♌Leox♒Aquarius -Yakınlaşan Mesafe -Vocaloid 神威x巡音

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 The Distance That Draws Close After the last document was organized, Luka gently placed the pen back on the desk and let out a long sigh.“Finally, everything is done.”Gakupo stacked the reviewed documents neatly to the side and nodded slightly. “Much faster than usual.”Luka smiled. “Because someone helped.”Gakupo looked at her. “Just helping each other.”The study returned to silence.A breeze drifted in from the window, lifting a few blank sheets of paper on the desk.Neither of them hurried to get up.For once, there were no political affairs, no new commissions that needed immediate attention.Luka looked at Gakupo and suddenly showed a faint smile. “Finally, we can rest.”“Mm.”Just as Gakupo replied, Luka stood up, walked around the corner of the desk, and came to his side.Gakupo raised his head, looking at her with slight confusion. “What is it?”Luka didn’t answer, only smiled softly.The next moment, she naturally sat down on Gakupo’s lap.Gakupo froze for a second, instinctively placing his hand on her waist to keep her steady. “Luka?”Luka gently wrapped her arms around his shoulders, closing the distance between them.She gazed into the familiar purple eyes before her, her face glowing with relief and tenderness. “This way, it’s closer.”Gakupo’s lips curved upward. “I see.”Luka nodded lightly.She quietly looked at him for a long while, as if confirming once again that he had truly returned safely and was sitting right in front of her.Moments later, she leaned forward slightly.Her lips brushed against his in a soft kiss.It was brief, yet filled with longing and comfort.She slowly pulled back, her forehead still resting gently against his.Her blue eyes shimmered with a faint smile. “Welcome back.”Gakupo gazed at her, his eyes so tender they seemed to melt everything. “I’m back.”He answered softly.They both smiled at each other.This time, no words were needed to express the longing of half a month.A gentle kiss, a simple “welcome back,” was already enough. ------- Turkish Son dosya düzenlendikten sonra Luka kalemi masaya yavaşça bıraktı ve derin bir nefes verdi.“Sonunda hepsi tamamlandı.”Gakupo gözden geçirilmiş belgeleri düzgünce bir kenara koydu ve hafifçe başını salladı. “Her zamankinden daha hızlı oldu.”Luka gülümsedi. “Çünkü biri yardım etti.”Gakupo ona baktı. “Sadece birbirimize yardım ettik.”Çalışma odası yeniden sessizliğe büründü.Pencereden esen hafif bir rüzgâr, masadaki birkaç boş sayfayı havalandırdı.İkisi de ayağa kalkmak için acele etmedi.Nadir bir şekilde ne devlet işleri vardı ne de hemen ilgilenilmesi gereken yeni bir görev.Luka, Gakupo’ya baktı ve hafif bir gülümseme belirdi yüzünde. “Sonunda dinlenebiliriz.”“Evet.”Gakupo daha yeni cevap vermişti ki Luka ayağa kalktı, masanın köşesinden dolaşıp yanına geldi.Gakupo başını kaldırdı, biraz şaşkınlıkla ona baktı. “Ne oldu?”Luka cevap vermedi, sadece hafifçe gülümsedi.Bir sonraki anda doğal bir şekilde Gakupo’nun kucağına oturdu.Gakupo kısa bir an duraksadı, refleksle elini beline koyarak dengesini korudu. “Luka?”Luka kollarını yavaşça omuzlarına doladı, aralarındaki mesafe bir anda kapandı.Onun tanıdık mor gözlerine baktı, yüzünde huzurlu ve nazik bir gülümseme belirdi. “Böyle daha yakın.”Gakupo’nun dudakları hafifçe kıvrıldı. “Anladım.”Luka başını hafifçe salladı.Uzun bir süre sessizce ona baktı, sanki gerçekten güvenle geri döndüğünü ve tam karşısında oturduğunu yeniden doğruluyordu.Bir süre sonra hafifçe öne eğildi.Dudaklarını Gakupo’nun dudaklarına yumuşak bir öpücükle dokundurdu.Kısa sürdü, ama özlem ve huzurla doluydu.Yavaşça geri çekildi, alnı hâlâ onun alnına yaslanmıştı.Mavi gözleri hafif bir gülümsemeyle parlıyordu. “Hoş geldin.”Gakupo ona baktı, gözleri her şeyi eritecek kadar yumuşaktı. “Geri döndüm.”Sessizce cevap verdi.İkisi de birbirine gülümsedi.Bu kez, yarım ayın özlemini anlatmak için kelimelere gerek yoktu.Nazik bir öpücük, basit bir “hoş geldin” zaten yeterliydi.