ลานบ้านในสีสันฤดูใบไม้ร่วง - Vocaloids 神威がくぽx巡音ルカ

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 Courtyard in Autumn Colors For an idol, a vacation is often a far more luxurious thing than one might imagine. Ordinary days are filled with recording, stages, interviews, rehearsals, filming, and all sorts of schedules. Even the rare free moment is often eaten up by scattered work. So when a full, uninterrupted break finally came along, Kamui Gakupo and Megurine Luka didn't think twice — they decided to leave the city they knew so well and find somewhere quiet where they could do absolutely nothing. The inn sat deep in the mountains, far from any bustle. When the car stopped, neither of them got out right away. Luka leaned back against her seat, gazing at the quiet scenery outside, and couldn't help but stretch lazily. "We're here?" "Mm." Gakupo glanced at a message on his phone, then looked up toward the inn's entrance. "We really shouldn't have any work these next few days." Luka turned to look at him. "How many times have you checked already?" "Third time." "...Just how anxious are you?" Gakupo laughed. "Sometimes an idol's vacation is more nerve-wracking than a concert." Luka couldn't help but laugh out loud. The two of them carried their luggage inside, and the front desk staff quickly checked them in. After passing through a wooden corridor, they arrived at the traditional Japanese-style room they had booked. The moment the door slid open, Luka stopped in her tracks. The room wasn't extravagant, but it was elegant. Soft natural light filtered in through the paper doors, and the tatami mats gave off a faint scent of grass and wood. A small courtyard connected to the room, and beyond it flowed a gentle river. A small bridge arched over the water. The bridge looked old and worn, its railings on both sides smoothed by time. In the distant mountains stood a great stand of maple trees, their leaves already beginning to turn with autumn. Luka walked to the window and gently slid the paper door open. The sound of flowing water drifted in at once. "So quiet..." she murmured. Gakupo set the luggage aside and walked over as well. "Do you like it?" "Mm." Luka turned and smiled. "I really do." In that moment, neither of them said anything more. Not because they didn't know what to say, but because such quiet was so rare. No cameras. No staff. No rehearsal countdowns. And no next schedule to rush to. Only the sound of the river, and the maple leaves that occasionally drifted down into the courtyard. After a while, Gakupo suggested they sit out in the courtyard. The inn had already prepared a tea set. So they found a spot in the courtyard and sat down. A faint warmth rose from the tea. Luka held her cup, gazing at the river not far away. "It's been a while since I've sat and had tea like this." "Me too." "Usually we drink tea in the dressing room." "And usually only for a few minutes." "Maybe even just two minutes." Gakupo laughed despite himself. "You remember that?" "Of course I do." Luka blew gently on the surface of her tea. "There was one time you sat down right after rehearsal, and the moment you took your first sip, staff came to