🎭手違いから始まる恋の序曲 - Ch21 - คำสัญญาครั้งต่อไป

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 The Next Promise The melody on stage gradually became softer. The final act. The performers stood beneath the lights, singing the final chapter of the story. Inside the private box, Luka and Gakupo were still sitting together. The champagne on the table had already decreased. The golden liquid in their glasses gently swayed under the lights. They no longer discussed the performance as frequently as they did at the beginning. They simply enjoyed the final moments of the opera in silence. Sometimes, a single glance. A single smile. Was already enough for them to understand each other’s thoughts. --- As the final melody came to an end, the lights on stage slowly dimmed. Warm applause filled the theater. The opera was about to conclude. Luka lowered her opera glasses. Watching the performers bow to the audience, she softly said: “Tonight’s performance…” “was truly wonderful.” Gakupo nodded. “Mm.” “And compared to last time…” He looked at her. “This time, I was able to notice even more details.” Luka smiled. “Because someone beside me kept reminding me.” Gakupo smiled slightly. “Because someone was willing to listen.” Their eyes met briefly. Then they both looked back toward the stage that was slowly coming to an end. --- After a moment, Gakupo seemed to remember something. He picked up the program booklet beside him. Turning to a certain page, he said: “Luka.” “Hmm?” She turned to look at him. Gakupo pointed at an announcement in the booklet. “Next month, there will be a very special opera.” Luka leaned closer and took a look. “Special?” Gakupo nodded. “It is a new production by a very famous director, working together with several top performers.” “I heard the scale of this performance will be very large.” “Many people are looking forward to it.” Luka looked at the introduction. Her eyes lit up slightly. “That sounds amazing.” Gakupo looked at her. After a brief pause, “Would you like to go together?” Luka was slightly surprised. “Together?” Gakupo nodded. “Yes.” “If you have time.” --- Luka lowered her gaze toward the location of the performance. The next moment, she noticed the name of the city. Her expression paused slightly. “Wait…” “It’s in the neighboring city?” Gakupo nodded. “Yes.” Luka looked at the distance. “That place…” “Doesn’t it take a long time by train?” Gakupo thought for a moment. “Yes.” “Because it is quite far away.” “Taking the train would require two days and one night to arrive.” Luka slightly widened her eyes. “Two days and one night…?” Gakupo nodded. “Yes.” “We would take an overnight train.” “The journey would pass through many places along the way.” --- Luka remained silent for a while. She had originally thought it would simply be like before. Walking into the theater together. Watching a performance together. But now, it was no longer just an evening together. It had become a real journey. The two of them would take a long-distance train. Spend a long period of time together on the same route. Watch the scenery change outside the window. And wait together until they reached their destination. She looked at Gakupo. Her voice carried a hint of hesitation. “Then…” She paused. “Would