หวานเป็นพิเศษ เพราะเป็นคุณ - Vocaloid 神威がくぽx巡音ルカ

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 Sweeter Because It’s You The afternoon sunlight streamed through the floor-to-ceiling windows of the café, casting warm shadows across the wooden table. When Kamui Gakupo pushed open the café door, the small bell above it rang softly. This café was tucked away on a quiet street corner, far from the noise of the crowds. Only the gentle sound of piano music and the rich aroma of coffee filled the peaceful atmosphere. Megurine Luka walked beside him, her long pink hair swaying gently with every step. She looked toward the window seats and smiled. “You still remember that I like sitting by the window.” Gakupo smiled as he pulled out the chair for her. “Of course I remember,” he replied softly. “I remember everything about you.” Hearing those words, Luka lowered her head slightly, but she could not hide the smile on her lips. “You really know how to say things that make it hard for me to respond.” “Hard to respond?” Gakupo looked at her curiously. “It’s just… you always say things that make my heart skip a beat.” She quietly looked through the menu, pretending to focus, but the slight blush on her cheeks revealed her feelings. Soon, their coffee and desserts arrived. A beautifully decorated cake was placed on a white porcelain plate, topped with fresh fruit and delicate sugar decorations. Luka’s eyes brightened as she looked at it. “It looks so beautiful.” Gakupo smiled. “I knew you would like it.” Luka picked up her fork, ready to taste the cake, but Gakupo gently cut a small piece first. “Wait.” She looked up in confusion. “What’s wrong?” Instead of answering, Gakupo gently held the fork toward her. “Today, let me feed you.” Luka froze for a moment. “Here? In the café?” “Yes.” Gakupo’s voice was calm, but his eyes carried a warm smile. “Since this is our date, let me take care of you for a while.” Looking at his serious expression, Luka could not help but laugh. “You always look so mature, but sometimes you act like a child.” “Only when I’m with you.” Those words made Luka fall silent for a moment. She knew that Gakupo always carried many responsibilities on his shoulders. In front of others, he was calm and dependable, always taking care of everyone else. But only in front of her could he show his gentlest side. She leaned closer and accepted the bite of cake. “It’s delicious.” “Really?” “Yes.” Luka smiled. “But…” “But?” “I think it tastes even sweeter because you fed me.” Gakupo paused, then smiled helplessly with affection. “Luka, do you know that sometimes you say things that make my heart race?” “I’m only telling the truth.” She lifted her coffee cup and took a small sip, but her eyes remained on him. After a while, Luka cut a small piece of cake herself. “My turn.” Gakupo raised an eyebrow. “Your turn?” “Yes. You can’t be the only one taking care of me.” She offered the fork to him, and Gakupo accepted the cake with a smile. They looked at each other and laughed softly. Outside the window, people continued walking along the street, and the sounds of the city blended with the café’s gentle music. Yet for them, the world seemed to become quieter, leaving only the two of them. After finishing their dessert, they did not rush to leave. They stayed by the window, continuing their conversation. Luka talked about the past, about moments when she felt uncertain and lost. Gakupo quietly listened, occasionally holding her hand on the table. “Actually, I really like moments like this.” Luka spoke softly. “What kind of moments?” “Nothing special. Just drinking coffee together, eating dessert, and talking… somehow it feels like happiness.” Gakupo looked at her warmly. “Because even ordinary things become precious memories when I do them with you.” Luka smiled. The