call you away." "That time I didn't even finish it." "You were so upset about it." "Because that tea was really good." Luka looked at him, her eyes curving into a smile. "So you still remember." "Things like that, I remember very clearly." A breeze passed through the courtyard. A single maple leaf drifted down slowly and finally landed on the wooden table in front of them. Luka reached out and picked it up, studying it for a moment. "Every time I see a maple leaf, it reminds me of the stage." Gakupo turned his face toward her. "The stage?" "Mm." she said softly. "When the lights come down, the confetti and streamers on stage keep drifting. Sometimes it looks like snow, and sometimes like maple leaves." "So even on vacation you're thinking about work?" Luka paused. "...I guess I am." Gakupo couldn't help but laugh. "Looks like we really do need this vacation." "You too." "Me?" "You were just checking for work a minute ago." They looked at each other for a moment, then both laughed at the same time. The laughter wasn't loud, and it quickly melted into the sound of the river filling the courtyard. The afternoon gradually grew quieter. By the time they were on their second pot of tea, Luka wasn't as alert as she'd been at first. She had originally just been sitting beside Gakupo, but slowly she leaned against his shoulder. Gakupo said nothing, only shifting his posture slightly so she could lean more comfortably. "Getting tired?" "Mm..." Luka's voice was a bit lower than usual. "Maybe now that I don't have to rush to a schedule, my body's finally protesting." "Then rest." "But I haven't looked at the maple leaves enough yet." "You can look slowly." Luka blinked. "Really?" "Isn't this what a vacation is for?" She thought about it, then finally nodded gently. Before long, she simply lay down. Her head rested in Gakupo's lap, her body curled beside him. Gakupo froze for a moment. But soon, he relaxed. He didn't disturb her, only let his arm rest naturally at her side. Luka closed her eyes, listening to the river flowing beneath the little bridge. "Gakupo." "Mm?" "Do you think this counts as being lazy?" "If it's a vacation, it doesn't." "But we're not doing anything at all." "Doing nothing is exactly what a vacation is supposed to be." Luka couldn't help but laugh. "That actually makes sense." "And besides, we've already gotten a lot done today." "Like what?" Gakupo thought for a moment. "Arrived at the inn." "Mm." "Put the luggage away." "Mm." "Drank tea." "Mm." "Looked at the maple leaves." "And?" "Letting you rest right now." Luka was quiet for a few seconds. "That counts too?" "Of course." She didn't answer, only leaned a little closer into him. Gakupo looked down at her. On ordinary days, Luka on stage was always so dazzling no one could look away. Amid the lights, the applause, and the music, she always showed her most perfect side. But right now, there was no carefully arranged expression, no smile prepared for the cameras. She was simply lying quietly in his arms. That relaxed stillness felt, to Gakupo, especially precious. "Luka." "Mm..." "Do you like being an idol?" She opened her eyes. She seemed not to have expected the sudden