Farkında Olmadan Sana Kapılmak - Vocaloid 神威x巡音

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 Falling for You by Accident The afternoon sunlight slowly shifted across the room. The two of them sat side by side on the bed, chatting about their concerts, then their new single, and eventually reminiscing about the amusing mishaps from their debut days. Neither of them knew who started laughing first, but before long, the once-quiet room was filled with cheerful laughter. "Do you remember the first time we filmed a music video together?" Gakupo asked with a smile. Luka nodded immediately. "Of course I do." "You kept messing up the takes." "That's because you couldn't stop laughing." Gakupo smiled helplessly. "Because you sang the wrong lyrics." "I only got one line wrong." "But you were the first one to break into laughter." "Only because you made me." They continued blaming each other playfully before bursting into laughter once again. Without realizing it, the sky outside had turned shades of orange and crimson. The setting sun streamed through the window, wrapping the two of them in a warm golden glow. By the time they looked up again, the sun had already disappeared below the horizon. Only the soft room light remained. Luka looked toward the window, momentarily surprised. "Is it already night?" Gakupo followed her gaze. "I can't believe we've been talking for that long." Luka checked her phone. "It's almost nine." She couldn't help smiling. "Time really flies." The room grew quiet once more. After a while, Gakupo spoke. "It's getting late." Luka turned toward him. "Hmm?" "Would you like to stay the night?" His tone was perfectly natural, as though he were asking the most ordinary question. "It's pretty late to head home now anyway." Luka blinked, a mischievous sparkle appearing in her eyes. "Stay the night, huh..." She deliberately drew out the last syllable. "Sleep together?" She smiled at Gakupo, waiting for his usual flustered reaction. This time, however, Gakupo didn't panic. He simply looked at her, the corners of his lips lifting slightly. "If you keep teasing me like you did today..." Luka paused. "Hmm?" Gakupo leaned a little closer until they could clearly see the smiles reflected in each other's eyes. In a low voice, he said, "Then we might end up doing more than just sleeping." The air fell silent. Luka blinked, completely stunned. A few seconds later, a visible blush spread rapidly across her cheeks. "You..." She opened her mouth but couldn't think of anything to say. Seeing her unusually speechless, Gakupo chuckled softly. "What?" "Weren't you teasing me so confidently just a moment ago?" Luka pursed her lips and muttered quietly, "You've learned some bad habits..." "From whom?" he asked on purpose. Luka shot him a look that carried no real threat. "From me." Gakupo nodded. "Looks like the teacher did a good job." That made Luka laugh again. She raised her hand and gently pushed his shoulder. "You're not allowed to use my own words against me." "But it works." "..." Luka had to admit it. This time, she was the one who had lost. She looked away shyly and murmured, "Then... I'll stay." Gakupo smiled and stood up. "The guest room has always been ready." Luka blinked. "The guest room?" Gakupo looked at her with a faint smile in his eyes. "Didn't you just ask if we'd sleep together?" "I was teasing you." "So was I." This time, Luka could only laugh helplessly. She reached out and lightly patted his arm. "Gakupo." "Hmm?" "You're getting better and better at teasing me back." Gakupo simply smiled as he opened the door. "Come on." "Let's have dinner first." "Then we'll decide how late we want to stay up talking tonight." Luka watched his back, an unconscious smile spreading across her lips. She suddenly realized that the calm and gentle man before her also had a side