Seninle Olduğum Sürece - Vocaloid 神威がくぽx巡音ルカ

💜💗💜💗💜 Story 💗💜💗💜💗 As Long as I’m With You The night in the oni realm was far different from what humans might imagine. Black mountains surrounded the vast Oni King's castle, while a faint, ethereal glow flowed through the distant valleys like a river of starlight that had fallen to the earth. The stone paths within the realm shimmered softly beneath the moonlight, and cherry blossom trees planted along both sides swayed gently in the night breeze. This was a cherry blossom forest belonging to the oni. Whenever the blossoms reached full bloom, the entire forest was covered in soft shades of pink. Petals occasionally drifted down from the branches, spinning gently through the wind before settling upon the grass and stone paths. Tonight, however, the Oni King and Oni Queen had left the castle behind for a while instead of dealing with their usual duties. Kamui Gakupo had changed out of the formal robes that represented his status as Oni King. He now wore a simple yet elegant dark-colored kimono. His long purple hair flowed down his back, with a few strands swaying gently in the breeze. Megurine Luka wore a light-purple kimono, her long pink hair cascading down her back and softly moving with every step. Everyone in the oni realm knew their identities. One was the Oni King who ruled over the oni. The other was the Oni Queen who stood beside him. Yet at this moment, they were simply two people walking together, their hands intertwined as they temporarily set everything else aside. “The breeze feels really nice tonight.” Luka spoke softly. Gakupo turned his head toward her. “Yeah.” His hand remained wrapped around hers, their fingers naturally intertwined. Luka lowered her gaze toward their joined hands, and a gentle smile appeared on her lips. “It’s nice that no one is coming to bother us for once.” “I specifically ordered that.” “I see.” Luka blinked. “So this was arranged by His Majesty the Oni King?” “Hasn’t Her Majesty the Oni Queen also gone without proper rest for quite some time?” Gakupo's voice was calm, carrying a faint trace of tenderness. Luka paused for a moment. “You brought me out because of that?” “Not only because of that.” Gakupo paused briefly. “I also wanted to take a walk with you.” The simple words made Luka's cheeks turn slightly pink. She did not answer. Instead, she gently tightened her grip on his hand. The two continued slowly along the path through the cherry blossom forest. Their pace was unhurried. There was no destination they needed to reach. No particular place they had to arrive at. They were simply walking together. Occasionally, a few cherry blossom petals landed on Luka's shoulder. Gakupo naturally reached out and brushed them away for her. “Another one fell.” “Hmm?” Luka looked up. Gakupo removed the petal from her shoulder, his fingertips lightly brushing against the sleeve of her kimono. “The cherry blossoms seem to like you.” Luka could not help but laugh. “How can you say something like that?” “I’m merely telling the truth.” “Since when did the Oni King start saying things like that?” “After spending enough time with the Oni Queen, I naturally learned.” “Are you saying I’m good at saying things like that?” “I never said that.” “But that’s obviously what you mean.” The two continued their conversation as they slowly walked forward. Then, after passing around a bend, the scenery ahead suddenly opened into a wide clearing. Luka stopped. “...Gakupo.” “Hmm?” She did not answer. She simply stared ahead. Gakupo followed her gaze and stopped as well. There stood an enormous cherry blossom tree. Its crown spread across almost the entire clearing, countless delicate branches extending in every direction. The tree was covered in layers upon layers of pale pink blossoms beneath the moonlight. When the wind passed through the branches, countless petals descended at once. For a moment, it seemed as though the sky itself were raining pink petals. Luka stared at the breathtaking sight. “It’s beautiful...” Her voice was barely above a whisper. Gakupo did not answer immediately. At that moment, Luka herself was more captivating to him than the cherry blossoms before them. Moonlight rested upon her pink hair, tiny glimmers of light shining between the strands. Several petals had fallen into her hair. She had not noticed. Gakupo watched her for a moment before finally speaking softly. “It certainly is beautiful.” Luka continued looking at the blossoms. “I never knew there could be cherry blossoms this beautiful in the oni realm.” “This tree has existed here for a very long time.” “Even longer than the Oni King's castle?” “Yes.” Gakupo nodded. “It is said that the first oni planted it here long ago.” Luka took a few steps closer and stopped beneath the tree. She raised her head and looked at the layers of blossoms above her. “Then it must have seen many things, right?” “Perhaps.” “Has it also seen many Oni Kings and Oni Queens?” Gakupo smiled slightly. “Possibly.” Luka turned toward him. “Then will it remember us too?” Gakupo looked at her. “I think it will.” “Why?” “Because you are special tonight.” “What makes me special?” “You especially like cherry blossoms.” Luka could not help laughing. “That’s your reason?” “To me, that is reason enough.” She looked at him, her expression gradually becoming softer. Just then, another breeze passed through the forest. A shower of cherry blossom petals fell from the branches. Luka instinctively raised her hand. A single pink petal landed perfectly in her palm. She lowered her gaze toward it. “Gakupo, look.” “Hmm.” “It’s so pretty.” Gakupo did not look at the petal. He was looking at her. Luka soon noticed his gaze and raised her head. “Why do you keep looking at me?” “Because you’re right in front of me.” “...Honestly.” She said it as though she were complaining, but the smile on her face only became more obvious. Gakupo took her hand again. The two stood side by side beneath the cherry blossom tree. After a while, Luka slowly moved closer. Her shoulder gently rested against his arm. Gakupo said nothing. He simply allowed her to lean against him. Luka moved a little closer. Eventually, she gently nestled against his side. “It feels even more comfortable watching the cherry blossoms like this.” “Then stay like this.” Gakupo lowered his head slightly, allowing his shoulder to become a place where she could comfortably rest. Their hands remained tightly intertwined. Cherry blossom petals drifted down from above. One landed on Gakupo's shoulder, while another settled in Luka's hair. Neither of them hurried to brush them away. They simply stood beneath the tree and watched the falling petals. For the Oni King who ruled the entire oni realm, moments like this might have been more precious than any grand celebration. For the Oni Queen, perhaps they were just as precious. There were no petitions from their subjects. No mountains of documents waiting for them. No decisions that had to be made immediately. There were only the cherry blossoms, the moonlight, and the person beside them whom they knew best. Luka gently squeezed his hand. “Gakupo.” “Hmm?” “Can we come here again sometime?” Gakupo looked down at her. “Whenever you want.” “What about you?” “Me?” “Would you want to come here again too?” Gakupo was silent for a moment. Then he gently raised their joined hands. “As long as I can come here with you, I’ll always want to.” Luka's eyes widened slightly. She said nothing more. She simply rested her cheek against his shoulder. Gakupo did not urge her to answer. He simply stayed there beside her. The cherry blossoms continued drifting through the breeze. One petal after another. As if even the ancient cherry blossom tree was willing to preserve this peaceful night for them. Beneath that cherry blossom tree in the oni realm, the