ความไว้วางใจทีละก้าว - Vocaloid 神威がくぽx巡音ルカ

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 Gradual Trust Gakupo waited a little longer, and once he confirmed that Luka's breathing had steadied, he picked up the warm towel again. This time, Luka wasn't as tense as before. When the soft cloth touched the fur on the side of her neck again, she only flinched slightly, then slowly relaxed. The warm touch gradually carried away the dust clinging to her fur. The fur that had been slightly matted together became soft and fluffy again after being wiped. That refreshing feeling quickly made Luka notice the change. She looked down at the fur that had just been cleaned. Clean. And unexpectedly comfortable. The sticky feeling that had lingered on her body faded somewhat, and even her whole body seemed to feel much lighter. Luka blinked. She looked at Gakupo again. He was still sitting on the floor, his movements focused and gentle, preparing to wipe the other side of her. This time, Luka didn't wait for him to come closer. She leaned forward on her own. Gakupo's hand paused for a moment. Luka moved a little closer still, and finally lowered her head, gently nuzzling the back of his hand. That motion made Gakupo freeze for half a second. "Hm?" Luka didn't stop. She nuzzled again. Her soft cheek brushed lightly against his hand, as if telling him that the touch from before hadn't been unpleasant to her. The corner of Gakupo's mouth slowly curved up. "So it felt good to you." He didn't rush to touch her, just let his hand stay where it was. Luka nuzzled once more, then quietly settled back into her original position. Gakupo picked up the towel again. "Let's continue, then." This time, his movements went noticeably more smoothly than before. He first cleaned the side of her neck, then slowly moved toward her shoulders and back, always avoiding the injured area and the bandaged spot. After wiping each small section, he would pause to check her reaction. And Luka was no longer as tense as she had been at the start. The warm towel moved slowly through her soft fur, carrying away dust and grime, and gradually relaxing her body, which had been stiff from nervousness. She even began to feel somewhat comfortable. Her eyelids slowly grew heavy. Gakupo noticed the change in her and made his movements even gentler. "Is this okay?" Luka didn't answer. She simply closed her eyes slowly. Her body no longer tensed up. Seeing her like this, Gakupo couldn't help but chuckle softly. "You're enjoying this that much, huh." Luka's ear twitched slightly, but she didn't open her eyes. Gakupo looked at her, his eyes full of amusement. "Seems like you're a cat who loves being clean." As if she'd heard his voice, Luka's tail swayed gently. She even leaned a little closer toward his hand on her own, making it easier for the towel to reach the areas that still needed cleaning. Gakupo