รอยยิ้มแผ่วเบา - Vocaloid 神威がくぽx巡音ルカ

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 Quiet Smile The afternoon sunlight streamed quietly through the tall French windows, filling the Kamui family’s study.Gakupo had already removed his traveling cloak, leaving only his neat, dark noble attire. He sat at the desk, reviewing the documents brought back from the territorial inspection.Luka stood nearby, wearing white gloves, quietly arranging the tea set.Everything seemed as usual.Until Gakupo raised his hand to turn the next document, his gaze suddenly stopped on his own hand.The black glove on his right hand had a small tear, perhaps snagged by horse tack or a branch during today’s patrol.“…”Gakupo frowned.Just as he was about to remove the glove, his eyes caught Luka beside him.She was tidying the tea set. One fingertip of her white glove had been cut open, with a faint trace of blood seeping through.Gakupo’s brows furrowed as he gently took her gloved hand, carefully pulling the glove back.On the pale back of her hand was a wound—not deep, but clearly visible.“Luka.”His low voice broke the silence.“Yes?” Luka paused and turned.The next moment, her wrist was held by Gakupo.“…!” She froze completely.His movements were not rough, but cautious. He simply held her hand, turning her palm slightly to examine the wound closely.Luka’s eyes widened, her cheeks flushing faintly. She had never expected the young master to suddenly grasp her hand.“Mas… Master…?” Her voice grew soft without her realizing.But Gakupo paid no attention to her reaction. His gaze remained fixed on the wound.“What happened?” His tone was more serious than usual.Luka opened her mouth but did not answer immediately. Looking at Gakupo so close, then at her hand held firmly, her heartbeat quickened.“…It’s nothing.”“Nothing?” Gakupo lifted his eyes, meeting hers. His violet gaze held no reproach, only concern.“Your hand is injured. How can that be nothing?”Luka fell silent. She knew she could not hide it, so she softly explained:“It was the new maid today… she accidentally broke a teacup.”“A teacup?”“Yes.” Luka nodded gently.“She was nervous on her first day in the tea room. The cup slipped and shattered. I saw the fragments scattered on the floor and went to help. I wasn’t careful and cut my hand.”Gakupo frowned slightly.“So that’s how you were hurt?”“Yes.”“Why didn’t you tell anyone?”Luka lowered her eyes.“It’s just a small wound. And the new girl was already frightened. If I reported it, she might feel even more uneasy.”Gakupo was silent for a few seconds, then sighed softly.“You’re always like this.”“…?” Luka looked up.He still held her hand.“Always thinking of others first.”She froze.“But your own injury matters too.”The words left her speechless.Afternoon sunlight fell between them. The study was so quiet that only the rustling leaves outside could be heard.Luka’s cheeks remained flushed. She moved her fingers slightly.“Master…”“Yes?”“Could you… let go of my hand first?”Only then did Gakupo seem to realize. He glanced at their joined hands, then at her reddened face.