Oni King and Oni Queen stood together, holding hands and quietly leaning against each other. Nothing needed to be said. At this moment, simply being together was enough. ------ Türkiye Oni dünyasının geceleri, insanların hayal edebileceğinden oldukça farklıydı. Siyah dağlar, geniş Oni Kralı'nın şatosunu çevreliyordu. Uzak vadilerde hafif, uhrevi bir ışık akıyor, sanki yıldızlardan oluşan bir nehir yeryüzüne düşmüş gibi görünüyordu. Krallığın taş yolları ay ışığının altında yumuşak bir parıltıyla ışıldıyor, yolun iki yanında dikilmiş kiraz ağaçları gece rüzgârında nazikçe sallanıyordu. Burası oni dünyasına ait bir kiraz çiçeği ormanıydı. Çiçekler tamamen açtığında bütün orman yumuşak pembe tonlarına bürünüyordu. Zaman zaman dallardan kopan çiçek yaprakları rüzgârın içinde hafifçe dönüyor, ardından çimenlerin ve taş yolların üzerine usulca düşüyordu. Ancak bu gece Oni Kralı ve Oni Kraliçesi, her zamanki görevleriyle ilgilenmek yerine şatodan bir süreliğine uzaklaşmışlardı. Kamui Gakupo, Oni Kralı olduğunu simgeleyen resmi kıyafetlerini çıkarmıştı. Bunun yerine sade fakat zarif, koyu renkli bir kimono giymişti. Uzun mor saçları sırtından aşağı doğru akıyor, birkaç tutam saç gece rüzgârında hafifçe hareket ediyordu. Megurine Luka ise açık mor renkli bir kimono giymişti. Uzun pembe saçları sırtından aşağı dökülüyor, her adımında hafifçe dalgalanıyordu. Oni dünyasında herkes onların kim olduğunu biliyordu. Biri onilere hükmeden Oni Kralı'ydı. Diğeri ise onun yanında duran Oni Kraliçesi'ydi. Fakat şu anda onlar yalnızca her şeyi bir süreliğine geride bırakmış, el ele yürüyen iki kişiydi. “Bu gece rüzgâr çok güzel.” Luka yumuşak bir sesle konuştu. Gakupo başını ona çevirdi. “Evet.” Elini hâlâ onun elinde tutuyordu ve parmakları doğal bir şekilde birbirine kenetlenmişti. Luka, birbirine kenetlenmiş ellerine baktı ve dudaklarında yumuşak bir gülümseme belirdi. “Uzun zamandır ilk kez kimse gelip bizi rahatsız etmiyor.” “Bunun için özellikle emir verdim.” “Öyle mi?” Luka gözlerini kırpıştırdı. “Demek bunu Oni Kralı Hazretleri ayarladı?” “Oni Kraliçesi Hazretleri'nin de uzun zamandır doğru düzgün dinlenmediğini biliyorum.” Gakupo'nun sesi sakindi, fakat içinde belli belirsiz bir şefkat vardı. Luka bir an duraksadı. “Beni bu yüzden mi dışarı çıkardın?” “Yalnızca bunun için değil.” Gakupo kısa bir süre sustu. “Seninle birlikte yürümek de istedim.” Bu basit sözler Luka'nın yanaklarının hafifçe kızarmasına neden oldu. Cevap vermedi. Bunun yerine elini biraz daha sıkı tuttu. İkisi kiraz çiçekleriyle çevrili yolda yavaşça yürümeye devam ettiler. Adımları sakindi. Ulaşmaları gereken bir yer yoktu. Varmaları gereken belirli bir hedef de yoktu. Sadece birlikte yürüyorlardı. Zaman zaman birkaç kiraz çiçeği yaprağı Luka'nın omzuna düşüyordu. Gakupo da doğal bir hareketle elini uzatıp onları üzerinden alıyordu. “Bir tane daha düştü.” “Hm?” Luka başını kaldırdı. Gakupo omzundaki yaprağı aldı, parmak uçları kimonosunun koluna hafifçe dokundu. “Kiraz çiçekleri seni seviyor galiba.” Luka gülmeden edemedi. “Böyle bir şey nasıl söylenebilir?” “Ben sadece gerçeği söylüyorum.” “Oni Kralı ne zamandan beri böyle şeyler söylemeye başladı?” “Oni Kraliçesi ile yeterince uzun zaman geçirince insan doğal olarak öğreniyor.” “Yani böyle şeyleri söylemekte iyi olduğumu mu söylüyorsun?” “Ben öyle bir şey söylemedim.” “Ama açıkça kastettiğin şey bu.” İkisi konuşmaya devam ederek yavaşça ilerlediler. Bir süre sonra bir dönemeçten geçtiklerinde önlerindeki manzara birdenbire genişledi. Luka'nın adımları durdu. “...Gakupo.” “Hm?” Cevap vermedi. Sadece önündeki manzaraya baktı. Gakupo da onun bakışlarını takip ederek durdu. Karşılarında devasa bir kiraz ağacı vardı. Tacının tamamı neredeyse açıklığın tamamını kaplıyor, sayısız ince dal her yöne doğru uzanıyordu. Ağacın tamamı ay ışığının altında katman katman soluk pembe çiçeklerle kaplıydı. Rüzgâr dalların arasından geçtiğinde sayısız yaprak aynı anda aşağı