♌Leox♒Aquarius-แค่อยู่เคียงข้าง-Vocaloid 神威x巡音

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 Resting on His Shoulder The room returned to silence.After their kiss slowly ended, neither hurried to pull away. Gakupo still sat beside Luka.Their foreheads gently touched, breaths so close they almost blended together.Luka slowly opened her eyes. What she saw was still those deep violet eyes. She couldn’t help but show a satisfied, gentle smile.Gakupo looked at her too, lips curved with a faint smile. They quietly gazed at each other.No words were spoken. Yet in each other’s eyes, they saw the longing and relief that could not be hidden.After a while, Gakupo spoke softly. “Luka.” “Mm?” “Now… are you willing to rest and sleep properly?”His tone was light, carrying both concern and a touch of helplessness. “These past two weeks, you haven’t rested well. Now that I’m back, you don’t need to force yourself anymore.”Luka looked at him quietly, her blue eyes curving slightly. She knew he remembered what the attendants had said. She also knew he truly wanted her to take care of herself.Thinking of this, her smile grew even gentler. “Thank you,” she whispered. “Thank you for always thinking of me.”Gakupo only smiled. “This is what I should do.”Luka was silent for a moment, then shook her head lightly. “But…”Gakupo raised a brow. “Mm?”Her smile carried a hint of playfulness and shyness. She gently held his hand. “I don’t want to sleep yet.”He looked at her. “Not tired?”She shook her head with a smile. “Tired,” she admitted honestly. “But…”Her gaze softened like spring water. “I still want you to stay with me a little longer.”The room grew quiet again. Gakupo didn’t answer immediately. He looked at her hand holding his—soft, unlike when she used magic.He looked back at Luka. She wasn’t demanding more, only waiting quietly for his reply.He smiled. “Just stay with you?”She blinked. “Mm. Just stay with me. You don’t need to do anything. Just sit beside me.”Her words were light, but they made his gaze even softer. He held her hand back. “All right. I’ll stay with you.”Her smile brightened instantly. “Really?” “Mm.” He nodded. “Today I won’t go anywhere. I’ll stay here with you.”Luka leaned gently against his shoulder, smiling. “Then stay with me a little longer.”Gakupo tilted his head slightly, looking at her resting on his shoulder. “When you feel like sleeping, I’ll stay with you then too.”She nodded softly. “Okay.”She closed her eyes, not falling asleep right away, just quietly leaning against him with a peaceful smile. And Gakupo didn’t rush her. He simply stayed by her side, letting this rare tranquility linger between them. ------ Thai ห้องกลับคืนสู่ความเงียบสงบหลังจากจูบของทั้งสองค่อย ๆ สิ้นสุดลง ไม่มีใครรีบผละออกไป กาคุโปะยังคงนั่งอยู่ข้างลูคะหน้าผากของทั้งสองสัมผัสกันเบา ๆ ลมหายใจใกล้กันจนแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวลูคะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นยังคงเป็นดวงตาสีม่วงเข้มคู่นั้น เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างอ่อนโยนและพึงพอใจกาคุโปะก็มองเธอเช่นกัน ริมฝีปากมีรอยยิ้มบาง ๆ ทั้งสองจ้องตากันอย่างเงียบ ๆไม่มีคำพูดใด ๆ แต่ในแววตาของกันและกัน ต่างเห็นความคิดถึงและความสบายใจที่ไม่อาจซ่อนเร้นได้ครู่หนึ่ง กาคุโปะจึงพูดเบา ๆ “ลูคะ” “อืม?” “ตอนนี้… ยอมพักผ่อนนอนหลับดี ๆ แล้วหรือยัง?”น้ำเสียงของเขาเบา แฝงทั้งความห่วงใยและความจนใจ “สองสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอไม่ได้พักผ่อนเลย ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว เธอไม่ต้องฝืนตัวเองอีกต่อไป”ลูคะมองเขาอย่างเงียบ ๆ ดวงตาสีฟ้าโค้งขึ้นเล็กน้อย เธอรู้ว่าเขายังจำคำพูดของคนรับใช้ได้ และรู้ว่าเขาอยากให้เธอดูแลร่างกายจริง ๆคิดถึงตรงนี้ เธอยิ้มอ่อนโยนยิ่งขึ้น “ขอบคุณนะ” เธอพูดเบา ๆ “ขอบคุณที่คิดถึงฉันเสมอ”กาคุโปะเพียงยิ้ม “นี่คือสิ่งที่ฉันควรทำ”ลูคะเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหัวเบา ๆ “แต่ว่า…”กาคุโปะเลิกคิ้วเล็กน้อย “อืม?”รอยยิ้มของเธอมีทั้งความออดอ้อนและความเขินอาย เธอจับมือของกาคุโปะเบา ๆ “ฉันยังไม่อยากนอน”เขามองเธอ “ไม่เหนื่อยแล้วหรือ?”เธอส่ายหัวพร้อมรอยยิ้ม “เหนื่อย” เธอยอมรับตรง ๆ “แต่…”สายตาของเธอนุ่มนวลดุจน้ำพุฤดูใบไม้ผลิ “ฉันยังอยากให้คุณอยู่กับฉันอีกสักหน่อย”ห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง กาคุโปะไม่ได้ตอบทันที เขามองมือที่เธอจับไว้ มือที่นุ่มนวล ไม่เหมือนตอนใช้เวทมนตร์เขามองกลับไปที่ลูคะ เธอไม่ได้เรียกร้องอะไรเพิ่มเติม เพียงรอคำตอบอย่างสงบเขายิ้ม “แค่อยู่กับเธอ?”เธอกะพริบตา “อืม อยู่กับฉันก็พอ ไม่ต้องทำอะไร แค่นั่งข้าง ๆ ฉันก็พอ”คำพูดของเธอเบา แต่ทำให้สายตาของเขาอ่อนโยนยิ่งขึ้น เขาจับมือเธอกลับ “ได้ ฉันจะอยู่กับเธอ”รอยยิ้มของเธอสว่างขึ้นทันที “จริงเหรอ?” “อืม” เขาพยักหน้า “วันนี้ฉันจะไม่ไปไหน จะอยู่ตรงนี้กับเธอ”ลูคะยิ้มแล้วเอนตัวเบา ๆ พิงไหล่เขา “งั้นอยู่กับฉันอีกหน่อยนะ”กาคุโปะเอียงหัวเล็กน้อย มองเธอที่พิงไหล่เขา “เมื่อเธออยากนอน ฉันก็จะอยู่กับเธอด้วย”ลูคะพยักหน้าเบา ๆ “ค่ะ”เธอหลับตาลง แต่ยังไม่หลับทันที เพียงพิงเขาอย่างสงบพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสบายใจ และกาคุโปะก็ไม่เร่งรัดเธอ เขาเพียงอยู่เคียงข้าง ปล่อยให้ความสงบที่หายากนี้คงอยู่ระหว่างทั้งสองคน