The Little Mermaid -Miłość przez morze -神威がくぽx巡音ルカ

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 A Love Across the Sea The stage lights slowly came on. Deep blue light covered the entire stage, accompanied by the gentle sound of waves. The center of the stage seemed to be surrounded by a vast, tranquil ocean. Tonight's story took place at the boundary between the sea and the land. It was a shore that became especially peaceful only after night fell. And beyond this shore existed a world belonging to mermaids. Megurine Luka was a little mermaid who lived deep beneath the sea. She had long pink hair and deep blue eyes like the ocean. She had always been curious about the human world. But she had never imagined that one day she would truly meet a human, much less that this person would become the one she cherished most. Everything began with a storm. One day, the ship carrying Prince Kamui Gakupo encountered violent waves. The enormous waves crashed against the ship until Gakupo was swept into the sea. He lost consciousness in the cold water. At that critical moment, Luka found him. Without hesitation, she swam toward Gakupo, grabbed his arm, and struggled to bring him toward the shore. Wave after wave pushed them backward. But Luka never let go. At last, she managed to bring Gakupo into the shallow water where he was safe. She anxiously watched the unconscious prince. "Please... wake up..." After a while, Gakupo slowly opened his eyes. The first thing he saw was an unfamiliar girl. Her long pink hair was soaked with seawater, and her blue eyes were filled with concern as she looked at him. For a moment, Gakupo even forgot where he was. "...Did you save me?" Luka did not answer. She simply looked at him. Their eyes met for the very first time. From that day onward, their destinies quietly became intertwined. After returning to the royal palace, Gakupo could never forget the little mermaid who had saved him. So he began returning to the shore again and again. And Luka would quietly swim to the shore at night. At first, they were simply curious about each other. Gakupo told Luka about life on land. Luka told him stories about the world beneath the sea. They talked about worlds neither of them had ever experienced before. Sometimes they simply sat by the shore and watched the sea in silence. Sometimes they laughed and talked for a long time. Their repeated meetings gradually made them accustomed to each other's presence. Eventually, Gakupo began coming to the shore at their appointed time. And Luka would always emerge from the sea to meet him. They began looking forward to every encounter. Then, one day, Gakupo took Luka's hand. And Luka did not pull away. That was how they became lovers. From then on, this shore became a place of promises that belonged only to the two of them. No matter what happened during the day, when night came, they would meet again. Tonight was no different. The stage lights shifted into the soft glow of moonlight. Gakupo was already waiting by the shore. He wore his prince's attire, his long purple hair gently moving in the night breeze. His gaze remained fixed on the sea. Then, a familiar flash of pink appeared in the distance. Luka slowly swam closer. When she saw Gakupo waiting on the shore, she immediately smiled. "Gakupo!" She waved toward him. Gakupo smiled and walked toward her. "You're here." "Mm-hm." Luka swam close to the shore. She looked up at him. "Have you been waiting long?" "Not at all." Gakupo reached out his hand. "Because I knew you would come." Luka smiled even more brightly. She was just about to take his hand when a wave suddenly swept toward her. Luka's body was pushed forward by the water. "Ah!" Gakupo immediately caught her. Luka fell into his arms. She blinked. "...I'm fine." Gakupo did not let go immediately. "I know." He glanced at the waves continuously breaking against the shore. "But the waves seem stronger than usual tonight." Before Luka could answer, Gakupo bent down. One arm supported her back while the other slipped beneath her legs. The next moment, he lifted her completely into his arms. "...Gakupo?" Luka looked at him in surprise. "I'm carrying you onto the shore." "But I can swim there myself." "I know." Gakupo looked down at her, a gentle smile in his eyes. "But I want to carry you." Luka immediately fell silent. A faint blush appeared on her cheeks. In the end, she simply raised both arms and gently wrapped them around Gakupo's shoulders. "...Then I'll let you." Gakupo carried her step by step onto the