süzülüyordu. O anda gökyüzünün pembe yapraklardan oluşan bir yağmur yağdırdığı izlenimi oluşuyordu. Luka büyüleyici manzaraya hayranlıkla baktı. “Çok güzel...” Sesi neredeyse bir fısıltıydı. Gakupo hemen cevap vermedi. Çünkü o anda karşılarındaki kiraz çiçeklerinden daha fazla Luka'nın kendisine hayran kalmıştı. Ay ışığı onun pembe saçlarının üzerine düşüyor, saçlarının arasındaki küçük ışık parıltıları ortaya çıkıyordu. Birkaç yaprak saçlarının arasına düşmüştü. Fakat Luka bunu fark etmemişti. Gakupo bir süre ona baktıktan sonra yumuşak bir sesle konuştu. “Gerçekten çok güzel.” Luka hâlâ çiçeklere bakıyordu. “Oni dünyasında bu kadar güzel kiraz çiçeklerinin olabileceğini hiç bilmiyordum.” “Bu ağaç burada çok uzun zamandır var.” “Oni Kralı'nın şatosundan bile daha mı eski?” “Evet.” Gakupo başını salladı. “Rivayete göre ilk oniler bu ağacı çok uzun zaman önce buraya dikmiş.” Luka birkaç adım daha ilerleyip ağacın altında durdu. Başını kaldırarak yukarıdaki çiçeklere baktı. “O hâlde çok fazla şey görmüş olmalı, değil mi?” “Belki.” “Birçok Oni Kralı ve Oni Kraliçesi de görmüştür?” Gakupo hafifçe gülümsedi. “Muhtemelen.” Luka ona döndü. “Peki bizi de hatırlayacak mı?” Gakupo ona baktı. “Bence hatırlayacak.” “Neden?” “Çünkü bu gece sen özelsin.” “Beni özel yapan ne?” “Kiraz çiçeklerini özellikle seviyorsun.” Luka gülmeye başladı. “Sebebin bu mu?” “Bana göre bu yeterli bir sebep.” Luka ona baktı. Bakışları yavaş yavaş yumuşadı. Tam o sırada başka bir rüzgâr esti. Dallardan büyük bir kiraz çiçeği yaprağı yağmuru aşağı süzüldü. Luka içgüdüsel olarak elini uzattı. Tek bir pembe yaprak tam avucunun içine düştü. Luka gözlerini o yaprağa indirdi. “Gakupo, bak.” “Hm.” “Ne kadar güzel.” Gakupo yaprağa bakmadı. Ona bakıyordu. Luka kısa süre sonra onun bakışlarını fark edip başını kaldırdı. “Neden sürekli bana bakıyorsun?” “Çünkü tam önümde duruyorsun.” “...Gerçekten.” Bunu sitem ediyormuş gibi söyledi, fakat yüzündeki gülümseme daha da belirginleşti. Gakupo onun elini yeniden tuttu. İkisi kiraz ağacının altında yan yana durdu. Bir süre sonra Luka yavaşça ona yaklaştı. Omzu hafifçe onun koluna yaslandı. Gakupo hiçbir şey söylemedi. Sadece onun kendisine yaslanmasına izin verdi. Luka biraz daha yaklaştı. Sonunda bedenini nazikçe onun yanına yasladı. “Kiraz çiçeklerini böyle izlemek daha rahatmış gibi geliyor.” “O zaman böyle kal.” Gakupo başını hafifçe eğdi ve omzunu onun rahatça yaslanabileceği bir yere dönüştürdü. Ellerini hâlâ sıkıca tutuyorlardı. Kiraz çiçeği yaprakları yukarıdan aşağı süzülmeye devam etti. Bir tanesi Gakupo'nun omzuna, bir diğeri Luka'nın saçlarına kondu. İkisi de onları hemen temizlemeye çalışmadı. Sadece ağacın altında durup düşen yaprakları izlediler. Tüm oni dünyasına hükmeden Oni Kralı için böyle anlar, belki de herhangi bir büyük kutlamadan daha değerliydi. Oni Kraliçesi için de aynı derecede değerli olabilirdi. Artık halktan gelen hiçbir dilekçe yoktu. Onları bekleyen belge yığınları yoktu. Hemen verilmesi gereken hiçbir karar yoktu. Sadece kiraz çiçekleri, ay ışığı ve yanlarında en iyi tanıdıkları kişi vardı. Luka elini hafifçe sıktı. “Gakupo.” “Hm?” “Buraya bir gün yine gelebilir miyiz?” Gakupo ona baktı. “Sen ne zaman istersen.” “Peki ya sen?” “Ben mi?” “Sen de buraya tekrar gelmek ister misin?” Gakupo bir süre sessiz kaldı. Sonra ellerini hafifçe kaldırdı. “Seninle birlikte gelebileceksem, her zaman gelmek isterim.” Luka'nın gözleri hafifçe büyüdü. Artık hiçbir şey söylemedi. Sadece yanağını onun omzuna yasladı. Gakupo da ondan bir cevap istemedi. Sadece yanında sessizce durmaya devam etti. Kiraz çiçekleri rüzgârın içinde süzülmeye devam etti. Bir yaprak, sonra bir diğeri. Sanki kadim kiraz ağacı bile bu huzurlu geceyi onlar için saklamaya razıydı. Oni dünyasındaki o kiraz ağacının altında, Oni Kralı ile Oni Kraliçesi el ele duruyor ve birbirlerine sessizce yaslanıyorlardı. Söylenecek hiçbir şey yoktu. O anda yalnızca birlikte olmak yeterliydi.