine, hareketleri son derece nazikti. Onun avucunu dikkatlice çevirdi. İz bırakan yaraları inceledi. Gakupo onun yaralarını kontrol ederken kaşlarını çatmıştı. Ama Luka’nın ifadesi sakindi. Sanki önemli bir şeyi doğruluyordu. “Burası.” Elinin yan tarafını gösterdi. “Bu yeni olmuş, değil mi?” Gakupo başını salladı. “Evet.” “Görev mi?” “Sayılır.” Luka daha fazla sormadı. Kuralları biliyordu. İkisi de biliyordu. Bazı şeyler sorulamazdı. Güvensizlikten değil. Sadece birbirlerini fazla iyi anladıkları için. “Bunu her zaman yapıyor musun?” diye sordu aniden. Gakupo ona baktı. “Neyi?” “Kendin yaralı olsan bile…” “sadece başkalarını düşünüyorsun.” Gakupo bir süre sessiz kaldı. “Yapmıyorum.” Luka gözlerini kaldırdı. “Yapıyorsun.” Cevabı hiç tereddütsüzdü. Gakupo karşılık veremedi. Sonunda sadece hafifçe güldü. “İnsanları ikna etmekte gerçekten iyisin.” “İkna etmek değil.” Luka başını salladı. “Sadece fark ettiğim için.” Basit bir cümleydi. Ama Gakupo’yu sessiz bıraktı. Çünkü çok az insan ona böyle bakardı. Çoğu kişi şunları görürdü: Yeteneğini. Kimliğini. Ailesini. Soğukkanlılığını. Ama Luka… Acı çekebilen kişiyi görüyordu. --- Bar sessizdi. Müşteri yoktu. Dışarıdan gelen hiçbir ses yoktu. Sadece ikisinin nefesi duyuluyordu. Luka onun elini bıraktı. Ama hemen geri çekmedi. “Gakupo.” “Evet?” “Her zaman iyiymiş gibi davranmak zorunda değilsin.” Gözleri hafifçe hareket etti. “…” “En azından burada değil.” Luka bara baktı. “Senin ailenden kimse burada değil.” “Benim ailemden de kimse yok.” “Sadece biz varız.” Gakupo ona baktı. Bir an cevap verecek söz bulamadı. Çünkü bu sözler… Her türlü teselliden daha doğrudandı. O, hep güçlü ve sakin olan kişi olmaya alışmıştı. Her şeyi tek başına taşımaya alışmıştı. Kimsenin zayıflığını görmesine izin vermemeye alışmıştı. Ama şimdi… Bu sessiz gecede. Luka’nın karşısında. İlk kez hissetti ki… Belki de araya bu kadar mesafe koymasına gerek yoktu. “Luka.” “Hmm?” “Sen de.” Luka durdu. Gakupo ona baktı. “Sürekli iyi olduğunu söyleme.” “Sen de birine güvenebilirsin.” Kısa bir sessizlikten sonra, Luka yumuşakça gülümsedi. “Şimdi bana ders mi veriyorsun?” “Hatırlatıyorum.” “Aynı şey gibi geliyor.” Gakupo hafifçe güldü. Luka da onunla birlikte güldü. Eller tekrar ayrıldı. Ama bazı mesafeler… Onlar fark etmeden çoktan yok olmuştu. Hâlâ farklı ailelerden geliyorlardı. Hâlâ farklı taraflarda duruyorlardı. Hâlâ söyleyemeyecekleri sırları taşıyorlardı. Ama en azından şimdi… Bu yerde. Şunu biliyorlardı. Yaralanıp yaralanmadıklarını önemseyen biri vardı. Güvenle geri dönmelerini isteyen biri vardı. Ve bu ilgi… Verilebilecek herhangi bir sözden daha açıktı.