เก็บรักษาฤดูใบไม้ร่วงที่มีเธออยู่ด้วย - 神威がくぽx巡音ルカ

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 Treasuring an Autumn Shared With You After passing beneath the great maple tree, the garden became much quieter. The soft voices of visitors in the distance gradually faded behind the trees, leaving only the gentle rustling of leaves stirred by the autumn breeze. Ahead stood a traditional wooden teahouse. Dark wooden pillars and white paper doors appeared among the red leaves. A small lantern hung beneath the eaves. Beside it was a moss-covered garden, with several natural stones scattered across the ground and a few red maple leaves resting quietly upon them. Luka stopped. “It’s so peaceful here.” Gakupo looked toward the teahouse as well. “Would you like to rest for a while?” Luka thought for a moment, then gently nodded. “Okay.” The two walked onto the wooden veranda. Luka carefully lifted the hem of her kimono and sat down along the edge of the veranda. Gakupo sat beside her, still leaving a small distance between them. A red maple leaf slowly drifted down into the garden. Luka watched it land near her feet. “I don’t know why…” She suddenly spoke. “Today, these maple leaves seem more beautiful than ever before.” Gakupo turned toward her. “Is it because the scenery is more special today?” “Maybe.” Luka tilted her head slightly. “Or perhaps… because someone is here to look at it with me.” The moment she said it, she froze. She had not expected herself to say it so directly. A faint blush quickly spread across her ears. Gakupo did not tease her. He simply looked at her quietly. After a moment, he spoke softly. “I think so too.” Luka raised her eyes. “Really?” “Mm.” Gakupo looked toward the garden. “If I had come alone, I probably wouldn’t have noticed so many things.” Luka blinked. “Like what?” Gakupo thought for a moment. “For example… you almost stepped on the hem of your own kimono when you tried to catch that maple leaf earlier.” Luka froze. “That doesn’t count.” “And when you saw the maple leaf in my hair just now, you looked very happy.” “That doesn’t count either.” “And—” “Don’t say anything else.” Luka finally reached out and gently pushed his arm. Gakupo let out a quiet laugh. The laughter was not as restrained as usual. Instead, it carried a gentle teasing warmth that seemed to appear only when he was with her. Luka looked at him, and the corners of her lips unconsciously lifted as well. “You really did that on purpose.” “What?” “You deliberately teased me.” “Caught me.” Luka puffed out her cheeks. But the next moment, she smiled too. Their quiet laughter soon blended into the autumn breeze. After a while, Luka lowered her gaze again. She placed the three maple leaves she had treasured on her lap. The three leaves were different sizes. One was the leaf Gakupo had given her, one was the leaf she had caught herself, and the last was the leaf she had removed from Gakupo’s long hair. She extended her finger and gently arranged the three leaves into a neat row. Gakupo noticed what she was doing. “You really intend to keep all of them?” “Mm.” “Aren’t you worried they’ll eventually dry out?” Luka paused. “That’s okay.” She raised her head. “Whenever I see them, I’ll remember today.” Gakupo’s gaze rested on her face. “Then that’s enough.” Luka looked at him for several seconds before suddenly asking, “What about yours?” Gakupo took out his maple leaf. Rather than simply putting it into his