capable of making her heart race. And perhaps... the night was still very young. ---------- Turkish Öğleden sonraki güneş ışığı yavaş yavaş yer değiştirdi. İkisi yatağa yan yana oturmuştu. Konu konserlerden yeni teklilerine, oradan da çıkış yaptıkları ilk günlerde yaşadıkları eğlenceli anılara kadar uzandı. İlk kimin güldüğünü ikisi de fark etmedi; ama sessiz oda çok geçmeden kahkahalarla doldu. "Birlikte ilk müzik klibimizi çektiğimizi hatırlıyor musun?" diye sordu Gakupo gülümseyerek. Luka hemen başını salladı. "Tabii ki hatırlıyorum." "Sürekli çekimi bozuyordun." "Çünkü sen gülmeni bir türlü durduramıyordun." Gakupo çaresizce gülümsedi. "Çünkü şarkı sözlerini yanlış söyledin." "Sadece bir dizeyi yanlış söyledim." "Ama ilk gülen de sendin." "Beni güldüren sendin." Bir süre daha suçu birbirlerine atıp sonunda yine birlikte güldüler. Farkına bile varmadan dışarıdaki gökyüzü turuncu ve kızıl renklere bürünmüştü. Batan güneş pencereden içeri süzülüyor, ikisinin üzerine sıcak bir ışık bırakıyordu. Başlarını yeniden kaldırdıklarında güneş çoktan ufkun ardına inmişti. Odada yalnızca yumuşak lambanın ışığı kalmıştı. Luka pencereye baktı ve hafifçe şaşırdı. "Gece mi oldu?" Gakupo da onun baktığı yöne çevirdi gözlerini. "Demek bu kadar uzun konuşmuşuz." Luka telefonuna baktı. "Neredeyse saat dokuz olmuş." Gülümsemekten kendini alamadı. "Zaman gerçekten çok hızlı geçiyor." Oda yeniden sessizliğe büründü. Bir süre sonra Gakupo konuştu. "Geç oldu." Luka ona döndü. "Hm?" "Bu gece burada kalmak ister misin?" Sesi son derece doğaldı; sanki sıradan bir şey soruyordu. "Bu saatte eve dönmek de biraz geç olur." Luka gözlerini kırpıştırdı; bakışlarında hafif yaramaz bir ifade belirdi. "Burada kalmak ha..." Sözlerini bilerek uzattı. "Birlikte mi uyuyacağız?" Gakupo'nun her zamanki gibi utanmasını bekleyerek ona gülümsedi. Ama bu kez Gakupo telaşlanmadı. Sadece ona baktı ve dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. "Bugünkü gibi beni baştan çıkarmaya devam edersen..." Luka duraksadı. "Hm?" Gakupo biraz daha yaklaştı; aralarındaki mesafe, birbirlerinin gözlerindeki gülümsemeyi görebilecek kadar azalmıştı. Alçak bir sesle konuştu: "O zaman sadece uyumakla kalmayabiliriz." Bir anda sessizlik çöktü. Luka gözlerini kırpıştırdı; adeta donup kalmıştı. Birkaç saniye sonra yanakları gözle görülür şekilde kızardı. "Sen..." Konuşmak için ağzını açtı ama devamını getiremedi. Gakupo, onu ilk kez böylesine sözsüz görünce hafifçe güldü. "Ne oldu?" "Az önce beni gayet güzel kızdırıyordun, değil mi?" Luka dudaklarını büzüp usulca mırıldandı: "Kötü alışkanlıklar edinmişsin..." "Kimden öğrendim acaba?" Gakupo bilerek sordu. Luka ona sertmiş gibi bir bakış attı ama hiç de korkutucu değildi. "Benden." Gakupo başını salladı. "Demek ki öğretmen işini iyi yapmış." Bu söz Luka'yı yine güldürdü. Elini kaldırıp omzunu hafifçe itti. "Sözlerimi bana karşı kullanman yasak." "Ama işe yarıyor." "..." Luka bunu kabul etmek zorundaydı. Bu kez kaybeden kendisiydi. Bakışlarını hafifçe kaçırıp fısıldadı: "O zaman... burada kalırım." Gakupo gülümseyerek ayağa kalktı. "Misafir odası her zaman hazır." Luka şaşkınlıkla baktı. "Misafir odası mı?" Gakupo gözlerinde hafif bir gülümsemeyle ona baktı. "Az önce 'Birlikte mi uyuyacağız?' diye sormadın mı?" "Sadece seni takılıyordum." "Ben de." Bu kez gülecek mi ağlayacak mı bilemeyen Luka oldu. Elini uzatıp hafifçe koluna vurdu. "Gakupo." "Hm?" "Bana karşılık vermekte gittikçe ustalaşıyorsun." Gakupo sadece gülümsedi ve kapıyı açtı. "Hadi." "Önce akşam yemeği yiyelim." "Sonra da bu gece sabaha kadar ne kadar sohbet edeceğimize karar veririz." Luka onun arkasından bakarken dudaklarında farkında olmadan bir tebessüm belirdi. Birden, her zaman sakin ve nazik gördüğü bu adamın, kalbini hızlandırabilecek başka bir yönü daha olduğunu fark etti. Ve bu gece... belki de daha yeni başlıyordu.