shore. Seawater dripped from the edges of his clothes. Luka's tail shimmered beneath the moonlight and stage lights. Once he finally reached a safe place, he still did not hurry to put her down. Luka did not ask him to. She simply remained quietly in his arms. "What do you want to do tonight?" Gakupo asked. Luka thought for a moment. "Stay here with me for a while." "All right." "Then... watch the stars with me." Gakupo looked up at the night sky. Countless stars were scattered across the deep blue heavens. "All right." Luka smiled with satisfaction. "And finally..." She lifted her head, her eyes becoming slightly mischievous. "Carry me back into the sea." Gakupo paused. "So you've already planned the entire evening?" "Mm-hm." Luka nodded. "Because I've been waiting for you." Gakupo looked at her. Those words made his expression even gentler. "Me too." He sat down by the shore with Luka still in his arms. Luka rested against him. Together, they looked up at the night sky. The stars quietly shimmered above them. The waves repeatedly washed against the shore beside them. Luka suddenly raised her hand and pointed toward the sky. "That one." "Which one?" "The brightest one." Gakupo followed the direction of her finger. "I see it." Luka smiled. "I see it every time I come here." Gakupo lowered his gaze toward her. "Then we'll watch it together from now on." Luka blinked. "Every time?" "Every time." "Even if you're busy?" "I'll do my best to come." Luka smiled softly. "Then I'll come too." She leaned back into his arms. That was the simplest promise between them. There were no grand vows. No love that needed the whole world to witness it. As long as night came, they would return to this shore. The prince would wait for his lover from the sea. And the little mermaid would swim from the depths toward the person she loved. The stage lights gradually grew brighter. Their silhouettes were surrounded by moonlight and starlight. Gakupo lowered his head and gently held Luka more securely. Luka rested peacefully against him. At that moment, they did not need to say anything. Because they both knew. They would meet again tomorrow night. And the night after that. Until this shore became a promise they would never forget. The stage lights slowly faded. Only the stars remained. The first act came to an end. --------- Polish Światła sceny powoli się rozjaśniły. Całą scenę pokryło głębokie, błękitne światło, a w tle rozległ się delikatny szum fal. Środek sceny wyglądał tak, jakby otaczał go spokojny, bezkresny ocean. Dzisiejsza historia rozgrywała się na granicy morza i lądu. Był to brzeg, który stawał się wyjątkowo spokojny dopiero po zapadnięciu nocy. A za tym brzegiem istniał świat należący do syren. Megurine Luka była małą syreną mieszkającą głęboko pod powierzchnią morza. Miała długie różowe włosy i głębokoniebieskie oczy przypominające kolor oceanu. Od zawsze ciekawił ją świat ludzi. Nigdy jednak nie wyobrażała sobie, że pewnego dnia naprawdę spotka człowieka, a tym bardziej, że ten człowiek stanie się kimś, kogo będzie najbardziej cenić. Wszystko zaczęło się podczas sztormu. Pewnego dnia statek, którym podróżował książę Kamui Gakupo, znalazł się w samym środku gwałtownej burzy. Ogromne fale uderzały o statek, aż w końcu Gakupo został zmyty do morza. W zimnej wodzie stracił przytomność. W tej krytycznej chwili znalazła go Luka. Bez chwili wahania popłynęła w jego stronę, chwyciła go za ramię i z całych sił zaczęła ciągnąć go w kierunku brzegu. Jedna fala po drugiej spychała ich z powrotem. Luka jednak ani na moment go nie puściła. W końcu udało jej się doprowadzić Gakupo do płytkiej wody, gdzie był już bezpieczny. Z niepokojem patrzyła na nieprzytomnego księcia. — Proszę... obudź się... Po chwili Gakupo powoli otworzył oczy. Pierwszą rzeczą, którą zobaczył, była nieznajoma dziewczyna. Jej długie różowe włosy były mokre od morskiej wody, a niebieskie oczy pełne troski spoglądały prosto na niego. Przez moment Gakupo nawet zapomniał, gdzie się znajduje. — ...To ty mnie uratowałaś? Luka nie odpowiedziała. Po prostu patrzyła na niego. Ich spojrzenia spotkały się po raz pierwszy. Od tego dnia ich losy zaczęły się ze sobą splatać. Po powrocie do pałacu Gakupo nie potrafił zapomnieć o małej syrence, która uratowała mu życie. Dlatego zaczął wracać na brzeg raz za razem. A Luka również zaczęła potajemnie przypływać na brzeg nocą. Początkowo byli po prostu sobą nawzajem zaciekawieni. Gakupo opowiadał Luce o życiu na lądzie. Luka opowiadała mu historie ze świata pod powierzchnią morza. Rozmawiali o światach, których