pocket, he had carefully placed it inside a small notebook he carried with him. Luka’s eyes widened slightly when she saw it. “You brought a book with you?” “Mm.” “I didn’t know you would bring something like that when you went out.” “Only sometimes.” Luka looked at the maple leaf that had been carefully preserved. “You really are going to keep it…” “I told you.” Gakupo closed the notebook. “I’ll treasure anything you give me.” Luka’s heart suddenly skipped a beat. She did not answer. Instead, she carefully gathered her three maple leaves again. For a while, the two remained silent. The autumn breeze passed through the garden. A maple leaf gently landed on the wooden floor beside Luka. She reached out and picked it up. This time, she did not add it to her own collection. Instead, after looking at it for a moment, she turned around and held it out to Gakupo. “This one is for you.” Gakupo was slightly surprised. “Another one?” “Mm.” Luka’s gaze was earnest. “Because you already have one.” “And?” “So…” Her fingers tightened slightly around the maple leaf. “I want you to have two as well.” Gakupo looked at her. After a moment, he extended his hand. But this time, he did not immediately take it. Instead, he let his palm rest close to hers. Luka did not release the leaf right away either. Their fingers were separated by a single maple leaf, so close that they could almost feel each other’s warmth. Luka raised her eyes. She met Gakupo’s purple gaze. Neither of them spoke. The autumn breeze passed through the garden again. The maple leaf trembled gently between their hands. Finally, Luka slowly loosened her fingers. The maple leaf fell into Gakupo’s palm. “This way… it’s perfect.” Her voice was very soft. Gakupo carefully put the maple leaf away. “Mm.” He looked at her, a faint smile resting on his lips. “This way, it’s perfect.” And this time, neither of them deliberately looked away. -------- Thai หลังจากเดินผ่านต้นเมเปิลต้นใหญ่ บรรยากาศภายในสวนก็เงียบสงบลงมาก เสียงพูดคุยเบา ๆ ของผู้คนที่อยู่ไกลออกไปค่อย ๆ จางหายไปหลังแนวต้นไม้ เหลือเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ ตามแรงลมในฤดูใบไม้ร่วง เบื้องหน้ามีโรงน้ำชาไม้แบบดั้งเดิมตั้งอยู่ เสาไม้สีเข้มและประตูกระดาษสีขาวปรากฏอยู่ท่ามกลางใบไม้สีแดง ใต้ชายคามีโคมไฟขนาดเล็กแขวนอยู่ ข้าง ๆ กันเป็นสวนที่ปกคลุมด้วยมอส มีหินธรรมชาติหลายก้อนวางกระจายอยู่ และมีใบเมเปิลสีแดงสองสามใบตกอยู่บนก้อนหินอย่างเงียบ ๆ Luka หยุดเดิน “ที่นี่เงียบสงบจังเลย” Gakupo มองไปทางโรงน้ำชาเช่นกัน “อยากพักสักหน่อยไหม?” Luka คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “อืม” ทั้งสองเดินขึ้นไปบนระเบียงไม้ Luka ยกชายกิโมโนขึ้นอย่างระมัดระวัง ก่อนจะนั่งลงบนขอบระเบียง ส่วน Gakupo นั่งลงข้าง ๆ เธอ โดยยังคงเว้นระยะห่างเล็กน้อยระหว่างกัน ใบเมเปิลสีแดงใบหนึ่งค่อย ๆ ร่วงลงในสวน Luka มองมันตกลงใกล้ปลายเท้าของเธอ “ไม่รู้ทำไม…” เธอเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน “วันนี้ใบเมเปิลพวกนี้ดูสวยกว่าทุกครั้งเลย” Gakupo หันมามองเธอ “เพราะวันนี้ทิวทัศน์ดูพิเศษกว่าวันอื่นหรือเปล่า?” “อาจจะนะ” Luka เอียงศีรษะเล็กน้อย “หรือบางที…อาจเป็นเพราะมีใครบางคนอยู่ดูมันด้วยกัน” ทันทีที่พูดจบ เธอก็ชะงักไป เธอไม่คิดว่าตัวเองจะพูดออกมาตรง ๆ แบบนั้น ใบหูของเธอเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย Gakupo ไม่ได้แกล้งเธอ เขาเพียงมองเธออย่างเงียบ ๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงพูดเสียงเบา “ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน” Luka เงยหน้าขึ้น “จริงเหรอ?” “อืม” Gakupo มองไปยังสวน “ถ้าฉันมาคนเดียว ฉันคงไม่ทันสังเกตหลาย ๆ อย่างขนาดนี้” Luka กะพริบตา “อย่างเช่นอะไร?” Gakupo คิดอยู่ครู่หนึ่ง “อย่างเช่น…เมื่อกี้ตอนที่เธอพยายามรับใบเมเปิล เธอเกือบเหยียบชายกิโมโนของตัวเอง” Luka ชะงัก “เรื่องนั้นไม่นับ” “แล้วเมื่อกี้ตอนที่เธอเห็นใบเมเปิลอยู่บนผมของฉัน เธอก็ดูมีความสุขมาก” “เรื่องนั้นก็ไม่นับเหมือนกัน” “แล้วก็—” “ห้ามพูดแล้วนะ” ในที่สุด Luka ก็ยื่นมือออกไปผลักแขนของเขาเบา ๆ Gakupo หัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นไม่ได้ถูกเก็บกดเหมือนเช่นปกติ กลับมีความอ่อนโยนและความขี้เล่นแฝงอยู่ ราวกับเป็นด้านที่เขาจะแสดงออกมาเฉพาะเวลาที่อยู่กับเธอเท่านั้น Luka มองเขา และมุมปากของเธอก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว “คุณตั้งใจแกล้งฉันจริง ๆ ด้วย” “อะไร?” “คุณตั้งใจแกล้งฉัน” “ถูกจับได้แล้วสินะ” Luka พองแก้มเล็กน้อย แต่ในวินาทีต่อมา เธอก็ยิ้มออกมาเช่นกัน เสียงหัวเราะเบา ๆ ของทั้งสองค่อย ๆ ผสมกลืนไปกับสายลมฤดูใบไม้ร่วง ผ่านไปครู่หนึ่ง Luka ก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง เธอวางใบเมเปิลสามใบที่เก็บสะสมไว้อย่างทะนุถนอมลงบนตัก ใบไม้ทั้งสามมีขนาดแตกต่างกัน ใบหนึ่งคือใบที่ Gakupo มอบให้เธอ ใบหนึ่งคือใบที่เธอรับไว้ได้ด้วยตัวเอง และใบสุดท้ายคือใบที่เธอหยิบออกมาจากเส้นผมยาวของ Gakupo เธอใช้ปลายนิ้วค่อย ๆ จัดใบไม้ทั้งสามให้เรียงอย่างเป็นระเบียบ Gakupo สังเกตเห็นการกระทำของเธอ “เธอตั้งใจจะเก็บไว้ทั้งหมดจริง ๆ เหรอ?” “อืม” “ไม่กลัวว่ามันจะแห้งในภายหลังเหรอ?” Luka หยุดไปเล็กน้อย “ไม่เป็นไรหรอก” เธอเงยหน้าขึ้น “แค่เห็นพวกมัน ฉันก็จะนึกถึงวันนี้” สายตาของ Gakupo หยุดอยู่บนใบหน้าของเธอ “ถ้าอย่างนั้นก็พอแล้ว” Luka มองเขาอยู่หลายวินาที ก่อนจะถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน “แล้วของคุณล่ะ?” Gakupo หยิบใบเมเปิลของตัวเองออกมา แทนที่จะใส่มันลงในกระเป๋าอย่างง่าย ๆ เขากลับเก็บมันไว้อย่างดีภายในสมุดเล่มเล็กที่พกติดตัวมา ดวงตาของ Luka เบิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเช่นนั้น “คุณพกหนังสือมาด้วยเหรอ?” “อืม” “ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะพกอะไรแบบนี้ออกมาด้วย” “บางครั้งน่ะ” Luka มองใบเมเปิลที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี “คุณจะเก็บมันไว้จริง ๆ สินะ…” “ฉันบอกแล้วนี่” Gakupo ปิดสมุดลง “สิ่งที่เธอมอบให้ฉัน ฉันจะเก็บรักษาไว้อย่างดี” หัวใจของ Luka เต้นแรงขึ้นอย่างกะทันหัน เธอไม่ได้ตอบ เพียงรวบรวมใบเมเปิลทั้งสามของตัวเองกลับมาอย่างระมัดระวัง ทั้งสองเงียบอยู่ครู่หนึ่ง สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านสวน ใบเมเปิลใบหนึ่งร่วงลงเบา ๆ บนพื้นไม้ข้างตัว Luka เธอยื่นมือออกไปหยิบมันขึ้นมา ครั้งนี้เธอไม่ได้เก็บมันไว้ในคอลเลกชันของตัวเอง แต่หลังจากมองมันอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็หันกลับมาแล้วยื่นมันให้ Gakupo “ใบนี้ให้คุณ” Gakupo ชะงักไปเล็กน้อย “ให้อีกใบเหรอ?” “อืม” สายตาของ Luka จริงจัง “เพราะคุณมีอยู่แล้วหนึ่งใบ” “แล้ว?” “ดังนั้น…” นิ้วของเธอกระชับรอบใบเมเปิลเล็กน้อย “ฉันอยากให้คุณมีสองใบเหมือนกัน” Gakupo มองเธอ ผ่านไปครู่หนึ่ง เขายื่นมือออกมา แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้รับใบไม้มาทันที เขาเพียงวางฝ่ามือไว้ใกล้มือของเธอ Luka เองก็ยังไม่ปล่อยใบไม้ในทันที นิ้วของทั้งสองอยู่ใกล้กัน โดยมีเพียงใบเมเปิลหนึ่งใบคั่นกลาง จนแทบจะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของกันและกัน Luka เงยหน้าขึ้น เธอสบเข้ากับดวงตาสีม่วงของ Gakupo พอดี ไม่มีใครพูดอะไร สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านสวนอีกครั้ง ใบเมเปิลสั่นไหวเบา ๆ ระหว่างมือของทั้งสอง ในที่สุด Luka ก็ค่อย ๆ คลายนิ้วออก ใบเมเปิลร่วงลงบนฝ่ามือของ Gakupo “แบบนี้…ก็ดีแล้ว” เสียงของเธอเบามาก Gakupo เก็บใบเมเปิลไว้อย่างระมัดระวัง “อืม” เขามองเธอพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ บนริมฝีปาก “แบบนี้ก็ดีแล้ว” และในครั้งนี้ ไม่มีใครตั้งใจหลบสายตาของอีกฝ่าย