“…Sorry.” He released her immediately.Luka drew her hand back to her chest, pressing her lips together. The warmth of his grasp lingered faintly.Gakupo rose to his feet.“Bring the medicine box.”Luka blinked.“But…”“This is not a discussion.” His tone was calm but firm.“If you’re injured, it must be treated.”“…Yes.” Luka nodded softly and turned to leave.At the doorway, his voice called again.“Luka.”She turned back.Gakupo stood by the window, his long violet hair swaying lightly in the afternoon breeze.“Next time, don’t pick up broken teacups with bare hands.”Luka looked at him and smiled gently.“I understand, Master.”“And one more thing.” He paused.“No matter how small the wound, you must tell me.”Luka was startled, then lowered her head and whispered:“…Yes.”The door closed again. Silence returned to the study.Gakupo looked down at his torn glove. Somehow, the crack seemed sharper than before.Meanwhile, walking down the corridor, Luka glanced at her hand. Her cheeks flushed once more.“…Master, really…” she murmured softly, yet could not help but smile. -------- Thai แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ เข้ามาอย่างเงียบสงบในห้องหนังสือของตระกูลคามุอิกาคุโปะถอดผ้าคลุมออกแล้ว เหลือเพียงชุดขุนนางสีเข้มที่เรียบร้อย เขานั่งอยู่หน้าตโต๊ะ กำลังตรวจเอกสารที่นำกลับมาจากการตรวจเขตแดนลูคะยืนอยู่ข้าง ๆ สวมถุงมือสีขาว จัดชุดน้ำชาอย่างเงียบ ๆทุกอย่างดูเหมือนปกติจนกระทั่งกาคุโปะยกมือขึ้นเพื่อพลิกเอกสารอีกฉบับ สายตากลับหยุดที่มือของตัวเองถุงมือสีดำข้างขวาเกิดรอยขาดเล็ก ๆ อาจจะโดนบังเหียนหรือกิ่งไม้เกี่ยวระหว่างการตรวจเขตวันนี้“…”กาคุโปะขมวดคิ้วขณะที่เขากำลังจะถอดถุงมือ สายตาก็เหลือบไปเห็นลูคะที่อยู่ข้าง ๆเธอกำลังเก็บชุดน้ำชา ปลายนิ้วของถุงมือสีขาวมีรอยแยกเล็ก ๆ เลือดซึมออกมาเล็กน้อยกาคุโปะขมวดคิ้วอีกครั้ง เขาจับมือเธอเบา ๆ แล้วดึงถุงมือออกอย่างระมัดระวังบนหลังมือขาวซีดมีบาดแผล ไม่ลึกนัก แต่เห็นได้ชัด“ลูคะ”เสียงทุ้มดังขึ้นทันที“คะ?” ลูคะหยุดมือแล้วหันกลับมาถัดมา ข้อมือของเธอก็ถูกกาคุโปะจับไว้“…!” เธอชะงักทันทีการกระทำของเขาไม่หยาบคาย แต่เต็มไปด้วยความระวัง เขาเพียงจับมือเธอ พลิกฝ่ามือเล็กน้อยเพื่อดูบาดแผลให้ชัดเจนดวงตาของลูคะเบิกกว้าง แก้มขึ้นสีแดงอ่อน เธอไม่เคยคาดคิดว่าคุณชายจะจับมือเธออย่างกะทันหัน“คะ…คุณชาย…?” เสียงเธอสั่นเบาโดยไม่รู้ตัวแต่กาคุโปะไม่ได้สนใจ เขายังคงจ้องที่บาดแผล“เกิดอะไรขึ้น?” น้ำเสียงจริงจังกว่าปกติลูคะอ้าปาก แต่ยังไม่ตอบทันที มองเขาที่อยู่ใกล้ แล้วก้มลงมองมือที่ถูกจับ หัวใจเต้นแรงขึ้น“…ไม่เป็นไรค่ะ”“ไม่เป็นไร?” กาคุโปะเงยหน้ามองตาเธอ ดวงตาสีม่วงไม่มีการตำหนิ มีแต่ความห่วงใย“มือเจ็บแบบนี้ จะไม่เป็นไรได้ยังไง?”ลูคะนิ่งไปครู่หนึ่ง รู้ว่าปิดบังไม่ได้ จึงตอบเบา ๆ“วันนี้มีสาวใช้ใหม่…เผลอทำถ้วยชาชำรุดค่ะ”“ถ้วยชา?”“ค่ะ” ลูคะพยักหน้าเบา ๆ“เธอทำงานในห้องชาเป็นครั้งแรก คงตื่นเต้นเลยทำถ้วยตกแตก ฉันเห็นเศษกระจายอยู่บนพื้น จึงเข้าไปช่วยเก็บ แต่ไม่ทันระวัง มือเลยโดนเศษบาดค่ะ”กาคุโปะขมวดคิ้วเล็กน้อย“เพราะแบบนี้ถึงได้แผล?”“ค่ะ”“ทำไมไม่บอกใคร?”ลูคะก้มตาลง“เป็นแผลเล็กน้อยเอง อีกทั้งเด็กใหม่ก็กลัวอยู่แล้ว ถ้าฉันรายงานไป เธออาจจะยิ่งไม่สบายใจค่ะ”กาคุโปะเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ“เธอมักจะเป็นแบบนี้เสมอ”“…?” ลูคะเงยหน้ามองเขายังคงจับมือเธออยู่“มักจะคิดถึงคนอื่นก่อนเสม