question. After a moment of silence, she nodded gently. "I like it." "Is it hard?" "Very hard." She answered without hesitation. Gakupo smiled faintly. "Very honest." "Because it really is hard." Luka looked out at the courtyard. "But when I'm standing on stage, I feel like all that hardship is somehow worth it." "Me too." "Sometimes I think, if it weren't for the applause, we might never know just how far we've come." Gakupo didn't answer right away. After a while, he finally said: "So every once in a while, we should remember — in places without applause, we're just ordinary people too." Luka blinked, a little surprised. "Ordinary people?" "Mm." "We can sleep until we wake up naturally, wear comfortable clothes and daydream in a courtyard, drink several cups of tea in a day." Luka laughed. "And also lie in someone's arms?" Gakupo paused for a moment. "...Not every ordinary person gets that treatment." Luka laughed even more brightly. "So I'm getting special treatment?" "You said it yourself." "You're clearly the one who said it." "Then let's just say it's true." The two of them fell quiet again. The wind passed through the courtyard once more. A few maple leaves drifted down from the branches, turning slowly in their line of sight before finally settling on the ground. Luka watched the leaves, her voice growing softer. "If there's ever a vacation like this again, I'd want to come back." "Okay." "Next time we could try a different room." "Okay." "We could go see the ocean, too." "Okay." "Or go somewhere very far away, where no one knows who we are." Gakupo looked down at her. "Where would you want to go, then?" Luka thought for a moment. "I don't know." She closed her eyes gently. "As long as we don't have to rush." Gakupo didn't press further. He simply looked at Luka in his arms and answered quietly. "Then take your time thinking about it." The river kept flowing beneath the little bridge. The scent of tea still lingered in the air. Maple leaves kept falling, one after another, into the courtyard. And the two idols who usually stood beneath the spotlight had, for once, tucked themselves away into an afternoon with no applause, no cameras, and no schedule. There was nothing they needed to do. No need to hurry off to the next place. They only needed to sit together, drink tea, watch the maple leaves, and talk about things they never usually had time to talk about. Perhaps a time like this was the true meaning of a vacation. ------ Thai สำหรับไอดอลแล้ว วันหยุดมักเป็นสิ่งที่หรูหรากว่าที่ใครจะจินตนาการได้ วันธรรมดาเต็มไปด้วยการอัดเสียง เวทีการแสดง สัมภาษณ์ ซ้อม ถ่ายทำ และตารางงานสารพัด แม้บางครั้งจะมีเวลาว่างบ้าง ก็มักถูกงานเล็กๆ น้อยๆ เข้ามาแทรกจนเต็ม ดังนั้น เมื่อในที่สุดก็มีวันหยุดยาวแบบเต็มที่เกิดขึ้น Kamui Gakupo และ Megurine Luka จึงไม่ลังเลนัก ตัดสินใจออกจากเมืองที่คุ้นเคย ไปหาที่เงียบสงบสักแห่ง เพื่อปล่อยให้ตัวเองไม่ต้องทำอะไรเลย ที่พักตั้งอยู่ในหุบเขาห่างไกลจากความวุ่นวาย เมื่อรถจอด ทั้งสองไม่ได้ลงจากรถทันที Luka เอนหลังพิงเบาะ มองทิวทัศน์เงียบสงบนอกหน้าต่าง อดไม่ได้ที่จะเหยียดตัวอย่างเกียจคร้าน "ถึงแล้วเหรอ" "อืม" Gakupo มองข้อความในโทรศัพท์ แล้วเงยหน้ามองไปทางทางเข้าที่พัก "ไม่กี่วันนี้เราไม่น่าจะมีงานอะไรจริงๆ" Luka หันมามองเขา "คุณเช็คไปกี่รอบแล้ว" "รอบที่สาม" "...