żadne z nich wcześniej nie znało. Czasami po prostu siedzieli obok siebie na brzegu i w milczeniu patrzyli na morze. Czasami śmiali się i rozmawiali przez bardzo długi czas. Ich kolejne spotkania sprawiły, że stopniowo przyzwyczaili się do swojej obecności. Z czasem Gakupo zaczął przychodzić na brzeg o umówionej porze. A Luka zawsze wynurzała się z morza, aby się z nim spotkać. Zaczęli wyczekiwać każdego kolejnego spotkania. Aż pewnego dnia Gakupo ujął Lukę za rękę. Luka nie cofnęła dłoni. W ten sposób zostali parą. Od tamtej pory ten brzeg stał się miejscem obietnic należącym tylko do nich. Bez względu na to, co wydarzyło się w ciągu dnia, gdy nadchodziła noc, spotykali się ponownie. Dzisiejszy wieczór nie był wyjątkiem. Światła sceny zmieniły się w delikatną poświatę księżyca. Gakupo już czekał na brzegu. Miał na sobie książęcy strój, a jego długie fioletowe włosy lekko poruszały się na nocnym wietrze. Jego wzrok wciąż był skierowany na morze. Wtedy w oddali pojawiła się znajoma różowa sylwetka. Luka powoli podpłynęła bliżej. Kiedy zobaczyła Gakupo czekającego na brzegu, natychmiast się uśmiechnęła. — Gakupo! Pomachała do niego. Gakupo również się uśmiechnął i ruszył w jej stronę. — Jesteś. — Mhm. Luka podpłynęła blisko brzegu. Spojrzała na niego. — Długo czekałeś? — Wcale nie. Gakupo wyciągnął do niej rękę. — Wiedziałem, że przyjdziesz. Luka uśmiechnęła się jeszcze szerzej. Właśnie miała chwycić jego dłoń, gdy nagle nadciągnęła większa fala. Woda popchnęła Lukę do przodu. — Ach! Gakupo natychmiast ją złapał. Luka wpadła w jego ramiona. Zamrugała. — ...Nic mi nie jest. Gakupo nie wypuścił jej od razu. — Wiem. Spojrzał na fale nieustannie uderzające o brzeg. — Ale dziś fale są chyba silniejsze niż zwykle. Zanim Luka zdążyła odpowiedzieć, Gakupo pochylił się. Jedną ręką podtrzymał jej plecy, a drugą wsunął pod jej nogi. W następnej chwili podniósł ją w ramiona. — ...Gakupo? Luka spojrzała na niego zaskoczona. — Zaniosę cię na brzeg. — Ale sama mogę dopłynąć. — Wiem. Gakupo spojrzał na nią z łagodnym uśmiechem. — Ale chcę cię zanieść. Luka natychmiast zamilkła. Na jej policzkach pojawił się delikatny rumieniec. W końcu uniosła obie ręce i lekko objęła nimi ramiona Gakupo. — ...W takim razie pozwolę ci. Gakupo krok po kroku zaniósł ją na brzeg. Morska woda spływała z jego ubrania. Ogon Luki lśnił w świetle księżyca i reflektorów sceny. Kiedy dotarł w bezpieczne miejsce, nadal nie spieszył się, żeby ją postawić. Luka również nie prosiła, by ją puścił. Po prostu spokojnie pozostała w jego ramionach. — Co chcesz robić dzisiaj? zapytał Gakupo. Luka zastanowiła się przez chwilę. — Posiedź ze mną przez chwilę. — Dobrze. — A potem... popatrz ze mną na gwiazdy. Gakupo spojrzał w nocne niebo. Niezliczone gwiazdy rozsiane były po głębokim błękicie. — Dobrze. Luka uśmiechnęła się z zadowoleniem. — A na koniec... Podniosła głowę, a w jej oczach pojawił się lekko figlarny błysk. — Zanieś mnie z powrotem do morza. Gakupo na chwilę zamilkł. — Czyli zaplanowałaś już cały wieczór? — Mhm. Luka skinęła głową. — Bo długo na ciebie czekałam. Gakupo spojrzał na nią. Jego wyraz twarzy stał się jeszcze łagodniejszy. — Ja też. Usiadł na brzegu, wciąż trzymając Lukę w ramionach. Luka oparła się o niego. Razem spojrzeli w nocne niebo. Gwiazdy spokojnie migotały nad nimi. Fale nieustannie obmywały brzeg tuż obok nich. Luka nagle uniosła dłoń i wskazała niebo. — Ta. — Która? — Ta najjaśniejsza. Gakupo podążył wzrokiem za jej palcem. — Widzę. Luka uśmiechnęła się. — Widzę ją za każdym razem, kiedy tu przychodzę. Gakupo spojrzał na nią. — Od teraz będziemy patrzeć na nią razem. Luka zamrugała. — Za każdym razem? — Za każdym razem. — Nawet jeśli będziesz zajęty? — Postaram się przyjść. Luka uśmiechnęła się delikatnie. — W takim razie ja też przyjdę. Ponownie wtuliła się w jego ramiona. To była ich najprostsza obietnica. Nie potrzebowali wielkich przysiąg. Nie potrzebowali miłości, którą musiałby zobaczyć cały świat. Kiedy tylko nadchodziła noc, wracali na ten brzeg. Książę czekał na swoją ukochaną z morza. A mała syrena wypływała z głębin ku osobie, którą kochała. Światła sceny stopniowo stawały się jaśniejsze. Ich sylwetki otaczały blask księżyca i gwiazd. Gakupo pochylił głowę i delikatnie przytrzymał Lukę mocniej. Luka spokojnie oparła się o niego. W tej chwili nie musieli nic mówić. Oboje wiedzieli. Jutro wieczorem znów się spotkają. I następnej nocy również. Aż ten brzeg stanie się obietnicą, której nigdy nie zapomną. Światła sceny powoli zgasły. Pozostały tylko gwiazdy. Pierwszy akt dobiegł końca.