didn't waste the trust she had finally built up. He continued wiping slowly. Each motion was gentle and careful. When he needed to get closer to other parts of her body, he still paused first to check. "Is this okay here?" Luka kept her eyes closed and didn't pull away. "Then I'll continue." He carefully wiped over the area. Throughout the whole process, Luka showed almost no resistance again. Occasionally, when the towel touched a more sensitive spot, her ears would twitch slightly, and Gakupo would immediately slow down. Finally, he wiped clean all the remaining areas that needed it, then switched to a fresh, soft towel and gently dabbed away the excess moisture from her body. "There we go." Gakupo checked her over one last time. "Pretty much all clean now." Luka still had her eyes closed. She seemed to still be immersed in the pleasant feeling from before; the whole cat looked much softer than before. Gakupo looked at her and couldn't help laughing again. "So you really do like being cleaned up." Only then did Luka slowly open her blue eyes. She looked up at Gakupo, and instead of pulling away, she leaned forward a little more, gently nuzzling his hand. Gakupo's fingers stopped beside her. He didn't reach out to touch her right away, just let her come to him on her own. And for the first time, Luka truly relaxed. The fear she had felt toward the washbasin earlier seemed to have faded considerably. At least now, she knew this person would always wait for her, and would always check whether she was willing before every touch. The bath was finished. And for the first time, she realized that being cared for so carefully by someone was actually a very comfortable thing. --- Thai กาคุโปะรอต่ออีกสักครู่ จนแน่ใจว่าลมหายใจของลูก้าสงบลงแล้ว จึงหยิบผ้าขนหนูอุ่น ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนี้ ลูก้าไม่ได้เกร็งตัวเหมือนเมื่อครู่ เมื่อผ้าเนื้อนุ่มสัมผัสขนบริเวณคอของเธออีกครั้ง เธอเพียงสะดุ้งเบา ๆ แล้วก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง สัมผัสอันอบอุ่นค่อย ๆ พาฝุ่นที่ติดอยู่บนขนออกไปทีละน้อย ขนที่เคยเกาะติดกันเล็กน้อยกลับนุ่มฟูขึ้นอีกครั้งหลังถูกเช็ด ความรู้สึกสดชื่นนั้นทำให้ลูก้าสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงได้อย่างรวดเร็ว เธอก้มลงมองขนบริเวณที่เพิ่งถูกเช็ดไป สะอาดแล้ว และสบายเกินคาด ความเหนียวเหนอะที่ติดอยู่บนตัวมาตลอดหายไปบ้าง แม้แต่ร่างกายก็รู้สึกเบาสบายขึ้นมาก ลูก้ากะพริบตา เธอมองไปที่กาคุโปะอีกครั้ง เขายังคงนั่งอยู่บนพื้น เคลื่อนไหวอย่างตั้งใจและอ่อนโยน กำลังเตรียมเช็ดอีกด้านหนึ่งให้เธอ ครั้งนี้ ลูก้าไม่รอให้เขาเข้ามาใกล้ เธอขยับเข้าไปหาเขาก่อน มือของกาคุโปะหยุดชะงักไปชั่วขณะ ลูก้าขยับเข้าใกล้อีกนิด สุดท้ายก็ก้มหัวลง ถูจมูกเบา ๆ กับหลังมือของเขา ท่าทางนั้นทำให้กาคุโปะชะงักไปครึ่งวินาที "อือ?" ลูก้าไม่หยุด เธอถูอีกครั้ง แก้มนุ่ม ๆ เสียดสีกับมือของเขาเบา ๆ ราวกับกำลังบอกว่าสัมผัสเมื่อครู่นั้นไม่ได้ทำให้เธอรังเกียจแต่อย่างใด มุมปากของกาคุโปะค่อย ๆ ยกขึ้น "ที่แท้เธอรู้สึกสบายตัวสินะ" เขาไม่รีบลูบเธอ เพียงแค่ปล่อยมือไว้ตรงนั้น ลูก้าถูอีกครั้งหนึ่ง จากนั้นจึงนั่งลงกลับที่เดิมอย่างสงบ กาคุโปะหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาอีกครั้ง "งั้นเราเช็ดต่อกันเถอะ" ครั้งนี้ การเคลื่อนไหวของเขาราบรื่นกว่าเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด เขาเช็ดบริเวณข้างคอให้สะอาดก่อน จากนั้นค่อย ๆ ขยับไปยังไหล่และแผ่นหลัง โดยหลีกเลี่ยงบริเวณที่บาดเจ็บและจุดที่พันผ้าพันแผลไว้เสมอ ทุกครั้งที่เช็ดไปช่วงสั้น ๆ เขาจะหยุดเพื่อดูปฏิกิริยาของเธอ ส่วนลูก้าก็ไม่เกร็งตัวเหมือนตอนแรกอีกแล้ว ผ้าขนหนูอุ่น ๆ เคลื่อนที่ช้า ๆ ผ่านขนนุ่ม ๆ พาฝุ่นและสิ่งสกปรกออกไป และค่อย ๆ ทำให้ร่างกายที่แข็งเกร็งเพราะความตึงเครียดของเธอผ่อนคลายลง เธอเริ่มรู้สึกสบายตัวขึ้นด้วยซ้ำ เปลือกตาค่อย ๆ หนักขึ้นเรื่อย ๆ กาคุโปะสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของเธอ จึงเคลื่อนไหวเบามือขึ้นไปอีก "แบบนี้โอเคไหม?" ลูก้าไม่ตอบ เธอเพียงค่อย ๆ หลับตาลง ร่างกายก็ไม่เกร็งอีกต่อไป กาคุโปะเห็นเธอเป็นเช่นนี้ อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ "สบายขนาดนี้เลยเหรอ" หูของลูก้าขยับเบา ๆ แต่เธอไม่ลืมตาขึ้น กาคุโปะมองเธอ ดวงตาเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม "ดูเหมือนจะเป็นแมวที่รักความสะอาดจริง ๆ นะ" ราวกับได้ยินเสียงของเขา หางของลูก้าแกว่งเบา ๆ เธอถึงกับขยับเข้าไปใกล้มือของเขามากขึ้นเอง เพื่อให้ผ้าขนหนูสัมผัสจุดที่ต้องทำความสะอาดได้ง่ายขึ้น กาคุโปะก็ไม่ปล่อยให้ความไว้ใจที่เธอสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากนั้นสูญเปล่า เขาเช็ดต่อไปอย่างช้า ๆ ทุกการเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างอ่อนโยนและพิถีพิถัน เมื่อถึงเวลาที่ต้องเข้าใกล้ส่วนอื่น ๆ ของร่างกายเธอ เขาก็ยังคงหยุดเพื่อถามก่อนเสมอ "ตรงนี้ได้ไหม?" ลูก้าหลับตาอยู่ และไม่ถอยหนี "งั้นฉันจะเช็ดต่อนะ" เขาจึงเช็ดผ่านไปอย่างระมัดระวัง ตลอดกระบวนการทั้งหมด ลูก้าแทบไม่แสดงท่าทีต่อต้านออกมาอีกเลย บางครั้งเมื่อผ้าขนหนูสัมผัสจุดที่ค่อนข้างอ่อนไหว หูของเธอจะสั่นเบา ๆ กาคุโปะก็จะชะลอความเร็วลงทันที จนกระทั่งในที่สุด เขาก็เช็ดจุดที่เหลือให้สะอาดจนครบ แล้วเปลี่ยนผ้าขนหนูผืนใหม่ที่สะอาดและนุ่มขึ้นมาซับความชื้นส่วนเกินบนตัวเธออย่างเบามือ "เรียบร้อยแล้ว" กาคุโปะตรวจดูอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย "สะอาดเกือบหมดแล้วล่ะ" ลูก้ายังคงหลับตาอยู่ เธอดูเหมือนยังคงดื่มด่ำอยู่กับความรู้สึกสบายตัวเมื่อครู่ ทั้งตัวแมวดูนุ่มนวลขึ้นกว่าเดิมมาก กาคุโปะมองเธอแล้วอดยิ้มอีกครั้งไม่ได้ "ที่แท้เธอชอบให้เช็ดตัวจนสะอาดขนาดนี้เลยสินะ" ลูก้าจึงค่อย ๆ ลืมตาสีฟ้าขึ้นมา เธอเงยหน้ามองกาคุโปะ ไม่หนีไปไหน แต่กลับขยับเข้าไปใกล้อีกนิด ถูมือของเขาเบา ๆ นิ้วมือของกาคุโปะหยุดนิ่งอยู่ข้างตัวเธอ เขาไม่รีบลูบเธอในทันที เพียงปล่อยให้เธอเข้ามาใกล้เอง และในที่สุด ลูก้าก็ผ่อนคลายลงอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก ความกลัวอ่างน้ำที่มีมาก่อนหน้านี้ ดูเหมือนจะจางลงไปมากแล้ว อย่างน้อยตอนนี้ เธอก็รู้แล้วว่าคนคนนี้จะรอเธอเสมอ และจะถามความสมัครใจของเธอทุกครั้งก่อนสัมผัส การอาบน้ำเช็ดตัวเสร็จสิ้นแล้ว และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า การถูกดูแลอย่างระมัดระวังเช่นนี้ เป็นเรื่องที่สบายใจมากจริง ๆ