you like to set off together?” --- After saying it, Luka herself was slightly stunned. Because she clearly understood what those words meant. Taking the train together. Spending two days and one night on the journey. Leaving their familiar city together. It almost meant— the two of them would be traveling together. --- When Gakupo heard her, he was clearly surprised. He looked at Luka. A hint of astonishment appeared in his eyes. Because he had originally only wanted to invite her to watch an opera together. He never expected that she would be the one to suggest leaving together. That invitation was far more precious than simply accompanying him. --- After a brief silence, Gakupo returned to his senses. He gave a gentle smile. “Okay.” His answer came without hesitation. Luka looked at him slightly. Almost surprised. “You agreed that quickly?” Gakupo looked at her. His voice was calm and sincere. “Yes.” “Because I want to go with you.” --- Luka’s heart skipped slightly. She quickly turned away. Looking at the stage that had already ended. After a while, she smiled softly. “At first, I only wanted to watch an opera together.” “I didn’t expect it would become such a long journey.” Gakupo smiled. “If it is with you,” “the distance does not feel so important.” After hearing this, Luka remained quiet for a moment. She lowered her gaze to the champagne glass in her hand. A faint smile appeared on her lips. “You really have a way of making people…” She stopped. Leaving the rest of the sentence unsaid. Gakupo did not ask. He simply stayed beside her. Together, they looked toward the stage where the final lights had disappeared. --- The final lights on stage gradually faded away. The audience began leaving. But on this night, they created another new promise. Next time, it would not only be about watching an opera together. It would be about taking a train together. Traveling through a two-day, one-night journey. Heading toward another city. The scenery along the way. The changing views outside the window. And the feelings they had not yet spoken aloud. Would all slowly unfold during that journey. --- Thai ท่วงทำนองบนเวทีค่อย ๆ อ่อนโยนลง องก์สุดท้าย เหล่านักแสดงยืนอยู่ภายใต้แสงไฟ ร้องบทสุดท้ายของเรื่องราว ภายในห้องชมการแสดงส่วนตัว Luka และ Gakupo ยังคงนั่งอยู่ด้วยกัน แชมเปญบนโต๊ะลดลงไปบางส่วนแล้ว ของเหลวสีทองในแก้วสั่นไหวเบา ๆ สะท้อนกับแสงไฟ พวกเขาไม่ได้พูดคุยถึงการแสดงบ่อยเหมือนในตอนแรกอีกต่อไป เพียงแค่นั่งชื่นชมการแสดงช่วงสุดท้ายอย่างเงียบ ๆ บางครั้ง เพียงแค่สายตาหนึ่งครั้ง รอยยิ้มหนึ่งครั้ง ก็เพียงพอให้อีกฝ่ายเข้าใจความคิดของกันและกัน --- เมื่อท่วงทำนองสุดท้ายจบลง แสงไฟบนเวทีค่อย ๆ มืดลง เสียงปรบมืออันอบอุ่นดังขึ้นทั่วทั้งโรงละคร โอเปร่า กำลังจะปิดฉากลง Luka วางกล้องส่องโอเปร่าลง มองนักแสดงที่กำลังโค้งคำนับให้ผู้ชม เธอพูดเบา ๆ 「การแสดงคืนนี้……ดีมากจริง ๆ」 Gakupo พยักหน้า 「อืม」 「และเมื่อเทียบกับครั้งก่อน」 เขามองไปที่เธอ 「ครั้งนี้ ฉันสามารถสัมผัสรายละเอียดต่าง ๆ ได้มากขึ้น」 Luka ยิ้ม 「เพราะมีใครบางคนคอยเตือนฉันอยู่ข้าง ๆ ตลอด」 Gakupo ยิ้มเล็กน้อย 「เพราะมีใครบางคนยอมฟัง」 สายตาของทั้งสองสบกันชั่วครู่ จากนั้นพวกเขาก็มองกลับไปยังเวทีที่กำลังค่อย ๆ ปิดฉาก --- ครู่ต่อมา Gakupo เหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ เขาหยิบสูจิบัตรที่วางอยู่ข้าง ๆ เปิดไปยังหน้าหนึ่ง 「Luka」 「หืม?」 