คุณกังวลขนาดนั้นเลยเหรอ" Gakupo หัวเราะ "บางทีวันหยุดของไอดอลก็ทำให้กังวลยิ่งกว่าคอนเสิร์ตอีก" Luka อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ทั้งสองหิ้วกระเป๋าเดินเข้าไป พนักงานต้อนรับรีบจัดการเช็คอินให้อย่างรวดเร็ว หลังจากเดินผ่านทางเดินไม้ พวกเขาก็มาถึงห้องสไตล์ญี่ปุ่นที่จองไว้ ทันทีที่ประตูเลื่อนเปิดออก Luka ก็หยุดฝีเท้า ห้องไม่ได้หรูหรามากนัก แต่งดงามน่าประทับใจ แสงธรรมชาตินุ่มนวลลอดผ่านประตูกระดาษเข้ามา เสื่อทาทามิส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ของหญ้าและไม้ ด้านนอกห้องยังเชื่อมต่อกับสวนเล็กๆ และปลายสวนอีกด้านหนึ่งก็มีแม่น้ำสายเล็กไหลผ่านอย่างช้าๆ เหนือแม่น้ำมีสะพานเล็กๆ ทอดข้าม ตัวสะพานดูเก่าแก่เรียบง่าย ราวสะพานทั้งสองข้างถูกกาลเวลาขัดจนเรียบมัน ป่าเขาที่อยู่ไกลออกไปเต็มไปด้วยต้นเมเปิลจำนวนมาก ใบไม้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีสันแห่งฤดูใบไม้ร่วงแล้ว Luka เดินไปที่หน้าต่าง ค่อยๆ เลื่อนประตูกระดาษออก เสียงน้ำไหลดังเข้ามาทันที "เงียบจังเลย..." เธอพูดเบาๆ Gakupo วางกระเป๋าไว้ข้างๆ แล้วเดินตามมาด้วย "ชอบไหม" "อืม" Luka หันมายิ้ม "ชอบมากเลย" ในช่วงเวลานั้น ทั้งสองต่างไม่พูดอะไรอีก ไม่ใช่เพราะไม่รู้จะพูดอะไร แต่เพราะความเงียบสงบเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง ไม่มีกล้อง ไม่มีทีมงาน ไม่มีการนับถอยหลังซ้อม และไม่มีตารางงานถัดไป มีเพียงเสียงน้ำไหล และใบเมเปิลที่ร่วงหล่นลงมาในสวนเป็นครั้งคราว ผ่านไปสักพัก Gakupo ชวนไปนั่งเล่นที่สวน ทางที่พักได้เตรียมชุดชงชาไว้ให้แล้ว ทั้งสองจึงหาที่นั่งในสวนแล้วนั่งลง ไอน้ำจางๆ ลอยขึ้นจากถ้วยชา Luka ถือถ้วยชา มองไปยังแม่น้ำที่อยู่ไม่ไกล "ฉันรู้สึกเหมือนไม่ได้นั่งดื่มชาแบบนี้มานานแล้ว" "ฉันก็เหมือนกัน" "ปกติดื่มชาก็ในห้องพักผ่อน" "แล้วก็มักจะแค่ไม่กี่นาที" "บางทีอาจจะแค่สองนาทีด้วยซ้ำ" Gakupo อดหัวเราะไม่ได้ "เธอยังจำได้อีกเหรอ" "จำได้สิ" Luka เป่าผิวน้ำชาเบาๆ "มีครั้งหนึ่งคุณซ้อมเสร็จแล้วนั่งลง เพิ่งจิบไปคำแรก ทีมงานก็มาเรียกคุณไปแล้ว" "ครั้งนั้นฉันดื่มไม่ทันหมดเลย" "คุณยังไม่พอใจมากด้วย" "เพราะชาถ้วยนั้นอร่อยมาก" Luka มองเขา ยิ้มจนตาโค้งเล็กน้อย "ที่แท้คุณก็ยังจำได้" "เรื่องแบบนี้ ฉันจำได้ชัดเจนมาก" สายลมพัดผ่านสวน ใบเมเปิลใบหนึ่งค่อยๆ ร่วงลงมา สุดท้ายตกลงบนโต๊ะไม้ตรงหน้าทั้งสอง Luka เอื้อมมือหยิบใบเมเปิลขึ้นมา มองอย่างตั้งใจอยู่ครู่หนึ่ง "ทุกครั้งที่เห็นใบเมเปิล ฉันจะนึกถึงเวทีเสมอ" Gakupo หันหน้ามอง "เวทีเหรอ" "อืม" เธอพูดเบาๆ "ตอนที่แสงไฟลดลงมา กระดาษสีและริบบิ้นบนเวทีจะลอยไปมาตลอด บางทีก็ดูเหมือนหิมะตก บางทีก็ดูเหมือนใบเมเปิล" "งั้นแม้แต่วันหยุดเธอก็ยังคิดถึงงานเหรอ" Luka ชะงักไปครู่หนึ่ง "...ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น" Gakupo อดหัวเราะไม่ได้ "ดูเหมือนเราจะต้องพักผ่อนจริงๆ แล้วล่ะ" "คุณก็เหมือนกัน" "ฉันเหรอ" "เมื่อกี้คุณยังเช็คงานอยู่เลย" ทั้งสองมองหน้ากันครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน เสียงหัวเราะไม่ได้ดังนัก ไม่นานก็กลืนหายไปกับเสียงน้ำไหลในสวน ยามบ่ายค่อยๆ เงียบสงบลง พอถึงชาถ้วยที่สอง Luka ก็ไม่ได้ตื่นตัวเหมือนตอนแรกแล้ว เดิมทีเธอแค่นั่งอยู่ข้างๆ Gakupo แต่ภายหลังค่อยๆ เอนตัวพิงไหล่เขา Gakupo ไม่ได้พูดอะไร เพียงขยับท่านั่งเล็กน้อยเพื่อให้เธอพิงได้สบายขึ้น "เหนื่อยหน่อยเหรอ" "อืม..." เสียงของ Luka เบากว่าปกติเล็กน้อย "อาจเพราะในที่สุดก็ไม่ต้องรีบไปตามตารางงานแล้ว ร่างกายเลยเริ่มประท้วงขึ้นมา" "งั้นก็พักผ่อนสิ" "แต่ยังดูใบเมเปิลไม่พอเลย" "ค่อยๆ ดูไปก็ได้" Luka กะพริบตา "จริงเหรอ" "เราไม่ได้มาพักร้อนกันเหรอ" เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้าเบาๆ ไม่นานเธอก็นอนลงไปเลย ศีรษะพาดอยู่บนตักของ Gakupo ร่างกายขดตัวอยู่ข้างๆ เขา Gakupo ชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่นานเขาก็ผ่อนคลายลง เขาไม่ได้รบกวนเธอ เพียงปล่อยให้แขนโอบอยู่ข้างกายเธออย่างเป็นธรรมชาติ Luka หลับตา ฟังเสียงน้ำไหลผ่านใต้สะพานเล็กๆ "Gakupo" "อืม" "คุณว่านี่นับเป็นการขี้เกียจไหม" "ถ้าเป็นวันหยุด ก็ไม่นับ" "แต่เราไม่ได้ทำอะไรเลย" "การไม่ทำอะไรเลย คือสิ่งที่วันหยุดควรจะเป็นอยู่แล้ว" Luka อดหัวเราะไม่ได้ "ฟังดูมีเหตุผลนะ" "แล้ววันนี้เราก็ทำหลายอย่างเสร็จไปแล้วด้วย" "เช่นอะไรบ้าง" Gakupo คิดอยู่ครู่หนึ่ง "มาถึงที่พัก" "อืม" "เก็บกระเป๋าเรียบร้อย" "อืม" "ดื่มชา" "อืม" "ดูใบเมเปิล" "แล้วอะไรอีก" "ตอนนี้ปล่อยให้เธอพักผ่อน" Luka เงียบไปสองสามวินาที "อันนี้ก็นับด้วยเหรอ" "แน่นอน" เธอไม่ได้ตอบอะไร เพียงเอนตัวเข้าไปใกล้เขามากขึ้นอีกนิด Gakupo ก้มมองเธอ ปกติแล้ว Luka บนเวทีมักจะเจิดจรัสจนใครก็ละสายตาไม่ได้ ท่ามกลางแสงไฟ เสียงปรบมือ และดนตรี เธอมักจะแสดงด้านที่สมบูรณ์แบบที่สุดออกมาเสมอ แต่ตอนนี้ เธอไม่มีสีหน้าที่จัดวางไว้อย่างพิถีพิถัน ไม่มีรอยยิ้มที่เตรียมไว้สำหรับกล้อง มีเพียงเธอที่นอนนิ่งๆ อยู่ในอ้อมแขนเขา ความผ่อนคลายเช่นนั้น กลับทำให้ Gakupo รู้สึกว่ามันล้ำค่าเป็นพิเศษ "Luka" "อืม..." "เธอชอบงานไอดอลนี้ไหม" เธอลืมตาขึ้น ดูเหมือนจะไม่คาดคิดว่าเขาจะถามคำถามนี้ขึ้นมาทันที หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็พยักหน้าเบาๆ "ชอบ" "เหนื่อยไหม" "เหนื่อยมาก" ตอบโดยไม่ลังเลเลย Gakupo ยิ้มเล็กน้อย "ตรงไปตรงมาจัง" "ก็มันเหนื่อยจริงๆ นี่นา" Luka มองไปที่สวน "แต่พอได้ยืนอยู่บนเวที ฉันก็จะรู้สึกว่าความเหนื่อยยากทั้งหมดนั้นคุ้มค่า" "ฉันก็เหมือนกัน" "บางทีฉันคิดว่า ถ้าไม่มีเสียงปรบมือเหล่านั้น เราอาจไม่มีทางรู้เลยว่าตัวเองเดินทางมาไกลแค่ไหน" Gakupo ไม่ได้ตอบทันที ผ่านไปสักพักเขาจึงพูดว่า "ดังนั้นบางครั้งก็ควรจำไว้ว่า ในที่ที่ไม่มีเสียงปรบมือ เราก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งเหมือนกัน" Luka ชะงักเล็กน้อย "คนธรรมดาเหรอ" "อืม" "สามารถนอนตื่นเองตามธรรมชาติได้ ใส่เสื้อผ้าสบายๆ นั่งเหม่อในสวนได้ ดื่มชาได้หลายถ้วยในหนึ่งวัน" Luka หัวเราะ "แล้วก็นอนอยู่ในอ้อมแขนใครสักคนได้ด้วยเหรอ" Gakupo อึ้งไปนิดหนึ่ง "...สิทธิพิเศษแบบนี้ไม่ใช่คนธรรมดาทุกคนจะมีนะ" Luka หัวเราะดังขึ้นอีก "งั้นฉันก็ได้รับการปฏิบัติพิเศษสิ" "เธอพูดเองนะ" "ก็คุณเป็นคนพูดชัดๆ" "งั้นก็ถือว่าใช่แล้วกัน" ทั้งสองเงียบลงอีกครั้ง สายลมพัดผ่านสวนอีกครั้ง ใบเมเปิลหลายใบร่วงลงมาจากกิ่งไม้ หมุนวนช้าๆ อยู่ในสายตาของทั้งสอง สุดท้ายก็ตกลงบนพื้น Luka มองใบไม้เหล่านั้น น้ำเสียงค่อยๆ อ่อนโยนลง "ถ้าต่อไปยังมีวันหยุดแบบนี้อีก ฉันอยากมาอีกครั้ง" "ได้" "ครั้งหน้าลองเปลี่ยนห้องดูก็ได้" "ได้" "จะไปดูทะเลด้วยก็ได้" "ได้" "หรือไปที่ไกลๆ ที่ไม่มีใครรู้ว่าเราเป็นใคร" Gakupo ก้มมองเธอ "แล้วเธออยากไปที่ไหนล่ะ" Luka คิดอยู่ครู่หนึ่ง "ไม่รู้สิ" เธอค่อยๆ หลับตาลง "แค่ไม่ต้องรีบก็พอแล้ว" Gakupo ไม่ได้ถามต่อ เพียงมองเธอที่อยู่ในอ้อมแขน แล้วตอบอย่างเงียบๆ "งั้นก็ค่อยๆ คิดไป" แม่น้ำยังคงไหลผ่านใต้สะพานเล็กๆ กลิ่นชายังคงลอยอยู่ในอากาศ ใบเมเปิลในสวนร่วงหล่นลงมาทีละใบไม่ขาดสาย และไอดอลทั้งสองที่ปกติยืนอยู่ใต้แสงสปอตไลต์ ก็ได้ซ่อนตัวเองไว้ในบ่ายวันหนึ่งที่ไม่มีเสียงปรบมือ ไม่มีกล้อง และไม่มีตารางงานอย่างที่ไม่ค่อยได้มีโอกาส ไม่มีอะไรที่ต้องทำ ไม่ต้องรีบไปยังสถานที่ถัดไป เพียงแค่นั่งอยู่ด้วยกัน ดื่มชา ดูใบเมเปิล พูดคุยเรื่องราวที่ปกติไม่มีเวลาได้พูดกัน บางทีช่วงเวลาเช่นนี้ อาจคือความหมายที่แท้จริงของวันหยุด