afternoon sunlight slowly became softer, and the last traces of coffee aroma faded away, but they remained together. For them, a date did not need a luxurious setting. A quiet café, their favorite desserts, and time spent together were already enough to become one of their most treasured memories. --- Thai แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของคาเฟ่ ตกกระทบลงบนโต๊ะไม้และสร้างบรรยากาศอันอบอุ่น เมื่อคามุย Gakupo เปิดประตูคาเฟ่ เสียงกระดิ่งเล็ก ๆ ที่แขวนอยู่เหนือประตูก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา คาเฟ่แห่งนี้ตั้งอยู่ตรงมุมถนนที่เงียบสงบ ห่างไกลจากความวุ่นวายของผู้คน มีเพียงเสียงเปียโนอ่อน ๆ และกลิ่นหอมของกาแฟที่เติมเต็มบรรยากาศอันสงบ เมกุริเนะ Luka เดินอยู่ข้างเขา เส้นผมสีชมพูยาวของเธอพลิ้วไหวไปตามจังหวะการเดิน เธอมองไปยังที่นั่งริมหน้าต่างและยิ้มออกมา “คุณยังจำได้สินะว่าฉันชอบนั่งตรงริมหน้าต่าง” Gakupo ยิ้มพร้อมเลื่อนเก้าอี้ให้เธอ “แน่นอนว่าผมจำได้” เขาตอบอย่างอ่อนโยน “เรื่องของคุณ ผมจำได้ทุกอย่าง” เมื่อได้ยินเช่นนั้น Luka ก็หลบสายตาลงเล็กน้อย แต่ไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มบนใบหน้าได้ “คุณนี่พูดเก่งจริง ๆ นะ บางครั้งทำให้ฉันไม่รู้จะตอบยังไงเลย” “ตอบไม่ได้เหรอ?” Gakupo ถามด้วยความสงสัย “ก็แค่…คุณชอบพูดอะไรที่ทำให้หัวใจฉันเต้นแรง” เธอแกล้งเปิดเมนูอย่างตั้งใจ แต่แก้มที่เริ่มแดงเล็กน้อยกลับเผยความรู้สึกของเธอ ไม่นาน กาแฟและของหวานของทั้งสองก็ถูกนำมาเสิร์ฟ เค้กแสนสวยถูกวางลงบนจานกระเบื้องสีขาว ตกแต่งด้วยผลไม้สดและน้ำตาลประดับอย่างประณีต ดวงตาของ Luka เปล่งประกายเมื่อมองเห็นมัน “ดูสวยมากเลย” Gakupo ยิ้ม “ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องชอบ” Luka หยิบส้อมขึ้นมา เตรียมจะชิมเค้ก แต่ Gakupo กลับตัดเค้กชิ้นเล็ก ๆ ก่อน “เดี๋ยวก่อน” เธอเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย “มีอะไรเหรอ?” Gakupo ไม่ตอบ เขาเพียงยื่นส้อมไปตรงหน้าเธออย่างอ่อนโยน “วันนี้ ให้ผมเป็นคนป้อนคุณนะ” Luka ชะงักไปเล็กน้อย “ที่นี่เลยเหรอ? ในคาเฟ่?” “ใช่” น้ำเสียงของ Gakupo ยังคงสงบนิ่ง แต่สายตาเต็มไปด้วยความอบอุ่น “เพราะวันนี้เป็นเดทของเรา ให้ผมดูแลคุณบ้าง” เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเขา Luka ก็อดหัวเราะไม่ได้ “ปกติคุณดูเป็นผู้ใหญ่และจริงจังมาก แต่บางครั้งกลับทำตัวเหมือนเด็กเลยนะ” “เฉพาะเวลาที่อยู่กับคุณเท่านั้น” คำพูดนั้นทำให้ Luka เงียบไปชั่วขณะ เธอรู้ดีว่า Gakupo มักแบกรับหลายสิ่งไว้เสมอ ต่อหน้าคนอื่น เขาเป็นคนสุขุมและน่าเชื่อถือ คอยดูแลทุกคน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ เขากลับแสดงด้านที่อ่อนโยนที่สุดออกมา เธอขยับเข้าไปใกล้และรับเค้กจากเขา “อร่อยมาก” “จริงเหรอ?” “จริงสิ” Luka ยิ้ม “แต่…” “แต่?” “ฉันคิดว่ามันหวานเป็นพิเศษ เพราะคุณเป็นคนป้อนให้” Gakupo หยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างเอ็นดู “Luka คุณรู้ไหมว่าบางครั้งคำพูดของคุณทำให้หัวใจผมหวั่นไหว” “ฉันแค่พูดความจริงเอง” เธอยกถ้วยกาแฟขึ้นดื่มเล็กน้อย แต่สายตายังคงมองเขาอยู่ หลังจากนั้นไม่นาน Luka ก็ตัดเค้กชิ้นเล็ก ๆ “ตาฉันบ้าง” Gakupo เลิกคิ้ว “ตาของคุณ?” “ใช่ คุณจะเป็นฝ่ายดูแลฉันคนเดียวไม่ได้หรอก” เธอยื่นส้อมให้เขา และ Gakupo ก็รับเค้กด้วยรอยยิ้ม ทั้งสองมองหน้ากันและหัวเราะเบา ๆ ผู้คนด้านนอกหน้าต่างยังคงเดินผ่านไปมา เสียงเมืองผสมผสานกับเสียงดนตรีภายในคาเฟ่ แต่สำหรับพวกเขา โลกทั้งใบเหมือนเงียบลง เหลือเพียงกันและกัน หลังจากทานของหวานหมด พวกเขาไม่ได้รีบร้อนกลับ ยังคงนั่งพูดคุยกันที่ริมหน้าต่าง Luka เล่าเรื่องราวในอดีต ช่วงเวลาที่เธอเคยรู้สึกไม่มั่นใจและสับสน ส่วน Gakupo ก็รับฟังอย่างเงียบ ๆ พร้อมจับมือเธอเป็นครั้งคราว “จริง ๆ แล้ว ฉันชอบช่วงเวลาแบบนี้มากเลย” Luka พูดเบา ๆ “ช่วงเวลาแบบไหน?” “ไม่ต้องมีอะไรพิเศษ แค่ดื่มกาแฟด้วยกัน กินของหวาน และพูดคุยกัน… แค่นี้ก็รู้สึกมีความสุขแล้ว” Gakupo มองเธออย่างอ่อนโยน “เพราะเมื่อได้ทำสิ่งธรรมดากับคุณ สิ่งเหล่านั้นก็กลายเป็นความทรงจำที่ล้ำค่า” Luka ยิ้ม แสงแดดยามบ่ายค่อย ๆ อ่อนลง กลิ่นหอมสุดท้ายของกาแฟค่อย ๆ จางหายไป แต่ทั้งสองยังคงอยู่ด้วยกัน สำหรับพวกเขา การเดทไม่จำเป็นต้องมีสถานที่หรูหรา เพียงมีคาเฟ่เงียบสงบ ของหวานที่ชอบ และช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน ก็เพียงพอที่จะกลายเป็นหนึ่งในความทรงจำที่มีค่าที่สุดแล้ว