เธอหันไปมองเขา Gakupo ชี้ไปที่ประกาศหนึ่งในสูจิบัตร 「เดือนหน้า มีโอเปร่าเรื่องหนึ่งที่พิเศษมาก」 Luka ขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ 「พิเศษเหรอ?」 Gakupo พยักหน้า 「เป็นผลงานใหม่ของผู้กำกับชื่อดังมากคนหนึ่ง」 「ร่วมงานกับนักแสดงระดับแนวหน้าหลายคน」 「ได้ยินว่าการแสดงครั้งนี้มีขนาดใหญ่มาก」 「หลายคนกำลังตั้งตารอชม」 Luka มองรายละเอียดการแสดง ดวงตาของเธอสว่างขึ้นเล็กน้อย 「ฟังดูน่าสนใจมาก」 Gakupo มองเธอ หยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง 「ไปด้วยกันไหม?」 Luka ชะงักเล็กน้อย 「ไปด้วยกัน?」 Gakupo พยักหน้า 「อืม」 「ถ้าเธอมีเวลา」 --- Luka ก้มมองสถานที่จัดการแสดงในสูจิบัตร ในวินาทีต่อมา เธอสังเกตเห็นชื่อเมือง สีหน้าของเธอหยุดนิ่งไปเล็กน้อย 「เดี๋ยวนะ……」 「อยู่เมืองข้าง ๆ งั้นเหรอ?」 Gakupo พยักหน้า 「ใช่」 Luka มองระยะทาง 「ที่นั่น……」 「นั่งรถไฟต้องใช้เวลานานมากใช่ไหม?」 Gakupo คิดอยู่ครู่หนึ่ง 「ใช่」 「เพราะระยะทางค่อนข้างไกล」 「ถ้าเดินทางด้วยรถไฟ ต้องใช้เวลาสองวันหนึ่งคืนจึงจะไปถึง」 Luka เบิกตาเล็กน้อย 「สองวันหนึ่งคืน……?」 Gakupo พยักหน้า 「อืม」 「เราจะนั่งรถไฟกลางคืน」 「ระหว่างทางจะผ่านสถานที่หลายแห่ง」 --- Luka เงียบไปครู่หนึ่ง เดิมทีเธอคิดว่า มันคงเป็นเหมือนครั้งก่อน เดินเข้าโรงละครด้วยกัน ชมการแสดงด้วยกัน แต่ตอนนี้ มันไม่ใช่เพียงการนัดหมายในค่ำคืนหนึ่งอีกแล้ว แต่มันกลายเป็นการเดินทางจริง ๆ ทั้งสองคนจะขึ้นรถไฟระยะไกลด้วยกัน ใช้เวลายาวนานบนเส้นทางเดียวกัน มองทิวทัศน์ที่เปลี่ยนไปนอกหน้าต่าง และรอคอยการเดินทางถึงจุดหมายด้วยกัน เธอมองไปที่ Gakupo น้ำเสียงมีความลังเลเล็กน้อย 「ถ้าอย่างนั้น……」 เธอหยุดไปครู่หนึ่ง 「เราออกเดินทางด้วยกันไหม?」 --- หลังจากพูดออกไป Luka เองก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย เพราะเธอเข้าใจดี ว่าคำพูดนั้นหมายถึงอะไร การนั่งรถไฟด้วยกัน การใช้เวลาสองวันหนึ่งคืนบนเส้นทางเดียวกัน การออกจากเมืองที่คุ้นเคยไปด้วยกัน แทบจะหมายถึง— การเดินทางท่องเที่ยวของคนสองคน --- เมื่อ Gakupo ได้ยินเช่นนั้น เขาชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด เขามอง Luka แววตาเผยความประหลาดใจเล็กน้อย เพราะเดิมทีเขาเพียงต้องการชวนเธอไปชมโอเปร่าด้วยกัน แต่เขาไม่คิดเลยว่า เธอจะเป็นฝ่ายเสนอให้ออกเดินทางไปด้วยกัน คำชวนครั้งนั้น มีค่ามากกว่าการเป็นเพียงเพื่อนร่วมทาง --- หลังจากความเงียบช่วงสั้น ๆ Gakupo ก็กลับมาเป็นปกติ เขายิ้มอย่างอ่อนโยน 「ได้สิ」 คำตอบของเขาไม่มีความลังเล Luka มองเขาเล็กน้อย เหมือนรู้สึกประหลาดใจ 「ตอบตกลงเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?」 Gakupo มองเธอ น้ำเสียงสงบและจริงจัง 「อืม」 「เพราะฉันอยากไปกับเธอ」 --- หัวใจของ Luka เต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เธอรีบหันกลับไปมองเวทีที่จบการแสดงแล้ว หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เธอยิ้มเบา ๆ 「ตอนแรก ฉันแค่อยากมาดูโอเปร่าด้วยกัน」 「ไม่คิดเลยว่าจะกลายเป็นการเดินทางไกลขนาดนี้」 Gakupo ยิ้ม 「ถ้าเป็นการเดินทางกับเธอ」 「ระยะทางก็ไม่สำคัญเท่าไร」 Luka เงียบไปชั่วขณะ เธอก้มมองแก้วแชมเปญในมือ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก 「คุณนี่นะ……ทำให้คนอื่น……」 เธอหยุด ไม่ได้พูดต่อจนจบ Gakupo ไม่ได้ถามต่อ เพียงแค่อยู่ข้างเธอ และมองเวทีที่แสงสุดท้ายกำลังดับลงไปพร้อมกัน --- แสงไฟสุดท้ายบนเวทีค่อย ๆ ดับลง ผู้ชมเริ่มทยอยออกจากโรงละคร แต่ในค่ำคืนนี้ พวกเขาได้สร้างคำสัญญาใหม่อีกครั้ง ครั้งต่อไป ไม่ใช่เพียงการไปชมโอเปร่าด้วยกัน แต่เป็นการนั่งรถไฟด้วยกัน เดินทางผ่านเส้นทางสองวันหนึ่งคืน มุ่งหน้าไปยังเมืองอีกแห่งหนึ่ง ทิวทัศน์ระหว่างทาง ภาพที่เปลี่ยนไปนอกหน้าต่างรถไฟ และความรู้สึกที่ยังไม่ได้เอ่ยออกมา ทั้งหมดนั้น จะค่อย ๆ เปิดเผยขึ้น ระหว่างการเดินทางครั้งนั้น